Παρακολουθῶ τὴν συγκέντρωσι στὸ Σύνταγμα.
Εἰρηνική; Μᾶλλον κατ’ οὐσίαν!
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γκρέμισέ το τὸ ῥημάδι
Ὁ ἀπεργός!
Πρὸ μερικῶν ὡρῶν μοῦ διάβαζε φίλος τὴν μισθολογική ἀνάλυσι ὐπαλλήλου τῆς ΔΕΗ! Ἀπόφοιτος Λυκείου παρακαλῶ. 5.400 εὐρόπουλα ὁ τύπος! (Τὰ έπιδόματα δὲν κατάφερα νὰ τὰ συγκρατήσω! ἧσαν Συνέχεια
Ὁ γνήσιος Ἕλλην ἢ πῶς καθαρίζει ὁ Πλάτων νὰ οὖμε…
Ο ΓΝΗΣΙΟΣ Έλλην ή πως καθαρίζει ο Πλάτωνας, ναούμε
Για τα τριανταεφτά χρόνια της μεταπολιτευτικής ευμάρειας και του “ ελληνο-σοσιαλιστικού” μεταπρατικού παραδείσου με δανεικά, παραθέτω ένα παλιό, απολαυστικό κείμενο του Ηλία Μπαζίνα. Τον τύπο ανθρώπου που περιγράφεται τον έχουμε δει πάμπολες φορές γύρω μας να μας καταδυναστεύει. Τελικά, τα περισσότερα ζητήματα Συνέχεια
Γιατί θά πληρώσω;
Μία ἐπιστολὴ ποὺ σὲ πολλὰ της σημεῖα μὲ εὑρίσκει σύμφωνη, ἀλλὰ ὄχι στὸ «θὰ πληρώσω».
Οὐδέποτε ἤμουν φυγόπονη. Οὐδέποτε ἀπέφυγα τὶς δεσμεύσεις καὶ τὶς ὑποχρεώσεις μου. Οὔτε ἀπεφάσισα νὰ φύγω ἐκτὸς γιὰ νὰ ξεφύγω ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἄθλιο σύστημα. Ἔμεινα ἐδῶ, ὅπως κι ἐσεῖς, πρὸ κειμένου νὰ ἀντιμετωπίσω μέσα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τὰ προβλήματά μας.
Ἐπὶ τῆς οὐσίας.
Ὁ Νίκος Διᾶκος ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον σὲ ὅσα γράφει. Μόνον στὴν ἀπόφασι διαφέρουμε. Ἐγὼ δὲν θὰ πληρώσω καὶ γιατί δὲν μπορῶ ἀλλὰ καὶ γιατὶ δὲν ἀναγνωρίζω πλέον συνενοχὴ στὰ ὅσα τὰ κουδουνισμένα διέπραξαν καὶ διαπράττουν εἰς βάρος μας.
Μά, κυρίως, δὲν θὰ πληρώσω, διότι εἶμαι, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, θῦμα ἐξαπατήσεως καὶ ψευδολογιῶν καὶ βίας καὶ διαπλοκῆς καὶ ὑπεξαιρέσεων καὶ ἀνισονομίας καὶ ἀτιμωρησίας μά, κυρίως, θῦμα στοχευμένης ἀπαιδείας καί, καταληκτικῶς, συνειδητῆς καὶ στοχευμένης παραπληροφορήσεως. Ὄχι ἀπὸ δική μου εὐθύνη, ἀλλὰ ἀπὸ εὐθύνη τῶν (φερομένων) ὡς κυβερνώντων, ποὺ συστηματικῶς μὲ κρατοῦν στὸ σκοτάδι, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ μὲ σέρνουν ὅπου τὰ ἀφεντικά τους ὁρίζουν.
Θέλω τὴν ζωή μου πίσω!
Ἐὰν αὐτός, ὁ κάθε αὐτός, ποὺ ὑποτίθεται διακυβερνᾶ, ἔκανε σωστὰ τὴν δουλειά του, ἐγὼ δὲν θὰ ἤμουν σήμερα στὸν δρόμο.
Ποιός αὐτός; Ὁ κάθε αὐτός! Ὁ κάθε ἐκπρόσωπος, ἀπρόσωπος, κομματόσκυλος, βολεμένος, ἀναίσθητος, ἀνήθικος, ντουντουκαδόρος, συνδικαλιστής, κόκκινος, πράσινος, κίίτρινος, μπλέ, πορτοκαλί, βυσσινί, φυστικί…
Ἡ γενεὰ τῶν 700 εὐρῶ;
Εἶχα χρόνια νὰ κυκλοφορήσω νύκτα σὲ «στέκια». Σήμερα λοιπὸν ἐπέρασα ἀπὸ μίαν κεντρικὴ πλατεία.
Ἐκεῖ ἀντίκρυσα αὐτὸ ποὺ ἀντικρύζουν πολλοὶ συμπατριῶτες μας καὶ θυμώνουν!
Μϊα πλατεία, πλήρης καταστημάτων! Καφές, παγωτό, ποτό.. Γεμάτη! Καρφίτσα δὲν ἔπεφτε!
Πιτσιρικαρία, νεολαία….
Ἀπὸ τὴν μία τοὺς χάρηκα γιὰ τὴν ἀνεμελιά τους καὶ τὰ νειάτα τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλην ἐθύμωσα.
Βέβαια, ἐὰν δὲν ζήσουν τώρα τὰ τρυφερά τους χρόνια, πότε θὰ τὰ ζήσουν; Στὰ 40 καὶ στὰ 50; Ἐὰν ὑπάρχουν;
Γνωρίζουμε ὅμως πὼς ἡ ἀνεργία «θερίζει», ἰδίως στὶς ἡλικίες τους. Δὲν εἶναι ἀπορίας ἄξιος ὁ τρόπος ποὺ διαχειρίζονται τὸ χρῆμα τους; Ποῦ τὰ εὑρίσκουν; Ἀπὸ τὰ 700 εὐρώπουλα ποὺ δὲν κερδίζουν; Ἢ ἀπὸ τὴν μαμὰ καὶ τὸν μπαμπά ποὺ εἶναι ἄνεργος;