Ἦταν νύχτα, 3 Νοεμβρίου 1940. Ἡ Θεσσαλονίκη βομβαρδιζόταν ἀπό τήν Ἰταλική ἀεροπορία. Τήν νύκτα ἐκείνη, μιά νέα γυναίκα 20-21 ἐτῶν, ἡ Φωτεινή, ἔμελλε νά γεννήσει τό πρῶτο καί τελευταῖο παιδί της. Ὁ ἄνδρας της ἔλειπε. Δυό-τρεῖς ἡμέρες πρίν, ἐπιστρατεύθηκε στό ΧV Σύνταγμα Πυροβολικοῦ.
Στις 28 Οκτωβρίου η Ελλάδα όλη κινήθηκε σαν μια μηχανή. Πέρα από το αναμφισβήτητο γεγονός, ότι ο λαός ξεσηκώθηκε μ’ ένα παραλήρημα ενθουσιασμού, ίσως για πρώτη φορά οι Έλληνες έδωσαν εξετάσεις στον τομέα της σωστής οργανώσεως και πήραν άριστα! Η ομοψυχία κατάργησε τη γραφειοκρατία, το πάθος αναπλήρωσε τις ελλείψεις κι όλοι βρέθηκαν στις θέσεις τους έτοιμοι, όσο ποτέ άλλοτε.
Ἀπὸ Γενικὸν Ἐπιτελεῖον Στρατοῦ!
28/10/1940: “Στις 03.00 επιδίδεται, από τον πρέσβυ της Ιταλίας στην Αθήνα Γκράτσι στον Έλληνα Πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, τελεσίγραφο, με το οποίο η ιταλική κυβέρνηση ζητεί “”το δικαίωμα να καταλάβη δια των Ενόπλων αυτής Δυνάμεων, κατά την διάρκειαν της σημερινής προς την Αγγλίαν ρήξεως, ωρισμένα στρατηγικά σημεία του ελληνικού εδάφους””. Απέναντι σε αυτή την ιταλική φασιστική απαίτηση, που ουσιαστικά θα σήμαινε την υποταγή της χώρας στην Ιταλία, η Ελλάδα, δια του πρωθυπουργού της, απαντά το ιστορικό “”ΟΧΙ””. Στις 04.00 ο Διοικητής της VIII Συνέχεια
Ἀπὸ τὸ ἀρχεῖον τοῦ (τότε) ταγματάρχου Κασλᾶ.
Μία λέξις μόνον! Ἥρωες!
Καμμία ἄλλη γλώσσα δὲν ἔχει γεννήσει ἀντίστοιχο λέξι!
Διότι οὐδέποτε ἄλλοι εἶχαν τὴν ἀνάγκη νὰ τὴν δημιουργήσουν τέτοιαν λέξιν!
