Παραμένουμε στὴν ἀρένα τοῦ τραγικοῦ Εὐρωπαίου……
Δεσμῶτες ἐκούσιοι.
Τὸ φάρμακο ποὺ μᾶς δίδουν εἶναι χειρότερο ἀπὸ τὴν ἀῤῥώστια…
Ἀλλὰ ἐμεῖς εἴμαστε ἀδιόρθωτα ὑποτεταγμένοι καὶ ἀνίκανοι γιὰ ἀλλαγή… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἡ προσβολὴ τοῦ πολιτεύματος τιμωρεῖται μὲ ἰσόβια…
Ἡ κατάλυσίς του μέ τί τιμωρεῖται;*
Καὶ τέλος πάντων…
Πάει καλῶς… Δὲν δέχονται νὰ προσβάλουμε τὸ πολίτευμα… Αὐτὸ ποὺ εἶναι τέλος πάντων… Πολίτευμα ποὺ τιμᾶ στὸ ἔπακρον τὸ ὄνομά του, κατὰ πῶς πιστεύεται ἀπὸ κάποιους… (Βλέπε Μπένυ, Ἀντωνάκιον, Ἀλεξέι, το Φώτι (μὲ ἰώτα πάντα) καὶ τὰ λοιπὰ κουδουνισμένα!!!)
Νά μᾶς ἔλεγε καί κάποιος ὅμως τό τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτό τό πολίτευμα, πού ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ στόν πολίτη νά ἔχῃ λόγο, ἄποψιν, γνώμη;
Καί πρός τί ἀκριβῶς ἀπαγορεύουν τήν ὀνοματοδοσία του;;; Φοβοῦνται τίς λέξεις ἤ μήπως ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ θαυμάσια τίς ἔννοιες τῶν λέξεων;;; Συνέχεια
Ἀποδεχόμενοι τὴν ἐσωτερική μας …αὐθεντικότητα!!!
Ἡ μεγαλύτερη ἀμφιλογία μας δὲν εἶναι ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε καλοὶ καὶ κακοί, φῶς καὶ σκοτάδι, ἀγάπη καὶ μῖσος, ἀλλὰ ὅτι μποροῦμε νὰ εἴμαστε σάρκα καὶ πνεῦμα ταυτόχρονα.
Τίποτα μὰ τίποτα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πιὸ γοητευτικὸ ἀπὸ αὐτὸ τὸ διφορούμενο. Συνέχεια
«Ξέρεις ποιός εἶμαι ἐγώ;;;»
Ἀνεφώνησε ἔξαλλος ὁ κάφρος…
Μιλᾶμε γιὰ πολὺ κάφρο… Ἀπὸ τοὺς κάφρους κάφρους…
Ἀλλὰ ἄς πάρῳ τὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχή τους…
17η Αὐγούστου. Προκεχωρημένο μεσημέρι σὲ παραλία τῆς Δυτικῆς Ἀττικῆς.
Κῦμα εἶχε καταλάβει (κατὰ πῶς μοῦ ἐξήγησαν) τὰ τρία τέταρτα τῆς παραλίας… Συνέχεια
Πῶς ξεπερνῶ ἕναν πρόβλημα;
Μὲ τὸ νὰ ἀντιμετωπίζῳ τὸ πρόβλημά μου σὰν νὰ ἔφθασε τό τέλος τοῦ κόσμου, ὅσο σοβαρὸ κι ἐὰν εἶναι τὸ πρόβλημά μου, εἶναι ἡ μεγαλυτέρα παγίδα ποὺ μποροῦμε νὰ πέσουμε.
Διότι δὲν ὑπάρχει πρόβλημα ποὺ νὰ μὴν λύνεται…
Ἀλλὰ ἀκόμη κι ἐὰν ΔΕΝ λύνεται, μποροῦμε πολὺ εὔκολα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸ ἐὰν θὰ τὸ ἀφήσουμε …πίσω μας ἤ ἐὰν θὰ τοῦ ἐπιτρέψουμε νὰ μᾶς διατηρήσῃ φυλακισμένος στὰ δικά του ὅρια!!! Συνέχεια
Νά γίνουμε οἱ στοργικοί γονεῖς ΜΑΣ;
Ὅταν ἔνα παιδὶ δὲν ἔχῃ πάρει τὴν ἀγάπη, τὴν προσοχὴ καὶ τὴν ἀναγνώρισι ποὺ χρειάζεται, δηλαδὴ τὸ θετικὸ χάδι, κτίζει ἕναν τοῖχο γύρω του γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὰ εὐαίσθητα συναισθήματά του.
Ὁ πόνος ποὺ ἔχει βιώσει ἐξ αἰτίας τῆς κριτικῆς, τῆς ἀποῤῥίψεως καὶ τῆς κακομεταχειρήσεως εἶναι τόσο μεγάλος ποὺ ἔχει κλειδώσει συναισθηματικά. Συνέχεια