Τὰ ψεύτικα τὰ λόγια τὰ μεγάλα,
μοῦ τά ‘πες μὲ τὸ πρῶτο σου τὸ γάλα,
Μὰ τώρα ποὺ ξυπνήσανε τὰ φίδια,
ἐσὺ φορᾶς τὰ ἀρχαῖα σου στολίδια.
Καὶ δὲν δακρύζεις ποτέ σου μάννα μου Ἑλλάς,
ποὺ τὰ παιδιά σου σκλάβους ξεπουλᾶς…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Αὐτὴ ἡ «Ἑλλάς» πρέπει νὰ τελειώνῃ!
Ἔχουμε συνειδητοποιήσει πώς ἀγωνιζόμαστε νά κρατήσουμε ὄρθιο κάτι πού πρέπει νά πεθάνῃ; Νά τελειώνῃ; Νά σβήσῃ διά παντός;
Ὄχι, δὲν ἔχουμε… Καὶ πολὺ καλὰ κάνουμε καὶ δὲν ἔχουμε!
Διότι ἐὰν εἴχαμε, τότε κάτι θὰ μποροῦσε νὰ παραμείνῃ ὄρθιο.
Ὅμως ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσει τί ἀλήθεια ἀξίζει νά παραμείνῃ ὄρθιο; Καί μάλιστα στήν μορφή πού ἔχει καταντήσῃ νά ἔχῃ;
Ἄς πιάσουμε τὴν παιδεία μας.
Ἔχει κάτι ὀρθό; Παράγει μυαλά; Ἀνθρώπους; Μήπως διαθέτουμε δασκάλους μορφωμένους, ἱκανούς νά διδάξουν Συνέχεια
Εἶναι ὁ προδότης προδότης;
Ἀφορμὴ γιὰ τὴν σημερινὴ ἀνάρτησι εἶναι μία συζήτησις ποὺ εἶχα μὲ φίλους τὶς τελευταῖες ἡμέρες. Συζητήσεις γιὰ τὴν ἀκρίβεια, μὲ πολλὰ πρόσωπα, σὲ διαφορετικὲς στιγμὲς καὶ σὲ διαφορετικοὺς τόπους.
Ἐπεξεργαζόμασταν, βάσει τῶν πληροφοριῶν ποὺ διαθέταμε φυσικά, τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους κάποιος μπορεῖ νὰ γίνῃ προδότης ἢ ἧρως.
Κι ὅσον ἀφορᾶ στὸ νὰ μεταμορφωθῇ κάποιος σὲ ἥρωα, εἶναι συνδυασμὸς πολλῶν παραγόντων καὶ σίγουρα καθαρῆς σκέψεως καὶ ἀπεράντου αὐτοσεβασμοῦ.
Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως στόν προδότη;
Τί εἶναι αὐτό πού τόν κάνει νά προδώσῃ;
Καί τί προδίδει; Προδίδει αὐτά πού τοῦ ἔμαθαν ὡς ὀρθά ἢὐπερασπίζεται αὐτά πού ὁ ἲδιος θεωρεῖ ὀρθά καί δίκαια;
Ἡ ζωὴ καὶ ὁ βίος ποὺ σκοτώνει.
Δεν πουλώ ύφος, στυλ, λογοτεχνία. Δεν γράφω διηγήματα. Καταθέτω γεγονότα και συμπτώματα της εποχής που ζω. Όλα όσα γράφω συνέβησαν. Σε μένα ή σε άλλους.
Χρόνια τώρα σπαταλιέμαι, παρακολουθώντας όλα κι όλους. Η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό.
Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του καταστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη. Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους. Όπως δε χωρά άλλα φερέφωνα προκάτ επανάστασης.
Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά Συνέχεια
Οἱ αὐτόχειρες!
Ἐδῶ καὶ μῆνες διαβάζουμε διαρκῶς σὲ ἔντυπα καὶ σὲ ἱστοσελίδες τὰ περὶ αὐτοκτονιῶν.
Ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται μὲ ἀνεξελέγκτους ῥυθμοὺς καὶ οἱ οἰκογένειες διαλύονται.
Τὸ πρόβλημα, διότι περὶ προβλήματος συζητᾶμε, ἔχει λάβει διαστάσεις θυέλλης.
Γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν τελικῶς; Εἶναι δειλοί ἢ γενναῖοι; Τί τούς ὁπλίζει τό χέρι καί ἀφήνουν πίσω τους πολλά περισσότερα ἀπό αὐτά πού παίρνουν μαζύ τους; Συνέχεια
Κάτι σέ σκέτο Ἕλληνα ὑπάρχει;
Δεξιός, ἀριστερός, κεντρῶος, σοσιαλιστής, φιλελεύθερος, ἐθνικιστής, ἀναρχικός, κομμουνιστής, χριστιανός, πατρῶος, μνημονιακός, ἀντι-μνημονιακός, διεθνιστής, εὐρωπαϊστής, προοδευτικός, συντηρητικός… Συνέχεια