Ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς θυμώνουν, ποὺ μᾶς ἐξοργίζουν, ποὺ μᾶς ἀναστατώνουν τὶς ζωές, ἐὰν τὰ παρατηρήσουμε ψύχραιμα, θὰ διαπιστώσουμε πὼς στὴν πραγματικότητα εἶναι κι αὐτὰ ποὺ ὀφείλουμε νὰ καταπιασθοῦμε ἐντατικῶς μαζύ τους, διότι μᾶς ἀπομειώνουν βαθμοὺς Ἐλευθερίας. Εἶναι στὴν πραγματικότητα ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ξεχάσαμε νὰ προστατεύσουμε καὶ τώρα κραυγάζουν πὼς δὲν ἔχουμε ἄλλα περιθώρια.
Ὅμως τελικῶς, ἐὰν κυττάξουμε προσεκτικότερα πίσω ἀπὸ τὴν ὀργή μας, θὰ διαπιστώσουμε πὼς δὲν πηγάζει ἀπὸ τὶς προδοσίες ἄλλων ἡ ὀργή μας παρὰ μόνον ἀπὸ τὶς δικές μας ἀδυναμίες νὰ ὑπερασπισθοῦμε τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ὅσια τῆς Φυλῆς. Συνέχεια →

Κάτι ποὺ διαρκῶς μᾶς ὑποχρεώνει νὰ παραμένουμε ἐν ἐγρηγόρσει. Κάτι πολὺ σπουδαῖο μὰ καὶ συνάμα πολὺ ἀσαφές. Κάτι ποὺ διαρκῶς μᾶς κάνει νὰ αἰσθανόμεθα ὅτι παραλείψαμε ἤ ἀγνοήσαμε σπουδαία στοιχεία μὰ καὶ παραλλήλως ποὺ δὲν προσδιορίζεται λεκτικῶς κι ἐννοιολογικῶς… Κάτι ποὺ αἰσθανόμεθα πὼς εἶναι ἡ ἀρχὴ πολλῶν ἐπερχομένων διεργασιῶν, ἀλλὰ ποὺ ἀκόμη ἀδυνατοῦμε νὰ προσδιορίσουμε τὴν χρησιμότητά του…
Μά τί εἶναι;
Μία διαίσθησις; Μία βεβαιότης; Ἤ μία ἀμφιβολία; Συνέχεια →

Γίνεσαι Ὀδυσσεύς.

Μὲ κουρέλια ἔφθασε στὴν Ἰθάκη ὁ Ὀδυσσεύς.
Γυμνός, λίγο πρίν, στὴν χώρα τῶν Φαιάκων.
Μὰ αὐτὰ τὰ κουρέλια, ἢ ἀκόμη καὶ ἡ γύμνια του, δὲν τοῦ ἀπεστέρησαν τὸ Βασίλειό του.
Ἀντιθέτως μάλιστα… Συνέχεια →

Νομίζω ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βασανίζονται ἀπὸ μιὰ διπλὴ προσδοκία: νὰ εἶναι πάντα σημαντικοὶ στὴν μνήμη κάποιου καὶ ἐκεῖνοι ποῦ τοὺς πλήγωσαν νὰ ἐπανορθώσουν. Συνέχεια →

Σεπτέμβριος…
Ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια αὐτὸς ὁ μῆνας ἤταν τὸ ξεκίνημα τῆς καινούργιας χρονιᾶς.
Μῆνας περισυλλογῆς ποὺ μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ κάνουμε μιὰ καινούργια ἀρχὴ καὶ νὰ σκεφτοῦμε ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔχουν ἀληθινὴ ἀξία. Συνέχεια →