Ὅταν γνωρίζῃς τὸν ἐχθρόν σου, τότε γνωρίζῃς καὶ τὰ ἀδύνατά του σημεῖα!
Ὅταν δὲν τὸν γνωρίζῃς, ἀλλὰ σὲ γνωρίζῃ αὐτός, τότε παραμένεις εὐάλωτος σὲ κάθε του ὄρεξιν!
Πρῶτα κι ἐπάνω ἀπὸ ὅλα προέχει νὰ ξέρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε, τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε καὶ τὸ πῶς θὰ τὸ ἐπιτύχουμε!
Ἐὰν δὲν γνωρίζουμε αὐτὰ τὰ βασικά, τότε θὰ εἶναι πολὺ εὔκολον νὰ πέσουμε θύματα, ἀκόμη καὶ στὴν πιὸ ξεκάθαρη, πρὸς ὄφελός μας, μάχη.
Συνέχεια
Βαρέθηκα ν’ ἀκούω αὐτὸ τὸ βλακῶδες «Πρέπει νὰ γίνουμε εὐρωπαῖοι…». Ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ μωρέ;;; Αὐτοὶ ἀντέγραψαν καὶ υἱοθέτησαν ὅ,τι Ἑλληνικό… καὶ σήμερα ἐμεῖς θέλουμε νὰ τοὺς ἀντιγράψουμε; Ἀντιδάνειο θὰ γίνουμε; Σὰν ἐκεῖνες τὶς λέξεις ποὺ κάποτε δανείσαμε καὶ ποὺ οἱ ἐγχώριοι βλακέντιοι ἐπανέφεραν στὸ λεξιλόγιό μας μπασταρδεμένες… κακόηχες καί 
Πρὸ ἀρκετῶν ἡμερῶν ξεκίνησε μία συζήτησις, διαδικτυακή, γιὰ τὸ τὶ εἶναι συνείδησις.
Εἰπώθησαν πολλά. Σχετικὰ κι ἄσχετα.
Ἀλλὰ τὸ ἐρώτημα δὲν ἔχει ἀπαντηθεῖ ξεκάθαρα.
Σήμερα ἀπεφάσισα νὰ σᾶς παρουσιάσω μέρος τῶν δικῶν μου σχολιασμῶν, μὲ τὰ σημαντικότερα, κατὰ τὴν κρίσιν μου σημεῖα, μὲ στόχον νὰ προβληματισθοῦμε ὅλοι μας.
Τὸ τὶ εἶναι συνείδησις, προσωπικῶς τὸ ἔχω ἤδη ἀντιληφθεῖ.
Τὸ τὶ ὅμως εἶναι συνείδησις γιὰ τὸν καθένα, εἶναι ἄλλο ζήτημα.
Δυστυχῶς, ἀκόμη κι ἐδῶ, ἔχουμε πάλι τμήματα τῆς πληροφορίας εἰσπράξει.
Κι ὅλα αὐτά, ὅπως πάντα δῆλα δή, ξεκινοῦν καὶ καταλήγουν στὴν ἀπουσία παιδείας μας!
Γιά πόσο ἀκόμη θά πληρώνουμε τήν ἀμορφωσιά μας;
Ἄγνωστον… Πάντως σίγουρα γιὰ ὅσο ἀρνούμαστε νὰ πετάξουμε ἀπὸ ἐπάνω μας τὶς προσκολλήσεις μας καὶ τὰ χρωματιστά μας γυαλιά.
(Μικρὲς «παρεμβάσεις» γιὰ νὰ ἀποκρυβοῦν τὰ ὀνόματα κάποιων σχολιαστῶν.) Συνέχεια
στιγμές… κάποιες ἡμέρες… κάποιον μῆνα… κάθε χρόνο…
Θυμᾶσαι…
Ἀφήνεις στὴν ἄκρη τὸ προσωπεῖο τοῦ Πολέμου καὶ ἀφουγκράζεσαι τὸν Ἄνεμο, ἀφήνοντας τοὺς ψιθύρους Του νὰ σοῦ θυμήσουν ἡμέρες ἀλλοτινές… ὅταν ἔπαιρνες τὴν στροφὴ τοῦ δρόμου ποὺ τώρα πιὰ ξέρεις ποῦ βγάζει. Συνέχεια
Ἀλήθεια, πῶς θά μπορούσαμε νά περιγράψουμε κάποιον πού ξυπνᾶ μέσα σέ μίαν φωτεινή πραγματικότητα πού λέγεται ἀλήθεια;
Τρελλό; Τυχερό; Πεφωτισμένον;
Θὰ τολμοῦσα νὰ τὸν χαρακτηρίσω ὤς τυφώνα, ὤς φουρτουνιασμένη θάλασσα, ὥς ἐκτυφλωτικόν φῶς…. Συνέχεια
Δὲν εἶναι δικό μου μανδαμίτσα. Εἶναι ἄλλου. Κι αὐτὸν φαντάζομαι δὲν γίνεται νὰ τὸν ἀμφισβητήσῃς! Δὲν εἶναι τοῦ βεληνεκοῦς σου ἄλλως τε! Ἐσὺ μόνον νὰ σπιλώνῃς ξέρεις, ὄχι νὰ ἀντιμετωπίζῃς, μανδαμίτσα…Γιατί σοῦ ἔφερα τήν ῥήσιν τοῦ Ἡρακλείτου μανδαμίτσα; Γιὰ μάντεψε…
Ἔκανα μίαν τσάρκα στὴν σελίδα σου, στὸ μουροβιβλίον…
Ἐκεῖ ντέ, ποὺ σοῦ ἔκαναν ἔναν πρώτης τάξεως …συνωστισμόν, κάτι ἀρκούντως θυμωμένοι!!!
