Μοῦ ἔλεγε λοιπὸν μία φίλη, πρὸ μερικῶν ἡμερῶν γιὰ τὸ «μέσα μας» καὶ γιὰ τὸ πόσο πρέπει νὰ τὸ σεβόμεθα καὶ νὰ τὸ ἀκολουθοῦμε.
Σωστὴ ἡ φίλη… Μόνον ποὺ κάπου κάτι δὲν εἶχε καταλάβει σωστά…
Ἔλεγε λοιπὸν πὼς ἐὰν ἐγὼ μαγειρεύω ἐξαιρετικά, διότι μοῦ βγαίνει ὡς κάτι πολὺ φυσικὸ αὐτό, τότε δὲν χρειάζονται τὰ χειροκροτήματα καὶ οἱ ἐπιβραβεύσεις. Οὔτε χρειάζονται τὰ εὔσημα.
Ἔχει καλῶς… Ἄλλως τὲ τὸ νὰ μαγειρεύσῃ κάποιος ὡραῖα εἶναι μία ὑπόθεσις ποὺ χρειάζεται διαρκῶς ἐνασχόλησι μὲ τὴν κουζίνα κι ὄχι κάποιο στρίμωγμα μελέτης ἰδιαίτερο.
Δὲν γνωρίζω καὶ πάρα πολλοὺς μάγειρες ποὺ ἐχρειάσθησαν νὰ μάθουν χημεία ἤ φυσικὴ ἤ μαθηματικὰ γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἐκφράσουν τὴν φυσική τους τάσι. Κατσαρόλες καὶ ταψιὰ μελετοῦσαν.
Ὄχι, δὲν ὑποτιμῶ τὸ ἔργο τους. Ἰδίως τὸ ἔργο κάποιου ποὺ ξεχωρίζει ἀπὸ τὸν μέσον ὅρο. Ἀλλά πῶς νά τό κάνουμε; Ἄλλη δέσμευσι, ἐνασχόλησι καὶ ἀφοσίωσι ἀπαιτεῖ μία κατσαρόλα κι ἄλλην δέσμευσι, ἐνασχόλησι κι ἀφοσίωσι ἀπαιτεῖ ἡ …ἀστροφυσική.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Πῶς θά τούς κάνω νά μέ ἀκολουθήσουν;
Ἐγὼ δὲν εἶμαι πρόβατο! Ὅποιος αἰσθάνεται πρόβατο ἢ τσοπάνης, νὰ πάῃ στὸ μαντρί του!
Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν ἕνα μήνυμα ἀπὸ κάποιον γνωστό μου, ποὺ ἐπαρουσίαζε κάποια πρόσωπα, τὰ ὁποῖα πασκίζουν νὰ δημιουργήσουν κάποιο ῥεῦμα πολιτικό καὶ νὰ ἐλέγξουν μὲ τὸν τρόπο τους μερίδα τοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ σχόλιον τοῦ γνωστοῦ μου: «πῶς θά τούς κάνουμε νά ἔλθουν μαζύ μας;»
Χόρευε «ἀρκούδα»…
«Διότι φαΐ δὲν ἔχει…
Χόρευε ἀρκούδα ὄμορφα… Χόρευε ὅπως σοῦ βαρῶ τὸ ντέφι…
Χόρευε διότι ἐὰν δὲν χορεύῃς θὰ μείνῃς νηστική….
Πονάει ἡ πείνα ἀρκούδα… Πονάει….»
Συνέχεια
Ἀδιέξοδα;
Διαβιοῦμε σὲ μίαν ἐποχὴ ποὺ τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα ἀλλάζουν ταχύτατα καὶ οἱ ἄνθρωποι χάνουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν περιουσιῶν τους. Οἱ ἄστεγοι αὐξάνονται διαρκῶς καὶ οὐδεῖς μπορεῖ πλέον μὲ βεβαιότητα νὰ ἰσχυρισθῇ πὼς εἶναι τόσοι ἤ ἄλλοι τόσοι ἢ καὶ ὀλιγότεροι ἀπὸ τόσοι.
Ἡ ἀνεργία καλπάζει καὶ ἡ κοινωνία μας ἀρχίζει νὰ συνειδητοποιῇ πὼς αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ἐτελείωσαν διὰ παντός. Ἤ σχεδόν…
Ἀδιέξοδα προβάλλουν… Παντοῦ… Σὲ κάθε τομέα. Ἀλλες φορὲς γίνονται ἀντιληπτὰ καὶ ἄλλες ὄχι…
Οἱ ἐχθροί!
Πᾶμε λίγο πιό πίσω;
Χριστιανοὶ κατὰ Ἐθνικῶν.
Πράσινοι κατὰ Βενέτων…
Ὀρθόδοξοι κατὰ Ἀρειανῶν.
Ἀγγλόφιλοι (ἢ καὶ Γαλλόφιλοι) κατὰ Ῥωσσοφίλων.
Βασιλικοὶ κατὰ Βενιζελικῶν.
Ἀγγλόφιλοι κατὰ ῥωσσοφίλων ἤ γαλλοφίλων (β΄ μέρος).
Κοτζαμπάσηδες κατὰ ἀγωνιστῶν.
Μεταξικοὶ κατὰ δημοκρατικῶν.
Συνέχεια
Ἦσαν ὅλοι δικτάτορες.
Ἕνας νεαρός, Στέλιο νομίζω τὸν ἔλεγαν, ἔπαιζε καλὴ Ἑλληνικὴ μουσική.
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ποὺ ἔπαιξε ἦσαν καὶ τὸ «τῆς ἀμύνης τὰ παιδιά»….
Ὅταν ὅμως ἔπιασε νὰ παίζῃ καὶ νὰ τραγουδᾷ τὸ συγκεκριμένο κομμάτι, σὰν νὰ χαιρόταν διπλά. Σὰν νὰ εἶχει ψηλώσῃ κάτι πόντους.
Σὲ ἕνα μικρὸ διάλειμμα τὸν ἐπλησίασα.
Μία ἐρώτησις:
«γιατί ὁ Βενιζέλος ἔκανε κίνημα κι ὁ Μεταξᾶς ἔκανε χούντα ἤ ὁ Πλαστήρας δικτατορία»;
«Θὰ σοῦ ἀπαντήσω μετά», μοῦ λέει.
Ἀλλὰ δὲν μοῦ ἀπήντησε…. Τὸν ἠνόχλησα λίγο ἀργότερα ἐκ νέου.
Συνέχεια