Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις

Ἡ ἀξία τοῦ δακτυλιδιοῦ.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού!

– Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:

– Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως… και ύστερα από μια παύση συνέχισε, αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το Συνέχεια →

Τὸ σπουδαῖο στὴν ζωὴ εἶναι ἡ ἐπινόησις τοῦ σκοποῦ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Τὸ νὰ βλέπῃς πιὰ ἀστέγους στὰ σκαλιὰ πολυτελῶν κτιρίων στὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν ἔχει γίνει μιὰ συνηθισμένη εἰκόνα ποὺ τὴν ἔχουμε δεῖ τόσες φορές, τόσο ποὺ ὁ ἐγκέφαλος μᾶς κοντεύει νὰ ἀρχίσῃ νὰ τὴν προσλαμβάνῃ σὰν κάτι φυσιολογικό ….
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ καταρῶνται τὰ χρήματα καὶ τὰ θεωροῦν μιὰ ἀναγκαία ἀνηθικότητα, ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ θεοποιοῦν. Κατὰ τὴ γνώμη μου ἡ χυδαιότης τοῦ χρήματος δὲν ἔγκειται στὴν ὕπαρξί του ἀλλὰ στὴν ἔλλειψί του, στὴν σπανιότητα του καὶ στὴν ἄνισο κατανομή του .
Ἡ πτώχεια συσσωρεύει στερήσεις καὶ ταπεινώσεις καὶ ἐπεκτείνει τὴν δυσφορία καὶ τὴν ντροπή. Συνέχεια →

Περιπετειώδης εἶναι αὐτὸς ποὺ δημιουργεῖ τὶς περιπέτειες.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὅτανἐ διάβασα τὸ παραπάνω σχόλιο ἐστάθην γιὰ μίαν στιγμή… Νὰ σκεφθῶ… Νὰ θυμηθῶ…
Ναί, ἔτσι εἶναι.
Κάθε φορὰ ποὺ βγαίνουμε ἀπὸ τὴν πεπατημένη, κάθε φορὰ ποὺ ἀναζητοῦμε τὴν ἀλήθεια, κάθε φορὰ ποὺ ἀρνούμεθα τὴν μασσημένη τροφή, ἐρχόμεθα σὲ ἐπαφὴ μὲ μίαν νέα περιπέτεια. Μία διαδρομὴ ποὺ μόνοι μας πρέπει νὰ διανύσουμε, νὰ παραμένουμε πάντα ἕτοιμοι γιὰ νὰ πληρώσουμε  τὰ τιμήματα ἀπὸ τὶς ἐπιλογές μας καὶ νὰ Συνέχεια →

Ἡ ἀνταποδοτικότης.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Μέ τί νά ξεκινήσω σήμερα;
Μὲ τὸ ποὺ εἶδα αὐτὸ τὸ ταινιάκι χαμογέλασα…
Φαίνεται ἀπίθανον, ἀλλὰ ναί, εἶναι πραγματικότης…
Δέν μέ πιστεύετε;
Δοκιμάσετέ το… Εἶναι ἐκπληκτικό! Συνέχεια →

Εἴμεθα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ σκεπτόμεθα ὅσα δὲν ἐπιθυμοῦμε.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Εἴμεθα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ καταπιανόμεθα μόνον  μὲ τοὺς φόβους μας… ὄχι μὲ τὰ θέλω μας.
Εἴμεθα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ δίδουμε χῶρο στὰ «πρέπει» μας κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ πηγάζουν ἀπὸ μέσα μας.
Εἴμεθα πάρα πολὺ ἀπησχολημένοι μὲ τὸ νὰ χάνουμε τὸν χρόνο μας μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς κρατοῦν δεσμίους στὸ παρελθὸν κι ὄχι μὲ αὐτὰ ποὺ μποροῦν νὰ μᾶς δόσουν ὤθησι γιὰ τὸ μέλλον…

Συνέχεια →

Ἡ ἐλευθερία, ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος καὶ ἡ εὐθύνη.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

 

Ο ελεύθερος άνθρωπος

είναι συνήθως μόνος.

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά,

τότε δεν είναι αγάπη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

 της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί

Συνέχεια →