Ἡ ἐρωτικὴ ἐπαφὴ μπορεῖ νὰ ἐπεκτείνῃ τὴν ἀγάπη ἤ νὰ τὴν …ἀποκλείσῃ!

Ἡ ἐρωτικὴ ἡδονὴ εἶναι μιὰ παλαιὰ τόλμη, ποὺ ἡ ἀπελευθέρωσις τῶν ἠθῶν μετέτρεψε σὲ κάτι τετριμμένο.
Μέσα στὴν φθορὰ καὶ στὴν ἀστάθεια τῶν συναισθημάτων γιὰ παρὰ πολλοὺς τὸ σὲξ γίνεται τὸ πεδίο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ στηριχθοῦν γιὰ νὰ αὐξήσουν, σὲ ἀξιομνημόνευτες ποσότητες, τὶς φευγαλέες συγκινήσεις τους.
Συνέχεια →

Θὰ τὸν ξεχάσης…

Θα τον ξεχάσεις, σου λέω. Θα τον ξεχάσεις μέσα στο άγχος και την πολυφωνία των επερχομένων εκλογών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν έβλεπες το πρόσωπό του χιλιάδες ώρες σε πάνελ τηλεοπτικών εκπομπών. Θα τον ξεχάσεις, γιατί δεν ήταν πολυγραφότατος, ούτε λαλίστατος, ούτε δημοφιλής. Συνέχεια →

Ὅποιος λατρεύει τὸ πᾶν, λατρεύει καὶ τὸ μέρος (ἀναδημοσίευσις)

Ὅποιος λατρεύει τὸ πᾶν, λατρεύει καὶ τὸ μέρος.
Ἐάν αὐτὸς λατρεύῃ μόνον μίαν προσωπικότητα, ὅσον ἰσχυρᾶ καὶ ἀγαθὴ καὶ ἀν εἶναι αὐτή, ὑποτιμᾷ τὸ Σύνολον.
Αὐτὸς ποὺ λατρεύει τὴν Φύσιν καὶ τὸ φῶς της, θαυμάζει, ἀγαπᾷ καὶ σέβεται κάθε συνειδητὸ «ἐγώ» ποὺ εἶναι καρπὸς τῆς φύσεως.
Συνέχεια →

Γνωρίζοντας τὸν ἐαυτό μας μέσα ἀπὸ τὶς σχέσεις μας.

Ὅταν κάποιος εἶναι μόνος του, μὲ τὸν ἑαυτό του, εἶναι εὔκολο νὰ θεωρῇ ὅτι εἶναι ἔνα πνευματικό, φωτισμένο ἄτομο, ποὺ ξέρει νὰ ἀγαπᾷ… Συνέχεια →

Εἶναι λάθος νά μᾶς ἐπιβληθοῦν νέα μέτρα λιτότητος;

Πῶλ Κρούγκμαν: «Θὰ ἤταν λάθος νὰ ἐπιβληθοῦν νέα μέτρα λιτότητος» στὴν Ἑλλάδα, βάσει τῶν ἀρνητικῶν οἰκονομικῶν δεδομένων λίγων μηνῶν, τόνισε τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου ὁ Πωλ Κρούγκμαν.

Μάλιστα μεγάλε νομπελίστα, ἀλλά ποιός θά πληρώση τήν τούρτα, δὲν μᾶς λές. Οἱ Γερμανοί; Συνέχεια →

Γιὰ (ὅλο μας) τὸ χάλι φταίει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὸ μνημόνιον…

Γιὰ (ὅλο μας) τὸ χάλι φταίει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὸ μνημόνιον...

Ὅποιος καλὸς φίλος διαβάζει, ποῦ καὶ ποῦ, ὅσα γράφω, θὰ ἔχη προσέξη ὅτι ἐδῶ καὶ τρεῖς μῆνες δυσκολεύομαι νὰ ἀσκήσω ἔντονο κριτικὴ στὸν Σύριζα καὶ περιορίζομαι σὲ γενικόλογες μόνον παρατηρήσεις, σὲ σχέσι μὲ τὴν πολιτική του.

Ὁ λόγος εἶναι ὅτι εὑρίσκω αὐτὴν τὴν πολιτικὴ ἀπολύτως συνεπή. Προσέξατε παρακαλῶ. Ὄχι ἀπαραιτήτως σωστή. Συνετή. Καὶ ἐξηγοῦμαι.

Συνέχεια →