…ἂς ὑποθέσουμε λοιπὸν πὼς ζοῦμε μέσα σὲ ἔνα ξύλινο φέρετρο μὲ μιὰ γραμμὴ χαραμάδας κοντὰ στὰ μάτια μας…
ἔχουμε λοιπὸν μειωμένο ὀπτικὸ πεδίο, ἄρα βλέπουμε μόνο ὅ,τι μας εἶναι εὐχάριστο… Συνέχεια →

Καὶ πέσαμε στοὺς τραπεζῖτες τοκογλύφους…δυστυχῶς ΔΕΝ ὑπάρχει ἐνδιάμεσον στάδιον.

Ἡ εἰκόνα εἶναι λίγο …γελοιογραφία καὶ λίγο ἱστορία…
Μὰ δυστυχῶς (ἤ εὐτυχῶς) καταγράφει τὴν ἀλήθεια.
Θὰ ἔλεγα μάλιστα πὼς μὲ τόσες ἀλλοιώσεις ποὺ ἔχει φάει ἡ ἱστορία, θὰ μπορούσαμε κάλλιστα νὰ παρομοιάσουμε τὸν τραπεζίτη μὲ τὴν βδέλλα, ἤ ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ..ταινία. Συνέχεια →

Τὸ αἴτιο τῆς κάθε μορφῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ πλανήτου στὸ φῶς ἀνευρίσκεται.
Στὴν ἐνέργεια ποὺ ἐμπεριέχει καὶ στὰ ὅσα μᾶς προσφέρει.
Δίχως του δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ὑπάρξουμε…
Καὶ δίχως του ὁ κόσμος μας, μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὸν ἀντιλαμβανόμεθα, ΔΕΝ θὰ ὑπῆρχε. Συνέχεια →

ΔΕΝ ὑπάρχει «δὲν μπορῶ»!!!
Ὑπάρχει ΔΕΝ θέλω.
Τὰ «δὲν μπορῶ» ἄς τὰ ἀφήσουμε γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν παραιτηθεῖ ἤδη ἀπὸ τὶς ζωές  τους.

Ἐμεῖς, ἐὰν θέλουμε νὰ λογιζόμεθα ἄνθρωποι… Συνέχεια →