Καὶ δὲν θὰ πάρω διότι βαρέθηκα νὰ μοῦ ὑποδεικνύουν, κάθε τρεῖς καὶ λίγο, τὸ τὶ θὰ τιμήσω, πῶς, πότε, πόσο, γιατί, μὲ ποιὸν τρόπο…
Τὴν μητέρα μου, ὅπως καὶ κάθε ἄλλην μητέρα, εἶναι πολὺ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΟ νὰ τὴν τιμῷ σήμερα κι ὅλον τὸν ὑπόλοιπο χρόνο νὰ τὴν ἔχω συνδεδεμένη μὲ τὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων μου. Εἶναι τοὐλάχιστον λοιπὸν ὀξύμωρον τὸ νὰ δουλευόμεθα μεταξύ μας…
Ἤ διατηρῶ σεβασμό, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν καθημερινῶς, μὲ τὸν δικό μου τρόπο, τιμῶ αὐτὴν τὴν γυνκαῖκα, ἤ, καλλίτερα, νὰ σταματήσῳ τώρα, δίχως πολλὲς δικαιολογίες. Ἡ μία, ποὺ ἀφορᾶ στὰ εἰλικρινῆ μου συναισθήματα, ἀρκεῖ. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Εἶναι ΔΩΡΕΑΝ καὶ καταπολεμᾶ (ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΑ) κάθε μορφὴ καταθλίψεως!!!
Εἶναι ἕνα μικρό, τόσο δά, χαμόγελο.
Αὐτὸ ποὺ κάθε πρωΐ ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἁπλόχερα στοὺς ἑαυτούς μας, στοὺς ἄλλους μὰ καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Εἶναι δωρεάν, δὲν θέλει πολὺ κόπο καὶ καταπολεμᾶ, ἀποδεδειγμένα, κάθε μορφὴ καταθλίψεως. Συνέχεια
Ἀράξετε λέμε…
Ἔχουμε θησαυρούς…
Ἔχουμε Βέρμια… Ἔχουμε Παγκαῖα… Ἔχουμε Χαλκιδικές…
Ἔχουμε Παρθενῶνες… Ἔχουμε Φαιστούς… Κνωσσούς…
Ἔχουμε ἀναμνήσεις, κειμήλια, κληρονομιὲς γιὰ πούλημα…
Ἔχουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ΔΕΝ ἐκτιμοῦμε καὶ θὰ μᾶς σώσουν ἀπὸ τοὺς τοκογλύφους…
Ἔχουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ κάποιοι ἄλλοι, ποὺ ἐσέβοντο ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ τοὺς ἑαυτούς τους, ΔΕΝ πῆραν μαζύ τους στὸν τάφο τους, ἀλλὰ τὰ ἄφησαν, ὡς κληροδότημα στὰ παιδιά τους καὶ στὰ ἐγγόνια τους… Δῆλα δὴ σὲ ἐμᾶς…
Ἀλλὰ ἐμεῖς, ὡς κλασσικοὶ τζαμπατζῆδες, χ@στήκαμε…
Νὰ μειώσουμε τοὺς κραδασμούς, ἀπὸ τὴν …«κρίσιν» καὶ ἄς πάῃ καὶ τὸ …παλιάμπελο, μαζὺ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ νὰ φθάσῃ ἔως ἐμᾶς.
ΧΑΜΟΓΕΛΑΜΕ, εἶναι γιὰ τὸ ΚΑΛΟ ὅλων μας!!!
Αὐξάνονται, λέει, οἱ καταθλίψεις.
Ἡ Ἑλληνικὴ κοινωνία πλέον στὸ 10-12% τοῦ συνόλου της εἶναι καταθλιπτική… Ἔμ, λογικό…
Ὅλοι κάτι περιμένουμε, μὰ ἀργεῖ… Κι ὅσο ἀργεῖ, τόσο ἡ κατάθλιψις καταλαμβάνει μεγαλυτέρα ἔκτασιν… Συνέχεια
Ἕνας κόσμος ἀπὸ τὴν ἀρχή…
Αὐτὸς ποὺ κτίζουμε μέσα μας κάθε στιγμή.
Ἕνας κόσμος δικός μας, ἀπολύτως δικός μας, ποὺ σπανίως, ἔως καθόλου, μοιραζόμεθα μὲ ἄλλους.
Ἕνας κόσμος ἄλλοτε πραγματικὸς κι ἄλλοτε φανταστικός.
Συνδυασμὸς τῶν «θέλω» μας, τῶν «πρέπει» μας καὶ τῶν συμβάσεών μας. Συνέχεια
Ἀκόμη κι ὅταν ΔΕΝ ὑπάρχῃ λόγος, ἔχουμε λόγο νὰ χαμογελᾶμε..
Ἔχουμε τὴν ζωή μας…
Τὸ φῶς τῆς ἡμέρας καὶ τὸ χάδι τοῦ Ἡλίου…
Τὶς σκιὲς ποὺ ἀφήνει ἡ Σελήνη καὶ τὴν λάμψιν τῶν ἀστεριῶν…
Τοὺς ἤχους τῶν πουλιῶν καὶ τὰ γέλια τῶν παιδιῶν…
Τὴν θάλασσά μας καὶ τὸν οὐρανό μας…
Τοὺς φίλους μας καὶ τοὺς ἀγαπημένους μας… Συνέχεια