Ἐπανεκκίνησις!

Ἐπανεκκίνησις!Μ λέτε σως γραφική…
σως κτς τόπου κα χρόνου… 
λλ πραγματική μας πτώχευσις δν φθασε μ τ μνημόνια…
Οτε μ τος λοβοτομημένους «γέτες»  μας…
Οτε μ τν καταλήστευσιν το δημοσίου πλούτου μας…

πραγματική μας πτώχευσις φθασε ταν ξεχάσαμε τν τραυματία στν σφαλτο…
ταν φήσαμε τ νεογέννητο γατάκι στν παγωνιά…
ταν ίξαμε φόλα στ σκυλάκι το γείτονα…
ταν δν επαμε «καλημέρα» στν διαβάτη πο συναντήσαμε…
ταν οστεγοι πλημμύρισαν τος δρόμους κα τς πλατεες μας…
ταν ο γέροντές μας σβηναν μέσα στν σιωπή, μπρός σ μίαν τηλεόρασιν…
ταν ψεκάσαμε τ μυρμήγκια γιατ μς χαλοσαν τν εκόνα το σαλονιο μας στξοχικό…
ταν μοναδικό μας νειρο ταν ο διακοπς στν Μύκονο…
ταν τ παιδιά μας γίνονταν πόρνες μ τς ελογίες μας…
ταν  ξεχάσαμε ν προασπίσουμε τρφανό….
ταν διαφορήσαμε γι τ σύνορα…
ταν νθρωπιά μας κουκουλώθηκε πίσω πναν τηλεοπτικν μαραθώνιον…
ταν κάθε Σάκης κα κάθε Λίτσα γίνοταν εδωλα πρς μίμησιν…
ταν γεμίζαμε τ σκυλάδικα…
ταν  πέφταμε στ ναρκωτικά...
ταν βίαζαν τν κόρη το γείτονα κι μες σφυρίζαμε διάφορα…
ταν βολευτήκαμε στν γραμματοσύνη μας…
ταν οξίες ρχισαν νξαγοράζονται μ χρυσάφι…
ταν τνειρά μας γιναν οκόπεδα, βίλες, κότερα…
ταν θική μας φέθηκε σ κάποιο χρονοντούλαπο…
ταν τηλεόρασις παιζε π 24ώρου βάσεως…
ταν τρώγαμε μόνον κρέας…
ταν φήναμε τν κοπριά μας στν παραλία κα στ δσος…
ταν τ παιδί μας  π τ 14 ταν πόρνος πόρνη, λλ εχε …ταλέντο!
ταν τ ατοκίνητό μας ταν καλλίτερο π το γείτονα…
ταν τ δσος κάϋκε κι μες κλαίγαμε τξοχικό μας…
ταν διορίζαμε λο μας τ σόι στ δημόσιον…
ταν κλέβαμε π τ λεφτ το κοινο ταμείου….
ταν πατούσαμε τος συντρόφους μας…
ταν γλείφαμε τος πολιτικάντηδες γι ν μς κάνουν να ουσφέτι…
ταν κλείσαμε τν ξοδον το γείτονα, τσι, γιατ δν τν συμπαθομε…
ταν γίναμε τομάρια, τομιστές, νήθικοι, δοσίλογοι, τιμοι, δειλοί….
ταν πάψαμε ν εμαστε νθρωποι κα γίναμε νθρωποειδή….  

Μπορ ν γράφω γιρες τελείωτες…
Δν χει νόημα…
Ξέρουμε….Κι ς ποκρινόμαστε πς δν ξέρουμε…
Ποιά μνημόνια καί πράσινα λογα γαπητοί μου;
Ποιά; 
δ συζητμε γι τν μεγαλυτέραν Πτώχευσιν ποπέστ ποτνθρωπότης!
Κάποτε θ τ καταλάβουμε, δν χουμε λλον δρόμο, εναι νάγκη! 

Πρς ρας πονμε…
Πονμε διότι ξεβολευτήκαμε…
ναμενόμενον!
λλχουμε κόμη δρόμο… 
Μακρύ, πίπονο, βαμμένο μ αμα….
Κα θ τ καταφέρουμε!
Μσες πώλειες!!!! 
Θ τ καταφέρουμε διότι μπήκαμε σ μονόδρομο κι πιστροφ δν χει!

Φιλονόη.  

Υ.Γ. Ατ τ χάος πο φθάνει, πο σχεδν μς χει κατακλύσει, εναι θεσπέσιον! Εναι νειρικόν! Εναι θεον δρον! Ατ τ χάος λοιπν θ μηδενίσ τ πάντα! Κα τότε θ γίνπανεκίνησις! Μόνον τότε!

φωτογραφία

 

 

 

(Visited 53 times, 1 visits today)




Leave a Reply