Νὰ ‘μαστε πάλι ἀπόψε…
Πάλι λίγα λεπτὰ πρὸ τοῦ δελτίου εἰδήσεων ποὺ θὰ μᾶς κάνῃ τὰ νεῦρα κλωστές, θὰ μᾶς ἐξαϋλώσῃ τὴν ὅποιαν αὐτοεκτίμησι καὶ θὰ ποδοπατήσῃ τὴν ἐλαχίστη εὐτοεκτίμησίν μας…
Τί κάνουμε; Θά ἀφήσουμε αὐτούς τούς ῥεμπεσκέδες νά μᾶς καταβάλουν; Νά μᾶς σύρουν σέ ἀκόμη μίαν μορφή καταθλίψεως; Ἤ θά τούς στείλουμε ἐκεῖ πού τούς πρέπει; Δῆλα δή στόν ἀγύριστο; Συνέχεια →

Πρὶν ἀποφασίσουμε νὰ ἀνάψουμε τὴν τηλεόρασι, ἄς σκεφθοῦμε καλλίτερα τὸ τὶ μᾶς ἐπιβάλλουν μέσα ἀπὸ αὐτήν.
Καλλίτερα νὰ ἀπομακρυνθοῦμε λοιπόν, ἤ, ἐὰν δὲν ἀντέχουμε, ἄς προτιμήσουμε κάτι πιὸ εὐχάριστο καὶ πιὸ διασκεδαστικό. Κάτι ποὺ θὰ μᾶς κάνῃ νὰ χαλαρώσουμε καὶ νὰ ἡρεμήσουμε ἀπὸ τὸ νὰ ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς παλαβώσουν… Συνέχεια →

Ἔχουμε ἕνα θέμα μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἐδῶ καὶ πολλὰ πολλὰ χρόνια. Ἀπὸ τὸν Μέτερνιχ ἐπισήμως ξεκίνησε αὐτό…
Μὰ σήμερα δὲν θὰ καταπιαστοῦμε μὲ τὴν ἱστορία ἀλλὰ μὲ τὸ πῶς ἐμεῖς θὰ χαλαρώσουμε κάπως γιὰ νὰ καταφέρουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ὑστερία καὶ τὴν πίεσι. Συνέχεια →

Σήμερα ἡ πρότασις περιλαμβάνει κάτι ἀπὸ τὰ «ψεύτικα, τὰ λόγια τὰ μεγάλα, ποὺ μοῦ τὰ εἶπες μὲ τὸ πρῶτο μου τὸ γάλα…»…
Ὅμως πάντα μέσα ἀπὸ τὸ βλέμμα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ποὺ οἱ ἄνθρωποι μόλις καὶ ἔκαναν τὰ πρῶτα δειλά τους βήματα πρὸς τὸ νὰ κατακτήσουν τὸ δικαίωμα στὴν ἐπιβίωσι, μετὰ ἀπὸ τόσους πολέμους, πλιάτσικα καὶ καταστροφές.

Ὅμως καὶ πάλι, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, ὁ στόχος μας δὲν εἶναι τὸ νὰ ἀπασχοληθοῦμε Συνέχεια →

Ἡ ἐκπληκτικὴ Ἀριστέα ποὺ παραμένει ἐν τελῶς ἀθῶα, ὅπως καὶ κάθε ἄλλος ἥρωας, τοῦ ἑλληνικοῦ κλασσικοῦ κινηματογράφου…
Σαββατόβραδο σήμερα… Βρέχει…
Εἰδήσεις σὲ λίγο… Ὅλο καὶ κάποιος θὰ πνίγηκε… Ὅλο καὶ κάποιος θὰ πέθανε… Ὅλο καὶ κάποιος θὰ δυστύχησε…
Ἄρα οἱ δικές μας δυστυχίες πάντα θὰ εἶναι μικρότερες ἀπὸ αὐτὲς τὶς δυστυχίες ποὺ ἔχουν πέσῃ στὰ κεφάλια τῶν ἄλλων…
Ἄρα ἐμεῖς καλλίτερα νὰ περαμένουμε ἥσυχοι, διότι δὲν εἶναι καιροὶ αὐτοὶ νὰ κάνῃ κάποιος ἐπαναστάσεις… Συνέχεια →