Γιὰ νὰ περιγράψουμε τὸν «τίτλο» πολιτικάντης- κομματόσκυλο, θὰ χρειαζόταν ἀρκετὸ γράψιμο καὶ ζωηρὴ φαντασία.
Εἶναι πολὺ εὐκολότερο νὰ καταλάβουμε ἀκριβῶς περὶ τίνος πρόκειται, ἂν ἁπλᾶ φέρουμε στὸ μυαλό μας δύο χαρακτηριστικοὺς ῥόόους τοῦ Διονύση Παπαγιαννόπουλου.
Τοῦ Γκρούεζα, στὴν ταινία «Ὑπάρχει καὶ Φιλότιμο» καὶ τοῦ πατέρα της Καρέζη στὴν ταινία «Τζένη Τζένη».
Συνέχεια
Το defencenet, που μετονομάζεται σταδιακά σε pronews,μας ενημερώνει πώς να ξυρίσουμε σωστά την γραμμή του …μπικίνι.
Βλέπω τοὺς σημερινοὺς γονεῖς νὰ διαμαρτύρονται, γιατὶ οἱ γόνοι τους πηγαίνουν σὲ σχολεῖα ὅπου ὑπάρχει ἕνα σπασμένο τζάμι, ἤ ἐνεφανίσθησαν, ἀπὸ τὴν ζέστη, δύο-τρεῖς κατσαρίδες…
Κι ἀμέσως μοῦ ἔρχεται στὸ μυαλὸ αὐτὴ ἡ εἰκόνα:
Ἐδῶ τί ἔχουμε παιδιά μου; 
Τρεὶς τρελλοὶ λιγότεροι, ποὺ ἐκάϋσαν ζωντανοί. δεμένοι στὰ κρεββάτια τους; Συνέχεια
Κάποτε ψήφισα τον Λεβέντη (το είχα δηλώσει δημόσια), τότε που δεν έπαιρνα στα σοβαρά όσα έλεγε.
Ήταν κάτι σαν «καλή πράξη», ένας προσωπικός λογαριασμός (και λόγος δεν πέφτει σε κανέναν για περαιτέρω εξηγήσεις), μια εντελώς συνειδητή, αλλά απολιτίκ –ομολογώ- επιλογή.
Συνέχεια
Καὶ ΔΕΝ σὲ ἐνοχλεῖ ποὺ οἱ νέοι γύρω σου ἀδυνατοῦν νὰ χρησιμοποιήσουν, ὡς ἄλλες …μαϊμοῦδες, περισσότερες ἀπὸ 500 λέξεις.
Σὲ ἐνοχλεῖ ποὺ ἀδυνατεῖς νὰ πληρώσῃς τοὺς φασιστικοὺς φόρους.
Καὶ ΔΕΝ σὲ ἐνοχλεῖ ποὺ τὸ παιδί σου διδάσκεται τὸ πῶς θὰ χρησιμοποιῇ μία καφετιέρα… Συνέχεια
