Οι Έλληνες πῆγαν χιλιάδες χρόνια πρὶν τὸν Κολόμβο στὴν Ἀμερική:
Εὑρέθη Μινωικὸ Μενταγιὸν στὸ Ὀχάιο τῶν ΗΠΑ. Συνέχεια
Οι Έλληνες πῆγαν χιλιάδες χρόνια πρὶν τὸν Κολόμβο στὴν Ἀμερική:
Εὑρέθη Μινωικὸ Μενταγιὸν στὸ Ὀχάιο τῶν ΗΠΑ. Συνέχεια
Ενα πέπλο μυστηρίου σκεπάζει μέχρι σήμερα τα βάθη της ιστορίας, προκαλώντας την φαντασία, την περιέργεια και το επιστημονικό ενδιαφέρον.
Αρχαίοι μύθοι, πανάρχαιες βραχογραφίες, περίεργες αναφορές των ιστορικών και των χρονογράφων εκείνων των εποχών, αλλά και οι σύγχρονες επιστημονικές αποδείξεις που έρχονται να προσδώσουν ένα άλλο νόημα, ή και να επιβεβαιώσουν μερικές φορές τις αρχαίες δοξασίες, δημιουργούν ένα πολύμορφο σύνολο που μεταφέρει αχνά από τα βάθη των αιώνων τον δυνατό παλμό ενός πανάρχαιου πολιτισμού, ο οποίος στην μεγαλύτερη του έκταση παραμένει ακόμα και σήμερα ανεξερεύνητος και άγνωστος.
Ίσως δεν θα ήταν ουτοπικό να προσπαθήσουμε να βρούμε πίσω από την αλληγορία των μύθων, την άκρη του νήματος που οδηγεί σε μία άγνωστη αλήθεια. Αλλωστε η ίδια αυτή “ουτοπία” οδήγησε τον Σλίμαν στην ανακάλυψη των Μυκηνών και της Τροίας, τον Έβανς στην ανακάλυψη των ανακτόρων της Κνωσού κ.λ.π. Οι αρχαίοι λοιπόν μύθοι, είτε Ελληνικοί είναι αυτοί, είτε Περσικοί, Ινδικοί, Αιγυπτιακοί, Ινδιάνικοι κ.λ.π., σύμφωνα με αρκετούς μελετητές μεταφέρουν μία αντίληψη που σε εμάς φαντάζει παράλογη: ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν ακολούθησε μία γραμμική πορεία από έναν πρωτόγονο πολιτισμό σε έναν πιο εξελιγμένο, αλλά αντίστροφα μία σπειροειδή πορεία από έναν πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό σε μία συνεχόμενη παρακμή έως την εποχή που υπήρξε η μυθολογική εκείνη καταγραφή, και μετά πάλι άρχισε η άνοδος κ.ο.κ. Συνέχεια
Γράφει ο Γιώργος Εχέδωρος
Ο εντοπισμός της αρχαίας πόλης Ἄντανδρος, έγινε από ένα τυχαίο γεγονός.
Σε ένα οθωμανικό τέμενος- τζαμί- στο χωριό Αβτσιλάρ της βορειοδυτικής Τουρκίας, στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας περιηγητής είδε ενσωματωμένη στον τοίχο του τζαμιού, μια λίθινη επιγραφή που έγραφε: «Πόλις Αντανδρίων».
Το τζαμί βρισκόταν στο λόφο «καλε-τάσι» [η ονομασία ‘καλέ’ σημαίνει κάστρο] που βρίσκεται σε υψόμετρο, 215 μέτρα, από την επιφάνεια της θάλασσας. Συνέχεια
Ὁ μέγας ἐθνεγέρτης Ῥήγας Φερραῖος, ἀποποιήθη πλήρως βαφτιστικὸ ἀλλὰ καὶ οἰκογενειακό ὄνομα (ἀναφέρομαι στὸ “Ἀντώνης Κυριαζῆς”, μία σχεδόν ἄγνωστη ἱστορικὴ λεπτομέρεια σήμερα) καὶ ὀνόμασε τὸν ἐαυτόν του κατὰ τὸ ἑλληνικόν: Ῥήγας Βελεστινλῆς (παίρνοντας ὡς προσωνύμιο τὸ δηλωτικὸ τοῦ τὀπου καταγωγῆς, ὡς συνἠθιζαν οἱ ἀρχαῖοι, π.χ. Ἀριστοτέλης Σταγειρίτης, Θαλής Μιλήσιος, Ἀρίσταρχος Σάμιος, Ἐρατοσθένης Κυρηναῖος κ.ο.κ.). Συνέχεια
Ὡς πρὸς τὸ Ἐπέκεινα ὑπάρχουν δύο κύριοι ῥυθμοί ἢ κινήσεις. Ὅταν εἴμαστε στὴν Χρυσὴ Ἐποχή τότε ἡ κίνηση εἶναι ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω καὶ ἀπὸ μέσα πρὸς τὰ ἔξω. Κυριαρχεῖ ἡ Παράδοση καὶ ἡ ἀπευθείας ὑψηλὴ κι ἐσωτερικὴ σύνδεση μὲ τὸ Κέντρο, ὁπότε ὁ σπόρος φύεται καὶ ἀπλώνει δομῶντας τὴν ἐξωτερικὴ φόρμα, τὸ περίβλημα δηλαδὴ ποὺ καλεῖται θρησκεία. Ἡ ἐξωτερικὴ φόρμα εἶναι ζεστὴ καὶ εὔκαμπτη καὶ ἐπιδέχεται δόμηση δηλαδὴ σκελετό καὶ αὔξηση πάνω σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο. Ἐκεῖ δημιουργοῦνται -καὶ διαφοροποιοῦνται- πολλά καὶ ὠφέλιμα κλαδιά. Συνέχεια