Ὁ Τόνυ Μπέν, ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους ἐντίμους καὶ εὐφυεῖς πολιτικούς της Μεγάλης Βρεταννίας (καὶ τοῦ Κόσμου ὅλου, for that matter), ἐπίστευε ὅτι ἐὰν κάποτε συναντήσῃς ἕναν «ἰσχυρὸ» (ἕναν μεγιστάνα ἤ, ἴσως, ἕναν ἀρχηγὸ κράτους) μπορεῖς νὰ τὸν ἐρωτήσῃς πέντε πράγματα: Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: κομματοκρατία
Ξεχάσαμε τόν …«ποταμίσιο» ῥόλο;
Πῶς τὸ εἶπες Κυρ – Νῖκο αὐτό; Γιὰ ξαναπές μας.
Τί ὑπονοεῖς Κυρ – Νῖκο γιὰ τὸν ἀνεψιὸ τῆς Δάφνης; Συνέχεια
Διαφθορά, «δικαιοσύνη» καὶ ἀσυδοσία
Ὑποκρίνονται τοὺς …δημοκράτες (καὶ οἱ νεοδημοκράτες)!!!
Μόλις προσπάθησα νὰ δημοσιεύσω κάτι στὴν σελίδα τοῦ μελλοντικοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς Νέας (κατ᾽ εὐφημισμὸν), Δημοκρατίας.
Δεῖτε τὴν ὑποδοχή τοῦ δημοκράτη:
Δὲν ἔχω λέει …τὰ κατάλληλα δικαιώματα…
Ῥόλοι ἤ γραφικότητες;
Κάθε φόρα ποὺ διαβάζω κάτι γιὰ τὸν «βαρὺ καὶ ἀσήκωτο» Παῦλο Πολάκη καὶ τὶς ἀνεκδιήγητες ἀτάκες του, μοῦ ἔρχεται στὸ μυαλὸ μία ἄλλη «μορφὴ» τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ σκηνικοῦ.
ΔΕΝ ἐφηφίσθη ἡ «συμφωνία» τῶν Πρεσπῶν ἀπὸ 180 βουλευτὲς
Η συμφωνία των Πρεσπών ψηφίσθηκε προχθές στο Κοινοβούλιο με 153 ψήφους.
Σύμφωνα με το άρθρο 28 του Συντάγματος, για την υπερψήφιση μίας παρόμοιας συνθήκης απαιτούνται 180 ψήφοι τουλάχιστον.
Σε όσους αμφισβητήσουν ότι η Συμφωνία υπάγεται στην αυξημένη πλειοψηφία εγκρίσεως του άρθρου 28, θα ήθελα να επισημάνω ότι τυπικά η Συμφωνία των Πρεσπών είναι μία συμφωνία συνεργασίας δύο ανεξαρτήτων κρατών.
Το θέμα όμως του ονόματος διαπραγματευόταν στον ΟΗΕ, που είχε ορίσει ειδικό διαπραγματευτή τον κο Νίμιτς.
Ο κος Νίμιτς παρενέβη πριν την εισαγωγή της Συμφωνίας στην Βουλή, αποδεικνύοντας ότι το κείμενο της Συμφωνίας δεν ήταν έμπνευση της Ελληνικής κυβερνήσεως.
