Ἀρχεῖα ἐτικέττας: μελέτες

Παλλαδᾶς ὁ Ἀλεξανδρεύς…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

The Burning of the Library at Alexandria in 391 AD, illustration from ‘Hutchinsons History of the Nations’, c.1910 (litho), Dudley, Ambrose (fl. 1920s) / Private Collection / The Stapleton Collection /
The Bridgeman Art Library wiki

The Burning of the Library at Alexandria in 391 AD, illustration from ‘Hutchinsons History of the Nations’, c.1910 (litho), Dudley, Ambrose (fl. 1920s) / Private Collection / The Stapleton Collection /
The Bridgeman Art Library wiki

Ὅταν τὸ 391 ὁ πατριάρχης Θεόφιλος πυρπόλησε τὸ Σεράπειο μὲ τὴν περίφημη βιβλιοθήκη, ἀφάνισε τὴν μόνη ἐναπομένουσα Μνήμη τῆς Ἱστορίας. Ἕνα ἐλάχιστο τμῆμα τῆς μνήμης αὐτῆς ἀγωνίζεται νὰ περισώσῃ ἕνας ἀγνοημένος ἐπιγραμματοποιός: Ὁ Παλλαδᾶς ὁ Ἀλεξανδρεύς.

Τὸν 4ο αἰῶνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια ἀποτελεῖ τὴν κεντρικὴ σκηνὴ τῆς Ἱστορίας καὶ στὴν τραγωδία ποὺ παίζεται πρωταγωνιστοῦν οἱ ἐπιτήδειοι τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας μὲ μία ἐπίμονη ἐπιχειρηματολογία καταστροφῆς, τὴν ὁποία προσυπέγραφε ὁ ἰδεολογικὸς φανατισμὸς καὶ τὴν διεκπεραίωνε ἡ μανία τοῦ πλήθους. Συνέχεια →

Τὸ βλέμμα τοῦ σώφρονος ἡγέτου.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὸ 1505 μ.Χ. ὁ μαΐστωρ Ἰωάννης Μπελλίνης, ἱστορεῖ τὸν Λεονάρδον Λορεντανόν, δόγην τῆς Ἑνετίας.
Πρόκειται διὰ μιὰν προσωπογραφίαν ἡ ὁποία θὰ μὲ ἐπηρρεάσῃ ποικιλοτρόπως αἰσθητικῶς. Διατί;
Διότι εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ τοῦ γέρου, ὄπισθεν τῶν βαρυτίμων συμβόλων τῆς δουκικῆς ἐξουσίας, τοῦ πολυτελοῦς σινικοῦ – Συνέχεια →

Ἀριστοτέλης.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἡ νόησις δὲν ὑπάρχει ἄνευ τοῦ σώματος.
Ἡ ψυχὴ εἶναι ἡ δίδουσα εἰς φυσικὸν τι σῶμα τὴν ἀτομικότητα καὶ τὴν σημασίαν αὐτοῦ καὶ ἀποτελεῖται ἐκ τῆς θρέψεως, κινήσεως κατὰ τόπον αἰσθήσεως, μνήμης, πάθους, φαντασίας καὶ νοῦ.
Ἐκ τῶν λειτουργιῶν τούτων τῆς ψυχὴς μόνος ὁ νοῦς εἶναι ἴδιος εἰς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ καὶ οὕτος ἐν τῇ παθητικῇ μορφῇ αὐτοῦ βάσιν ἔχει τὴν πεῖραν καὶ εἶναι συνδεδεμένος μὲ τὴν ζωὴν τοῦ σώματος. Συνέχεια →

Ἂς ἐλπίσωμεν ὅτι τὸ ἄξιον νεοελληνικὸν κράτος θὰ ἀποσβέσῃ ὅσα ἐκ τῶν ὀνομάτων εἶναι περιττά!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὀνόματα.
Χαραγμένα ἐπὶ τῶν μαρμαρίνων στηλῶν τῶν Προπυλαίων τῆς Βασιλικῆς Πλατείας ἐν Μονάχῳ. Τὰς «ἐπὶ τοῦ Ἴζαρ Ἀθήνας».
Ὁ ἀείμνηστος κἀγαθὸς βασιλεύς Λουδοβῖκος Α΄, ὁ πατὴρ τοῦ ἀειμνήστου κἀγαθοῦ Ὄθωνος, δὲν εἶχε τὴν δυνατότητα νὰ λάβῃ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν ἱστορικὴν κατάρτισιν τῶν ἐπιφανῶν καὶ ῥεκτῶν νεοελλήνων «ἱστορικῶν». Συνέχεια →

Καλὸν θὰ εἶναι διάφοροι ἀνόητοι νὰ μὴν ἐξανίστανται…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Le véritable Amphitryon est l’Amphitryon où l’on dîne..
Μολιέρος.

Εἰς μίαν χώραν ὅπου οἱ «πεπαιδευμένοι» της προκειμένου νὰ δείξουν τὴν παιδείαν των, ἀποκαλοῦν τὸ κορόιδον ἐκεῖνον ποὺ τοὺς ἐδεξιώθη πλουσιοπαρόχως «Ἀμφιτρύονα», καλὸν θὰ εἶναι διάφοροι ἀνόητοι νὰ μὴν ἐξανίστανται ἐπειδὴ κάποιος πτωχὸς Ἀφρικανὸς εὑρέθη Συνέχεια →

Πλάτων, Τίμαιος. (Κοσμογονία)

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὸ ἀρχαῖον Ἑλληνικὸν πνεῦμα, ἦτο κατὰ τὴν φύσιν, καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ, κυριολεκτικῶς καλλιτεχνικόν. Διὰ τὴν παραγωγὴν δὲ τοῦ καλλιτεχνήματος αὐτοῦ, ἐκτὸς τοῦ Δημιουργοῦ ἀναγκαῖως συντρέχουσι δύο τινὰ, πρῶτον ἡ Ἰδέα καθ᾿ ἧς γίνεται τὸ ἔργον, καὶ δεύτερον ἡ Ὑλη, ἥτις δέχεται καὶ ἐμφανίζει τὴν Ἰδέαν αἰσθητῶς. Οὕτω καὶ ὅλος ὁ αἰσθητὸς κόσμος εἶναι κατὰ τὸν Πλάτωνα καλλιτέχνημα, τὸ ὁποῖον ἔπλασεν ὁ θεῖος Δημιουργὸς (τὸ ὄν) κατὰ τὰς ἰδέας, κατὰ τὰ ἐν αὐτῷ θεία, αὐτοτελῆ καὶ αἰώνια νοήματα. Ἕκαστον ὄν ἐν τῇ φύσει εἶναι ἐμφάνισις καὶ πραγμάτωσις αἰσθητὴ μίας ἰδέας, ἑνὸς ὄντος νοητοῦ. Καὶ ἡ μὲν ἰδέα εἶναι τὸ πραγματικὸν (ὄντως) ὄν, αἰώνιον (ἀεὶ ὄν), ἀμετάβλητον, ἀκίνητον, τὸ αὐτὸ πρὸς ἑαυτὸ (κατὰ τὰ αύτὰ ὄν) καὶ διὰ τῆς νοήσεως μόνης ἀντιληπτὸν (νοητόν). Συνέχεια →