Κοεμτζῆς: πρωτοσέλιδα, τυμπανοκρουσίες, ἀφιερώματα… Μόνον κηδεία δημοσίᾳ δαπάνῃ δὲν εἴχαμε…
Γιὰ τοὺς ἀριστούχους φοιτητές μας;
Μαθητές και φοιτητές που διακρίθηκαν σε μαθηματικούς διαγωνισμούς υποδέχθηκε ο Πρόεδρος
Τὸ ἄθλιο σήμερα ποὺ ζοῦμε… Τὸ γεμᾶτο κόπο, πόνο, ἀγωνίες..
Ποῦ ἡ ἀνεμελιά; Ἡ ἀσφάλεια; Τὰ ὄνειρα;
Μία κατάθλιψις ἡ ζωή μας πλέον…
Άλλὰ… Μήπως δὲν εἶναι μόνον ἔτσι;
Θεωρῶ, ὅπως ἔχω ξαναγράψει, πὼς τὰ προβλήματά μας δὲν εἶναι οἰκονομικὰ ἀλλὰ ἀξιακά. Τὰ προβλήματά μας εἶναι προβλήματα ἤθους, ἀξιοπρεπείας, συνειδήσεως, ἀνοχῆς, αὐτογνωσίας, αὐτοεκτιμήσεως…
Ποιός εἶναι ὁ ἀρχηγός; Ποιός εἶναι ὁ ἡγέτης; Ποῦ στὰ κομμάτια πάει τὸ «πλῆθος»; Πῶς θὰ ἐλεγχθῇ; Πῶς θὰ καταφέρουμε νὰ τὸ ὁδηγήσουμε κάπου; Πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ «σπρώξουμε» τοὺς δικούς μας ἐμπρός καὶ νὰ τὸ «πείσουν» νὰ ἀκολουθήσῃ;
Τῆς τρελλῆς γίνεται στήν πλατεία. Τό ἔχω ξαναγράψει ἀρκετὲς φορές. «Παλληκάρια» σφάζονται στὴν ποδιά τῆς ἐξουσίας. «Παλληκάρια» καὶ «κοπελλιές» ξημερώνονται ἐκεῖ καὶ πασκίζουν μὲ κάθε τρόπο νὰ «περάσουν» τὴν δική τους γραμμή, ὁδηγῶντας τὸ πλῆθος στὸν δικό τους δρόμο….
Κάθε ημέρα το ίδιο επεισόδιο! Η καθημερινότητά μου.
«…..Εἶμαι! Μπορῶ νὰ σοῦ τὸ ἀποδείξω ἀνὰ πᾶσᾳ στιγμή!!!» Εἶναι σὰν νὰ λέῃ ὁ καθεῖς γύρω μας κάθε στιγμή.
Λεωφόρος Ἀθηνῶν Κορίνθου, ὕψος Ἀφαίας, ἀριστερὸ ῥεῦμα, κατεύθυνσις Συνέχεια
Διάβασα τὸ παρακάτω κείμενον καὶ μὲ ξανάπιασε τὸ «περίεργο» μου… Πρὶν φθάσουμε στὶς δικές μου σκέψεις, πᾶρτε μίαν ἰδέα γιὰ ὅσα σκέπτονται οἱ συνάνθρωποί μας. (Τὰ ὁποῖα θεωρῶ ἰδιαιτέρως σημαντικά!)
Πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό για το πολίτευμά μας, την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ακούμε να σχολιάζεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο καυστικά η αποτυχία της, να αμφισβητείται ο χαρακτηρισμός της ως δημοκρατία, ενώ παράλληλα εκφράζεται και από πολλούς το αίτημα για άμεση δημοκρατία. Τί είναι όμως η άμεση δημοκρατία; Είναι το να συναποφασίζουμε όλοι μαζί για όλα. Ας δούμε τώρα για ποιό λόγο αυτό ούτε γίνεται, ούτε χρειάζεται να γίνει.
