Τίποτα δὲν ἐξαρτᾷται ἀπὸ ἔξω.
Ἡ βιώσιμος λύσις θὰ γεννηθῇ μέσα καὶ ἔχει σὲ πρώτη φάσι νὰ κάνῃ μὲ τοὺς μισθοὺς τῶν κρατικῶν ὑπαλλήλων καὶ τίς συντάξεις τῶν ἀπομάχων.
Κάποιος πρέπει νὰ πῇ στοὺς πρώτους ὅτι δὲν ἔχει σημασία πόσο κουράζονται γιὰ νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν ἀπὸ τὰ γραφεῖα τους, ἀλλὰ πόσο μποροῦμε νὰ τοὺς πληρώνουμε.
Καὶ κάποιος πρέπει νὰ πῇ στοὺς συνταξιούχους ὅτι οἱ κρατήσεις τους (ἀκόμη καὶ ἂν πράγματι κάποτε ἐπληρώθησαν) ἔχουν δυστυχῶς χαθεῖ. Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ἂν μπορῇ ἕνας χαμηλοσυνταξιοῦχος τοῦ ΙΚΑ νὰ ζήσῃ μὲ τὰ λίγα ποὺ παίρνει, μὲ τὰ ἴδια μπορεῖ νὰ ζήσῃ καὶ ἕνας ἀπόστρατος ἢ ἕνας δικαιοῦχος ἄλλου εὐγενοῦς ταμείου. Συνέχεια
«Ὅποιος κάνει κριτικὴ στὸν καπιταλισμό, ἐνᾦ ἀποδέχεται τὴν μετανάστευσι, ὅπου ἡ ἐργατικὴ τάξις εἶναι τὸ πρῶτο θῦμα, καλλίτερα νὰ σωπάσῃ.
