Κάποτε κάποιος κυνηγοῦσε τὸ ὄνειρό του καὶ περνοῦσε μιὰ καταστάσι μεγάλης ἐνδείας. Κάποιος λοιπὸν τοῦ λέει μιὰν ἡμέρα:
Γιατί δέν τά παρατᾶς νά εὕρῃς μιά ἅλλην δουλειά;
Καὶ ἐκεῖνος τότε ἀπήντησε: Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοσεβασμὸς
Μὰ ἕνα θυμᾶμαι πάντα…
Νὰ ἀγαπῶ καὶ νὰ σέβομαι, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, τὸν ἑαυτόν μου.
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπ΄ ὅλα ἐκτιμῶ αὐτὸ ποὺ ἔχω, ποὺ εἶμαι, ποὺ ἔγινα…
Τιμῶ τὸ ἐχθές μου καὶ τὸ ἀνασκαλεύω συχνά, διότι μέσα ἀπὸ ἐκεῖ πηγάζει ἡ ὁποία μου σοφία. Συνέχεια
Τὴν δική μου ζωὴ ὀφείλω νὰ ζήσω.
Ὅταν συμβιβάζεσαι μὲ τὰ ὄνειρα καί τὶς ἀξίες κάποιου ἅλλου, τότε παραχωρεῖς τὴν δύναμί σου σὲ κάποιον ἄλλον.
Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θυσιάζεις τὴν αὐθεντικότητά σου καὶ ἀποδυναμώνεις τὸν ἑαυτό σου.
Ὅταν γεννιόμαστε ἀφήνουμε πίσω μας τὸ πρῶτο μας σπίτι, ποὺ μᾶς ἔδινε ζωή, κόβοντας τὸν ὀμφάλιο λῶρο καὶ κάνοντας αὐτὴ τὴν ἔξοδο, ποὺ ὅμως εἶναι ἀπαραίτητος ὅμως γιὰ τὴν ἐπιβίωσί μας. Συνέχεια
Ὅταν κάνω αὐτὸ ποὺ χρειάζομαι νὰ κάνω…
Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμησις εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθῶντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμησι.
Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψις αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.
Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μποροῦν νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶ. Συνέχεια
Οἱ δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς.
Ἡ μεγαλυτέρα ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος ἀλλὰ τὸ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταὐτόχρονα. Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο.
Οἱ συνεχεῖς μετατοπίσεις μας ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο ἐκφράζουν τὶς δύο ὄχθες τοῦ ποταμοῦ τῆς ζωῆς. Συνέχεια
Γιατί «ἀφηνόμεθα» ὅταν δέν μᾶς ζητοῦν κάτι;
Γιατί εἴμαστε πρόθυμοι νά δώσουμε τά πάντα σέ αὐτούς πού δέν μᾶς ζητοῦν κάτι, ἐνῶ δέν θέλουμε νά δώσουμε τό παραμικρό σὲ ἐκείνους πού ἀπαιτοῦν τά πάντα ἀπό ἐμᾶς;
Μήπως τό κάνουμε ἀπό διαστροφή, ἤ ἀπό ἐγωισμό; Συνέχεια