Πῶς μπορῶ νά ἀποτινάξω ὅλα αὐτά πού μέ βαραίνουν;
Πῶς μπορῶ νά δομήσω νέες συνθῆκες γιά πιό μεγάλη ἐλευθερία στήν σκέψιν καί στήν διαβίωσίν μου;
Πῶς μπορῶ νά κερδίσω ὅλα αὐτά πού μοῦ στεροῦν; Συνέχεια →

Ἡ ἀνάγκη μας νὰ παραμένουμε μέλη μίας ὁμάδος συχνὰ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀνεχθοῦμε καταστάσεις, συμπεριφορὲς καὶ δρώμενα ποὺ δὲν μᾶς εὐχαριστοῦν.
Αὐτὰ ὅμως, τὰ πολλά, ποὺ ἀνεχόμαστε, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπεισέρχεται ἡ κατάστασις τῆς ἀνοχῆς, ἀποδεικνύουν πὼς μᾶλλον πρέπει νὰ ἐπανεξετάσουμε τὴν σχέσιν μας μὲ τὴν ὁμάδα. Εἶναι παράλογον τὸ νὰ θυσιάζουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες, τὰ πιστεύω μας ἤ τὰ ὄνειρά μας, πρὸ κειμένου νὰ παραμένουμε κάπου ἐντεταγμένοι καὶ νὰ μὴν αἰσθανθοῦμε μόνοι μας. Συνέχεια →

Ἔχει καὶ ἡ πλήξις τὶς ἀρετές της.

Ἀφοῦ μᾶς ἐξουθενώσει, μᾶς ὑποχρεώνει νὰ δραστηριοποιηθοῦμε καὶ νὰ ἐκμεταλευθοῦμε τὶς ἀπίθανες δυνατότητες, ποὺ μᾶς προσφέρει αὐτὸ τὸ ἀργὸ κύλισμα τοῦ χρόνου. Συνέχεια →

Ἡ γνώσις, ποὺ πράγματι βοηθᾶ στὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν διαβιώσεως τῆς Ἀνθρωπότητος, εἶναι κάτι ἀπέραντο, μὲ ἀρχὴ καὶ δίχως τέλος. (Γιὰ τὰ δικά μας, περιορισμένα, ἀπὸ πλευρᾶς χρόνου παραμονῆς στὸν πλανήτη, κριτήρια.)
Εἶναι μία διαδρομή, ποὺ ὅποιος ἀποφασίση νὰ τὴν διανύσῃ, γνωρίζει πὼς θὰ πληρώση βαρύτατα τιμήματα. Συνέχεια →

Ὅταν εἴμαστε ἐρωτευμένοι θὰ μοῦ ἀπαντήσετε…
Ἐν τάξει… Σωστό…
Μά γίνεται νά παραμένουμε κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας ἐρωτευμένοι;
Ἤ μήπως πρέπει; Συνέχεια →