Πρὸ χθές, στὸ ἐπεισόδιον μὲ τὸν Κασιδιάριη καὶ τὶς Κανέλλη-Δούρου παρετήρησα κάποιες πολὺ ἐνδιαφέρουσες λεπτομέρειες.
Τὸ πρῶτο σημεῖον ἦταν τὸ βλέμμα τῆς Δούρου κατὰ τὴν διάρκεια τῆς «ἐπαφῆς τρίτου τύπου» Λιάννας Κασιδιάρη.
Τὸ βλέμμα της ἦταν ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΝ!!!!
Ἰδιαιτέρως ἱκανοποιημένον, στιγνόν, θρασύ!
Ναί, ὑπάρχει πάντα καὶ τὸ «ἐμεῖς»…
Κι ἄς τὸ ἔχουμε ξεχάσει…
Κι ἄς ἔχουμε χάσει λίγο ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μας…
Κι ἄς μεγαλώσαμε μέσα σὲ ψέμματα, εἰκονικὲς πραγματικότητες καὶ παραδοξολογίες….
Ἔχετε προσέξει ὅτι οἱ ἄνθρωποι γύρω μας ἔπαυσαν νά κυττοῦν ὑψηλά, ἢ ἔστω στὸ ὕψος τῶν ματιῶν, καὶ ἔχουν σχεδὸν ὅλοι χαμηλωμένο, τρομαγμένο βλέμμα;
Καὶ ἔχετε προσέξει τήν διαφορὰ ποὺ κάνουν οἱ λίγοι ἐκεῖνοι ποὺ κυττοῦν ἐρευνητικὰ γύρω τους, μὲ ἀεικίνητο ματιὰ καὶ τὸ στόμα μισάνοικτο στοχαστικά;
Καί, ΚΥΡΙΩΣ, τὸ πῶς ἀναγνωρίζονται μεταξύ των;
Θύμισέ του νὰ νοιώσῃ…
Νὰ αἰσθανθῇ…
Νὰ θυμηθῇ ποιός εἶναι…
Νὰ συνειδητοποιήσῃ τὸ γιατί… τὸ πῶς… τὸ πότε…
Νὰ εὕρῃ τὴν ἔξοδον ἀπὸ τὴν σπηλιά…
Θύμισέ του πὼς μπορεῖ…
Πὼς μόνον αὐτὸς μπορεῖ…
Πὼς ἐὰν δὲν μπορέσῃ αὐτός, ὅλα χάνονται…
Πὼς εἶναι ἐδῶ γιὰ νὰ τὰ καταφέρῃ…. Συνέχεια
15 λεπτὰ διάλειμμα γιὰ διαφημίσεις εἶναι ὑπὲρ ἀρκετὸς χρόνος γιὰ νὰ ἐμφανίσῃς κάποιον ἀκόμη κι ὤς πεθαμένο.. Λέτε;
Λιάνα μου πόσο λυπᾶμαι…
Μὰ πόσο λυπᾶμαι γιὰ τὸ χαστούκι, σφαλιάρα, μπουνιά… Δὲν ἔχει σημασία… Αὐτὸ ποὺ ἔφαγες τέλος πάντων… Ἐσὺ τὸ ἔνοιωσες, ὄχι ἐγώ…
Θὰ πόνεσε φαντάζομαι… Ἀλλά τί νά σοῦ κάνῃ τόσος δά πόνος ἐμπρός στά τόσα κάλη; Συνέχεια
Γιὰ νὰ ξεχειλίσῃ τὸ ποτήρι…
Μία τόση δὰ σταγόνα..
Βέβαια ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν σταγόνα, τὸ σημεῖον ποὺ πέφτει καὶ τὸ εἶδος τοῦ ποτηριοπυ ποὺ ξεχειλίζει… Συνέχεια
