Ἡ πληροφορία πάντα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, δὲν ἐξυπηρετοῦσε τὴν ἀνάγκη τῆς γνώσεως μὰ τὴν ἀνάγκη ἐξακολουθήσεως τῆς ἐξουσίας, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὴν ἀσκοῦσαν.
Ἐὰν ἀνατρέξουμε σὲ πληροφορίες ποὺ διέῤῤευσαν, μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο, πρὸς τὸ πλατὺ κοινό, σὲ ὁποιανδήποτε ἐποχὴ τῆς ἱστορίας, θὰ καταλήξουμε σὲ ἕνα καὶ μόνον συμπέρασμα: κάθε φορὰ ποὺ μία πληροφορία διακινεῖται καταλήγει νὰ ὑπηρετῇ, ἡ διασπορά της, αὐτοὺς ποὺ τὴν διαῤῥέουν. Συνέχεια →

Ἡ παλέτα τῶν χρωμάτων τῆς ζωῆς μας εἶναι δική μας ὑπόθεσις!!!
Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε ἐὰν τὰ Ὄνειρά μας θὰ εἶναι ζωντανὰ ἤ ἐὰν θὰ μικραίνουν καθημερινῶς.
Ἐμεῖς ὁρίζουμε τὴν ἔκτασίν τους καὶ τὸ βάθος τους.
Ἐμεῖς τὰ ἐνεργοποιοῦμε ἤ τὰ κρατοῦμε ἐν ὑπνώσει… Συνέχεια →

Τὰ συναισθήματά μας εἶναι ὁ καλλίτερος δείκτης γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε αὐτὰ ποὺ μᾶς χρειάζονται καὶ αὐτὰ ποὺ μᾶς εἶναι περιττά. Ξεκινώντας λοιπὸν ἀπὸ αὐτὰ μποροῦμε εὔκολα νὰ ἀπαλαγοῦμε ἀπὸ ὅσα μᾶς βαραίνουν ταχύτερα. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ κατανοήσουμε τὸ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει «ζωγραφίζω τὸν κόσμο μου», θὰ πρέπη, κατ’ ἀρχάς, νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀτομική μας εὐθύνη γιὰ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ὅσο περισσότερο ἀποστασιοποιημένοι παραμένουμε ἀπὸ τὰ ὅσα συμβαίνουν, τόσο περισσότερο ἀδυνατοῦμε νὰ ἀναλάβουμε δραστικὲς ἀποφάσεις καί, κατ’ ἐπέκτασιν, νὰ δράσουμε ἀναλόγως. Ἡ συμμετοχὴ στὸν τομέα τῆς διαχειρίσεως τοῦ κόσμου μας εἶναι χρέος μας καὶ κακῶς ἔχουμε ἀποποιηθῆ τῶν εὐθυνῶν μας. Συνέχεια →

Γιὰ νὰ συμβῇ αὐτὸ πρέπει, καθημερινῶς, τὰ ἐμπόδια νὰ μεγαλώνουν τόσο ὅσο ἀκόμη καὶ νὰ …τρομάζουν. Μά, ἐὰν κάποιος ἐπιλέξῃ νὰ πολεμήσῃ, ἀκόμη καὶ τά, φαινομενικῶς, ἄλυτα προβλήματα, τότε εἶναι βέβαιον πὼς θὰ ἀνασυρθοῦν ἀπὸ τὶς σκιὲς τοῦ φόβου οἱ ἀναγκαίες ἐκεῖνες δυνάμεις, ποὺ θὰ τὸν στηρίξουν γιὰ νὰ πολεμήσῃ καί, καταληκτικῶς, νὰ νικήσῃ. Συνέχεια →

Καί πῶς νά τόν ξέρῃς;
Μήπως κάποιος ἔφθασε ἔως ἐκεῖ γιά νά μᾶς τόν δείξῃ;

Συνέχεια →