Τό ἔχουμε;
Ἤ μήπως τό χάσαμε;

Μία φωνούλα μέσα μας, διαρκῶς, μᾶς ὑποδεικνύει τὸ ποῦ πρέπει νὰ κατευθυνθοῦμε, ἀνᾲ πάσᾳ στιγμῇ, ἀλλὰ σὲ ἐλάχιστες περιπτώσεις ἀποφασίζουμε νὰ τῆς δόσουμε σημασία, νὰ τὴν ἀκούσουμε καὶ νὰ ἀκολουθήσουμε τὶς ὅποιες προτροπές της.
Αὐτὴ ἠ φωνούλα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι …γνωρίζει, ἐκφράζει καὶ τὴν φυσικὴ ἀνάγκη τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ἐπιβίωσιν.
Καὶ πάντα, μὰ πάντα, αὐτὸ τὸ ἔνστικτον τῆς ἐπιβιώσεως, εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ πολλὲς ἄλλες φωνές, ποὺ μποροῦν νὰ γεννηθοῦν μέσα στὴν νόησίν μας. Συνέχεια →

Τίποτα…
Τὰ κοράκια ἀκόμη στὶς θέσεις τους εἶναι…
Ἐμεῖς πιστέψαμε πὼς κάτι θὰ ἄλλαζε, διότι εἴπαμε, ἡ ἐλπὶς τελευταῖα πεθαίνει…
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἀναμένοντας γενικῶς σωτῆρες, καταντήσαμε …παπαρδέλες! Συνέχεια →

Ὅταν ὁ Εὑρυβιάδης εἰρωνεύθηκε τὸν Θεμιστοκλῆ πὼς εἶχε χάση τὴν Πατρίδα του, ἐφ΄ ὅσον ὁ Ξέρξης εἶχε καταλάβη τὴν Ἀθῆνα, ὁ Θεμιστοκλῆς ἔδειξε τὰ κατάμεστα, ἀπὸ Ἀθηναίους πλοῖα, καὶ ἐδήλωσε πὼς αὐτοὶ εἶναι ἡ Πατρίς του.

Κι ἀπὸ τὴν ἄλλην…
Ὅταν δὲν ἔχῃς γῆ, νὰ ἀκουμπᾷς ἐπάνω της, νὰ τὴν πονᾷς, νὰ τὴν καλλιεργῇς, νὰ τὴν ποτίζῃς μὲ τὸν ἱδρώτα σου, τότε ποιά Πατρίδα νά ἀγαπήσῃς;
Γιά ποιόν τόπο νά παλέψῃς; Συνέχεια →