Μὲ λέτε ἴσως γραφική…
Ἴσως ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου…
Ἀλλὰἡ πραγματική μας πτώχευσις δὲν ἔφθασε μὲ τὰ μνημόνια…
Οὔτε μὲ τοὺς λοβοτομημένους «ἡγέτες» μας…
Οὔτε μὲ τὴν καταλήστευσιν τοῦ δημοσίου πλούτου μας… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὸ ἐφήμερον τῆς Ὕλης.
Σκέψεις, ἀπορίες, προβληματισμοί…
Καὶ τελικῶς ἐμεῖς τρέχουμε, πρὸ κειμένου κάτι νὰ ἀποκτήσουμε, χάνοντας τὴν ζωή μας καὶ κυρίως τὴν οὐσίαν τῆς ζωῆς μας!
Ποιοί εἴμαστε;
Γιατί εἴμαστε ἐδῶ;
Ποῦ πηγαίνουμε; Συνέχεια
Ἡ γνώσις τοῦ ἐχθροῦ!
Ὅταν γνωρίζῃς τὸν ἐχθρόν σου, τότε γνωρίζῃς καὶ τὰ ἀδύνατά του σημεῖα!
Ὅταν δὲν τὸν γνωρίζῃς, ἀλλὰ σὲ γνωρίζῃ αὐτός, τότε παραμένεις εὐάλωτος σὲ κάθε του ὄρεξιν!
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα προέχει νὰ ξέρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε καὶ τὸ πῶς θὰ τὸ ἐπιτύχουμε!
Ἐὰν δὲν γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ βασικά, τότε θὰ εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ πέσουμε θύματα, ἀκόμη καὶ στὴν πιὸ ξεκάθαρη, πρὸς ὄφελός μας, μάχη.
Συνέχεια
Πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ γίνουμε Ἕλληνες!
Βαρέθηκα ν’ ἀκούω αὐτὸ τὸ βλακῶδες «Πρέπει νὰ γίνουμε εὐρωπαῖοι…». Ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ μωρέ;;; Αὐτοὶ ἀντέγραψαν καὶ υἱοθέτησαν ὅ,τι Ἑλληνικό… καὶ σήμερα ἐμεῖς θέλουμε νὰ τοὺς ἀντιγράψουμε; Ἀντιδάνειο θὰ γίνουμε; Σὰν ἐκεῖνες τὶς λέξεις ποὺ κάποτε δανείσαμε καὶ ποὺ οἱ ἐγχώριοι βλακέντιοι ἐπανέφεραν στὸ λεξιλόγιό μας μπασταρδεμένες… κακόηχες καί ἀνορθόγραφες…! Συνέχεια
Ἡ συνείδησις.
Πρὸ ἀρκετῶν ἡμερῶν ξεκίνησε μία συζήτησις, διαδικτυακή, γιὰ τὸ τὶ εἶναι συνείδησις.
Εἰπώθησαν πολλά. Σχετικὰ κι ἄσχετα.
Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν ἔχει ἀπαντηθεῖ ξεκάθαρα.
Σήμερα ἀπεφάσισα νὰ σᾶς παρουσιάσω μέρος τῶν δικῶν μου σχολιασμῶν, μὲ τὰ σημαντικότερα, κατὰ τὴν κρίσιν μου σημεῖα, μὲ στόχον νὰ προβληματισθοῦμε ὅλοι μας.
Τὸ τὶ εἶναι συνείδησις, προσωπικῶς τὸ ἔχω ἤδη ἀντιληφθεῖ.
Τὸ τὶ ὅμως εἶναι συνείδησις γιὰ τὸν καθένα, εἶναι ἄλλο ζήτημα.
Δυστυχῶς, ἀκόμη κι ἐδῶ, ἔχουμε πάλι τμήματα τῆς πληροφορίας εἰσπράξει.
Κι ὅλα αὐτά, ὅπως πάντα δῆλα δή, ξεκινοῦν καὶ καταλήγουν στὴν ἀπουσία παιδείας μας!
Γιά πόσο ἀκόμη θά πληρώνουμε τήν ἀμορφωσιά μας;
Ἄγνωστον… Πάντως σίγουρα γιὰ ὅσο ἀρνούμαστε νὰ πετάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὶς προσκολλήσεις μας καὶ τὰ χρωματιστά μας γυαλιά.
(Μικρὲς «παρεμβάσεις» γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν τὰ ὀνόματα κάποιων σχολιαστῶν.) Συνέχεια
Κλείνοντας κάθε παράθυρο στὸ παρελθόν, ἀνοίγεις τὶς πῦλες τοῦ Αὔριο.
στιγμές… κάποιες ἡμέρες… κάποιον μῆνα… κάθε χρόνο…
Θυμᾶσαι…
Ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὸ προσωπεῖο τοῦ Πολέμου καὶ ἀφουγκράζεσαι τὸν Ἄνεμο, ἀφήνοντας τοὺς ψιθύρους Του νὰ σοῦ θυμήσουν ἡμέρες ἀλλοτινές… ὅταν ἔπαιρνες τὴν στροφὴ τοῦ δρόμου ποὺ τώρα πιὰ ξέρεις ποῦ βγάζει. Συνέχεια