Ἡ πολὺ μεγάλη χαρά, ἡ ἀπόλαυσις, ἡ ἱκανοποίησις, ἡ θλίψις, ὁ πόνος ἤ ἡ ἀπογοήτευσις, ποὺ θὰ μπορούσαμε κάθε στιγμὴ νὰ βιώνουμε, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς δικές μας, ἀπολύτως ὑποκειμενικές, ἐρμηνεῖες τῶν γεγονότων.
Τὸ κάθε γεγονός, ἀπὸ μόνον του, δὲν εἶναι καλὸ ἤ κακό. Συμβαίνει.
Ἡ δική μας ὅμως σχέσις μαζύ του, μὰ κυρίως ἡ δική μας ἐρμηνεία τοῦ γεγονότος, τὸ μετατρέπει σὲ κάτι καλὸ ἤ κακό, ποὺ μᾶς βαρύνει ἤ ὄχι, μᾶς θλίβει ἤ μᾶς χαροποιεῖ, μᾶς τρομάζει ἤ μᾶς γεμίζει ἡρεμία. Συνέχεια →

Στὸν θεὸ τοῦ ἄλλου.
Στὶς ἐρωτικές του προτιμήσεις…
Στὶς πολιτικές του θεωρήσεις…
Σεβασμός…
Ἔχει πάντα δικαίωμα νὰ πιστεύῃ ἐκεῖ ποὺ θέλει. Συνέχεια →

Εἶτε μοῦ δίνουν τὶς εὐκαιρίες… Εἶτε ὄχι, ἐγὼ εἶμαι πάντα ὑποχρεωμένη, ἐφ΄ ὅσον θέλω νὰ θεωρῶ ἑαυτὸν ζωντανὸ ὀργανισμό, νὰ τὶς δημιουργῶ.
Μὰ τὸ σημαντικότερον…
Ὀφείλω πρῶτα σὲ ἐμέναν, μὰ καὶ σὲ ὅλους τοὺς ἐπομένους, νὰ σπάω, τὰ θεωρητικὰ καὶ πραγματικά μου, δεσμά, κάθε στιγμή!!! Συνέχεια →

Τώρα ποὺ ἔρχονται τὰ …ἐπάνω κάτω στὶς ῥουτινιασμένες καὶ ἄνευ οὐσίας ζωές μας, ὀφείλουμε νὰ ἀποφασίσουμε ἐὰν θὰ …ζήσουμε ἢ θὰ …σβήσουμε δίχως ἀντιστάσεις. Συνέχεια →

Εἶναι πολλὲς αὐτὲς οἱ φορὲς στὴν Ἱστορία μας ποὺ ἀπεφασίσαμε, ἔτσι, δίχως πολλὲς δεύτερες σκέψεις, νὰ πολεμήσουμε καί, κυρίως, νὰ νικήσουμε ἀνικήτους ἐχθρούς. Μία τέτοια ἦταν καὶ ἡ Μάχη τῆς Κρήτης, κατὰ τὴν ὁποίαν, παραλόγως γιὰ τοὺς ἀναλυτές, πολεμήσαμε ἀνίκητο ἐχθρό, γιὰ νὰ μᾶς καταβάλῃ τελικῶς ἡ ὑπεροχή του μέν, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ γράψουμε στὴν Ἱστορία μας νέες Θερμοπῦλες. Συνέχεια →