Ἀτίθασα μαλλιά, ποὺ δὲν ἰσιώνουν μὲ τίποτα καὶ φριζάρουν σὰν τρελλά, προθεσμίες ποὺ πρέπει ἀνυπερθέτως νὰ τηρηθοῦν, νευρικὴ ὁδήγηση, οἰκονομικὴ κρίσῃ, ἀβεβαιότητα, βρώμικα πατώματα, καθημερινὰ ψώνια, κούραση, συναχωμένες μύτες τῶν παιδιῶν, νὰ μὴν ἔχῃς τίποτα νὰ βάλῃς μὲ τὰ δέκα παραπανήσια κιλά ποὺ πῆρες χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃς, ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες, πρέπει νὰ χαμογελάσῃς καὶ νὰ εἶσαι εὐγενική……
Εἶναι ὡραῖο νὰ εἶσαι γυναῖκα, ἀκοῦς καὶ σοῦ ἔρχεται νὰ πυροβολήσῃς τὴν τηλεόραση.
Γιατί μαμά; Χρειάζεται νὰ ἔχῃς πάντα μιὰ καλὴ ἀπάντηση. Νοιώθεις σὰν τὸν φωτεινὸ παντογνώστη που εἶχες σὰν παιδὶ ποὺ προσπαθοῦσες νὰ συνδέσῃς τὴν ἐρωτήση μὲ τὴν σωστὴ ἀπαντήση γιὰ νὰ ἀνάψῃ ὁ γλόμπος.
Καὶ μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέσαι ποιὰ εἶμαι τελικά; Συνέχεια
Τὸ μῖσος, ἐκ τῶν πραγμάτων, ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ νὰ πάσχῃ. Εἶναι ἕνα εἴδος παθήσεως ποὺ ὅποιος τὸ αἰσθάνεται καθίσταται ὁ ἴδιος θῦμα τοῦ πάθους του.
Κι αὐτὸ πάλι ποὺ μερικοὶ βλέπουν ὅ,τι σκουπίδι ὑπάρχει στὴν τηλεόραση μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι τὸ κάνουν γιὰ νὰ ἀδειάσῃ τὸ μυαλό τους ποτὲ δὲν τὸ κατάλαβα. 
Πολλὲς οἱ ἀνηφοριὲς ποὺ ἔχουμε νὰ ἀνεβοῦμε…
Ὁ κάθε ἔνας φέρνει μέσα στὴν σχέση τὶς ἀνάγκες του καὶ τοὺς φόβους του.
Διότι θέλει κόπο… φροντίδα… μέριμνα…