«Διότι φαΐ δὲν ἔχει…
Χόρευε ἀρκούδα ὄμορφα… Χόρευε ὅπως σοῦ βαρῶ τὸ ντέφι…
Χόρευε διότι ἐὰν δὲν χορεύῃς θὰ μείνῃς νηστική….
Πονάει ἡ πείνα ἀρκούδα… Πονάει….»
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀδιέξοδα;
Διαβιοῦμε σὲ μίαν ἐποχὴ ποὺ τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα ἀλλάζουν ταχύτατα καὶ οἱ ἄνθρωποι χάνουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν περιουσιῶν τους. Οἱ ἄστεγοι αὐξάνονται διαρκῶς καὶ οὐδεῖς μπορεῖ πλέον μὲ βεβαιότητα νὰ ἰσχυρισθῇ πὼς εἶναι τόσοι ἤ ἄλλοι τόσοι ἢ καὶ ὀλιγότεροι ἀπὸ τόσοι.
Ἡ ἀνεργία καλπάζει καὶ ἡ κοινωνία μας ἀρχίζει νὰ συνειδητοποιῇ πὼς αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ἐτελείωσαν διὰ παντός. Ἤ σχεδόν…
Ἀδιέξοδα προβάλλουν… Παντοῦ… Σὲ κάθε τομέα. Ἀλλες φορὲς γίνονται ἀντιληπτὰ καὶ ἄλλες ὄχι…
Οἱ ἐχθροί!
Πᾶμε λίγο πιό πίσω;
Χριστιανοὶ κατὰ Ἐθνικῶν.
Πράσινοι κατὰ Βενέτων…
Ὀρθόδοξοι κατὰ Ἀρειανῶν.
Ἀγγλόφιλοι (ἢ καὶ Γαλλόφιλοι) κατὰ Ῥωσσοφίλων.
Βασιλικοὶ κατὰ Βενιζελικῶν.
Ἀγγλόφιλοι κατὰ ῥωσσοφίλων ἤ γαλλοφίλων (β΄ μέρος).
Κοτζαμπάσηδες κατὰ ἀγωνιστῶν.
Μεταξικοὶ κατὰ δημοκρατικῶν.
Συνέχεια
Ἦσαν ὅλοι δικτάτορες.
Ἕνας νεαρός, Στέλιο νομίζω τὸν ἔλεγαν, ἔπαιζε καλὴ Ἑλληνικὴ μουσική.
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ποὺ ἔπαιξε ἦσαν καὶ τὸ «τῆς ἀμύνης τὰ παιδιά»….
Ὅταν ὅμως ἔπιασε νὰ παίζῃ καὶ νὰ τραγουδᾷ τὸ συγκεκριμένο κομμάτι, σὰν νὰ χαιρόταν διπλά. Σὰν νὰ εἶχει ψηλώσῃ κάτι πόντους.
Σὲ ἕνα μικρὸ διάλειμμα τὸν ἐπλησίασα.
Μία ἐρώτησις:
«γιατί ὁ Βενιζέλος ἔκανε κίνημα κι ὁ Μεταξᾶς ἔκανε χούντα ἤ ὁ Πλαστήρας δικτατορία»;
«Θὰ σοῦ ἀπαντήσω μετά», μοῦ λέει.
Ἀλλὰ δὲν μοῦ ἀπήντησε…. Τὸν ἠνόχλησα λίγο ἀργότερα ἐκ νέου.
Συνέχεια
Ὁ Ἄρχων!
Ὁ μοναδικός!
Αὐτὸς ποὺ δίχως του δὲν ὑπάρχουμε.
Αὐτὸς ποὺ ἐὰν ἀπεφάσιζε νὰ σταματήσῃ γιὰ μερικὲς στιγμὲς νὰ μᾶς χαρίζῃ τὶς φλόγες του, τίποτα δὲν θὰ ὑπῆρχε ζωντανὸ στὸν πλανήτη.
Αὐτὸς ποὺ κυριολεκτικῶς Ἄρχει στὸ πλανητικό μας σύστημα.
Ἐσὺ ἐπιλέγεις σὲ ποιὰ πλευρὰ θὰ κολυμπήσῃς.
Δύο τα τινά… Ή μένεις στα ήρεμα και αβαθή, αλλά μένεις πάντα εκεί… Ή κολυμπάς στα βαθιά και ανοικτά και φεύγεις…! Όπως και να ‘χει… ΕΣΥ πάντα επιλέγεις από ποια πλευρά θα κολυμπήσεις…