Ὁ ἀτομικός μου.
Αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ φέρη, ἀμέτρητες φορές, στὸ σημεῖον ἐκεῖνον ποὺ θὰ πῶ: «φθάνει, δὲν ἀντέχω ἄλλο…», μὰ ποὺ εἶναι μονόδρομος καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ἀποφύγῳ.
Εἶναι ὁ δικός μου δρόμος. Αὐτὸς ποὺ οὔτε ἄλλος μπορεῖ νὰ περπατήσῃ, οὔτε νὰ μοῦ συμπαρασταθῇ, οὔτε νὰ μοῦ διευκολύνῃ τὴν διαδρομή… Συνέχεια →

Πάντα ἔχω δικαίωμα στὴν ὁποιανδήποτε ἐπιλογή…
Ἀρκεῖ νὰ εἶμαι ἕτοιμος νὰ πληρώνῳ τὸ ἀντίστοιχον τίμημα τῶν ἐπιλογῶν μου…
Κι ὄχι νὰ τὸ ἀποφεύγῳ ἤ νὰ τὸ μεταθέτῳ, κατὰ πῶς μὲ ἐξυπηρετεῖ…

Τὸ τίμημα δὲν ἐμφανίζεται πάντα στὴν ἀρχὴ τῶν ἐπιλογῶν μου…
Καὶ ἴσως, κάποιες φορές, νὰ ἀργήσῃ νὰ ἐμφανισθῇ… Συνέχεια →

Ὅλοι μας ἔχουμε ἐκπαιδευθεῖ νὰ πιστεύουμε στὰ προβλήματα καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συλλάβουμε τὴν ζωή μας χωρὶς αὐτά.
Τὰ προβλήματα εἶναι ὁ νούμερο ἔνας ἐργοδότης τῆς κοινωνίας μας, ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη ἀπὸ προβληματολόγους. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κάποιος θεωρεῖ ὅτι κάτι εἶναι πρόβλημα, προσδιορίζει Συνέχεια →

Θὰ ἤθελα νὰ ζῷ ἔτσι, ἤ ἀλλοιῶς…
Ἤ κάπου ἀλλοῦ…
Ἤ μὲ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους…
Ἤ σὲ …ἄλλον πλανήτη…
Ἤ μὲ ἄλλες προοπτικές…
Ἤ μὲ περισσότερα ὄνειρα…
Ἤ…
… Συνέχεια →

Θὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος…
Καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μοῦ ἔλεγε, ἐὰν  θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσῳ, σὲ ἕναν κόσμο ἀπολύτως συμβιβασμένο.
Μὰ ἔχω μίαν ἄλλην ἀνάγκη… Ἔχω τὴν ἀνάγκη νὰ ἀλλάξῳ τὰ πάντα.
Κι αὐτὸ πηγάζει, ὡς κραυγὴ ἀπὸ μέσα μου… Μὲ πνίγει καὶ μόνον ἡ ἰδέα τοῦ ὅ,τι κάτι ἤ κάποιος θὰ μοῦ ἀνακόψη τὴν πορεία ποὺ ἐπέλεξα νὰ ἀκολουθήσῳ. Κι αὐτὴ ἡ πορεία, δύσκολη συνήθως, μὲ πολλὲς ἀναποδιές, εἶναι ἡ μόνη ποὺ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῳ ἐλευθέρα. Συνέχεια →