Ξεκινᾶμε μίαν χρονιὰ μὲ ὅλες τὶς προϋποθέσεις ἐκεῖνες ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ τὴν κάνουν ἀπὸ φρικτὴ ἔως …τελειωτικὴ γιὰ τὸ ἀνθρώπινον γένος!
Καμμία καλὴ εἴδησις! Καμμία θετικὴ σκέψις! Κανένα φῶς στὸν ὀρίζοντα!
Μαύρη μαυρίλα ἐπλάκωσε, μαύρη σὰν καλαικούδα….
Κι ὅμως…
Δὲν ἔχουμε ἰδέα αὐτῶν ποὺ θὰ ζήσουμε! Πολλῷ δὲν μᾶλλον αὐτῶν ποὺ θὰ μᾶς …πείσουν πὼς θὰ ζήσουμε!
«….-Παπποῦ ἀγαπημένε, εἶπα, δῶσ’ μου μιὰν προσταγή.
Χαμογέλασε, ἀπίθωσε τὸ χέρι ἀπάνω στὸ κεφάλι μου, δὲν ἦταν χέρι, ἦταν πολύχρωμη φωτιά. Ὣς τὶς ῥίζες τοῦ μυαλοῦ μου περιχύθηκε ἡ φλόγα.
-Φθᾶσε ὅπου μπορεῖς, παιδί μου…
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι μία κατάστασις ποὺ ὁ καθεὶς τὴν ἀντιλαμβάνεται διαφορετικῶς.
Ἐγὼ γιὰ παράδειγμα ἔχω τὰ δικά μου ὅρια.
Κάποτε, ὅταν ἤμουν 15χρονη, καλοκαίρι, σὲ μίαν ἐπίσκεψί μας στὴν Ἑλλάδα, μᾶς ἐπεσκέφθη κάποιος ἐξάδελφος τῆς μητέρας μου.
Ἡ μητέρα μου μὲ ἔστειλε νὰ ἀγοράσω γλυκά. Τὰ γλυκὰ ὅμως ποὺ ἀγόρασα δὲν ἦταν τῆς ἀρεσκείας της καὶ τὸ ἐξέφρασε ἐμπρὸς στὸν ἐξάδελφό της. Ἕνα πρόσωπο παντελῶς ἄγνωστό μου.
Ὁ κόσμος τό ἔχει «τούμπανο» κι ἐμεῖς κρυφό καμάρι. Οἱ ἐλληνικές κυβερνήσεις δέν ἤξεραν τίποτα γιά τίς φωτιές πού ἔβαζαν οἱ τοῦρκοι καί βεβαίως, τώρα πού ἄνοιξε τό στόμα του ὁ Γκιλμάζ θορυβήθηκαν καί ζητοῦν ἐξηγήσεις. Ἡ γνωστή τακτική τῶν θεατρινισμῶν τῶν ἀχρήστων πολιτικάντηδων.
Ξημέρωσε Ἕλληνες! Ὥρα γιὰ τὸν δρόμο!
Ἐὰν κάτσουμε νὰ ἀναζητήσουμε τὶς ἀλήθειες τῆς ἱστορίας, καὶ δὲν φορᾶμε παρωπίδες, τότε θὰ διαπιστώσουμε πὼς εἶναι κοινὲς γιὰ ὅλους μας.
(Παρῳπίδες στὴν μελέτη τῆς ἱστορίας σημαίνει ἑρμηνεία γεγονότων. Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας δὲν εἶναι ἑρμηνεία. Εἶναι ἐν σειρᾷ καταγραφὴ τῶν γεγονότων. Ὄχι ὅ,τι θέλουμε… Ὅ,τι βλέπουμε! Ἐὰν φυσικὰ βλέπουμε….)
Ἔλαβα πολλὲς εὐχὲς καὶ σᾶς εὐχαριστῶ.