Τὸ αἴτιο τῆς κάθε μορφῆς ζωῆς ἐπὶ τοῦ πλανήτου στὸ φῶς ἀνευρίσκεται.
Στὴν ἐνέργεια ποὺ ἐμπεριέχει καὶ στὰ ὅσα μᾶς προσφέρει.
Δίχως του δὲν θὰ μπορούσαμε νὰ ὑπάρξουμε…
Καὶ δίχως του ὁ κόσμος μας, μὲ τὸν τρόπο ποὺ τὸν ἀντιλαμβανόμεθα, ΔΕΝ θὰ ὑπῆρχε. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Καὶ Θέλω καὶ Μπορῶ!!!
ΔΕΝ ὑπάρχει «δὲν μπορῶ»!!!
Ὑπάρχει ΔΕΝ θέλω.
Τὰ «δὲν μπορῶ» ἄς τὰ ἀφήσουμε γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν παραιτηθεῖ ἤδη ἀπὸ τὶς ζωές τους.
Ἐμεῖς, ἐὰν θέλουμε νὰ λογιζόμεθα ἄνθρωποι… Συνέχεια
Εἶναι ΔΩΡΕΑΝ καὶ καταπολεμᾶ (ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΑΤΑ) κάθε μορφὴ καταθλίψεως!!!
Εἶναι ἕνα μικρό, τόσο δά, χαμόγελο.
Αὐτὸ ποὺ κάθε πρωΐ ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἁπλόχερα στοὺς ἑαυτούς μας, στοὺς ἄλλους μὰ καὶ σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
Εἶναι δωρεάν, δὲν θέλει πολὺ κόπο καὶ καταπολεμᾶ, ἀποδεδειγμένα, κάθε μορφὴ καταθλίψεως. Συνέχεια
Τὸ …«ταξείδι» ποὺ ἄρχισε στὸ Καστελλόριζο φθάνει στὸ τέλος του…
Καὶ κάπως, ἔτσι τὸ ταξείδι ποὺ ἄνοιξε στὸ Καστελόριζο, θὰ κλείση μὲ τὴν ἑδραίωση τοῦ νέου εὐρωπαϊκοῦ status quo.
…ἰδιαιτέρως ἂν μπῇ σὲ ἕνα γενικότερο σχέδιο τελικῆς λύσεως, ὅπως ἀναφέρει ὁ Μιχάλης Ἰγνατίου, συμψηφισμοῦ χρέους μὲ (μέρος ἀπό) γερμανικὲς ἀποζημιώσεις. Συνέχεια
Ἄς ἔλθουμε ὅμως στὴν Ἑλλάδα τοῦ σήμερα….
Τὴν Ἑλλάδα τῆς «μεταπολιτεύσεως», τῆς Γενεᾶς τοῦ Πολυτεχνείου (αὐτή μας διοικεῖ) καὶ τῶν κομματικῶν καπέλλων.
Τὴν Ἑλλάδα ποὺ ὑπερασπίζεται μὲ στεντόριο φωνὴ τὸ «δίκιο» τοῦ ἐργάτου, τὴν ἰδίαν στιγμὴ πού, μεθοδικά, φροντίζει νὰ ἀπαξιώνῃ τὸ ἴδιο τὸ ἐργατικό της δυναμικὸ ὑποσχομένη διορισμὸ σὲ δημόσιες θέσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι, ἐν γένει, ἁπλὴ ἐργασία διαχειριστικῆς φύσεως, μὴ παραγωγικοῦ χαρακτῆρος. Συνέχεια
Ἕνας κόσμος ἀπὸ τὴν ἀρχή…
Αὐτὸς ποὺ κτίζουμε μέσα μας κάθε στιγμή.
Ἕνας κόσμος δικός μας, ἀπολύτως δικός μας, ποὺ σπανίως, ἔως καθόλου, μοιραζόμεθα μὲ ἄλλους.
Ἕνας κόσμος ἄλλοτε πραγματικὸς κι ἄλλοτε φανταστικός.
Συνδυασμὸς τῶν «θέλω» μας, τῶν «πρέπει» μας καὶ τῶν συμβάσεών μας. Συνέχεια