Θυμάμαι πάντα τὴν φράσι τοῦ Ἀλμπὲρ Καμί: «Στάθηκα σὲ ἴση ἀποστάσι ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα καὶ ἀπὸ τὸν ἤλιο. Ἡ ἀθλιότητα δὲν μὲ ἄφησε νὰ πιστέψω ὅτι ὅλα θὰ πᾶνε καλά. Καὶ ὁ ἥλιος μοῦ ἔμαθε …» Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Γῆρας καὶ θάνατος…
Πότε ἐπέρχονται;
Σὲ μίαν καὶ μόνη περίπτωσιν ὁ ἄνθρωπος γερνᾶ καὶ ἀμέσως μετὰ πεθαίνει…
Ὅταν παραιτεῖται…
Τότε εἶναι ποὺ φυτοζωεῖ ἀλλὰ δὲν ζῇ. Συνέχεια
Ἐλπίζοντας… (β)
Κυλᾶ ὁ καιρός…
Καὶ κερδίζουν κάποιοι χρόνο…
Καὶ στὸ μεταξὺ τὰ δεσμά μας μεγαλώνουν…
Καὶ ὅσο κυλᾷ ὁ καιρός, τόσο πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ τὰ ἀποτινάξουμε…
Καὶ ὅσο μεγαλώνει ἡ δυσκολία, τόσο πιὸ ἀπίθανον εἶναι νὰ ἀποφασίσουμε τὸν ἀγῶνα… Συνέχεια
Ἐμμονές…
Εἶναι πολλές…
Τὶς ἔχουμε ὅλοι μας…
Ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κουβαλᾶ τὰ δικά του …βαρίδια καὶ δυσανασχετεῖ στὴν ἰδέα τοῦ νὰ τὰ ἀποχωρισθῇ.
Βαρίδια ποὺ συνήθως, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ὅποιον περιορισμὸς τῆς σκέψεώς μας, μᾶς δημιουργοῦν, συνήθως, πολλὰ προβλήματα στὶς σχέσεις μας μὲ τοὺς ἄλλους…
Καὶ εἶναι δύσκολο νὰ πορεύεται κάποιος μὲ ὅλα αὐτὰ μέσα του… Συνέχεια
Ἡ κατάστασις τοῦ «σὲ ἀγαπῶ».
Οἱ παρελθοῦσες σχέσεις μὲ τὴν ἀγάπη, οἱ παιδικὲς μνῆμες, οἱ ἀνεκπλήρωτες προσδοκίες καὶ οἱ πεποιθήσεις βρίσκονται ὅλα συσκευασμένα στὴν γλῶσσα τοῦ παρόντος.
Ἑπομένως τὸ «σ΄ ἀγαπῶ» ἐπεκτείνεται στὰ ἐξῇς:
«Σ’ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου τὴν μάννα μου πρὶν χωρίσουν.»
«Σ’ ἀγαπῶ ὄσο δὲν μὲ πλησιάζεις πολύ.
«Σ’ ἀγαπῶ ὅπως ἀγαποῦσε ὁ Ῥωμαῖος τὴν Ἰουλιέτα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ μὴν μοῦ ζητήσῃς νᾶ πεθάνῳ γιὰ ἐσέναν.» Συνέχεια
Ἐθελοτυφλῶντας.
Εἶναι τὸ πιὸ δύσκολο ἀπ΄ ὅλα νὰ μποροῦμε νὰ βλέπουμε τὸ σύνολον τῆς πραγματικότητος.
Ἀλλὰ συνήθως κάτι τέτοιο εἶναι δύσκολο. Ἡ ὀπτική μας εἶναι ἄμεσα σχετιζομένη μὲ τὸ πεποιθησιακό μας σύστημα, μὲ τὸν τρόπο ποὺ μεγαλώσαμε ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς …ἐλπίδες μας. Συνέχεια