Τὸ δικό μας χρῶμα.
Ἡ δική μας σφραγίδα…
Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς εἴμαστε σήμερα, καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα ὅλης τῆς προηγουμένης ζωῆς καὶ γνώσεώς μας, εἶναι κι αὐτὸ ποὺ ἀφήνει τὴν ὑπογραφή μας στὸν πλανήτη, κάνοντάς τον πιὸ ὄμορφο ἤ πιὸ πτωχό.
Αὐτὸ ποὺ θὰ ἀφήσουμε συνολικῶς πίσω μας, φεύγοντας ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, εἶναι καιρὸς νὰ ἀρχίζουμε νὰ τὸ καθορίζουμε καὶ νὰ τὸ ἀποφασίσουμε ἐμεῖς κι ὄχι οἱ ὅποιες …τυχαιότητες. Συνέχεια →

Ὁ ἀτομικός μου.
Αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ φέρη, ἀμέτρητες φορές, στὸ σημεῖον ἐκεῖνον ποὺ θὰ πῶ: «φθάνει, δὲν ἀντέχω ἄλλο…», μὰ ποὺ εἶναι μονόδρομος καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ἀποφύγῳ.
Εἶναι ὁ δικός μου δρόμος. Αὐτὸς ποὺ οὔτε ἄλλος μπορεῖ νὰ περπατήσῃ, οὔτε νὰ μοῦ συμπαρασταθῇ, οὔτε νὰ μοῦ διευκολύνῃ τὴν διαδρομή… Συνέχεια →

Πάντα ἔχω δικαίωμα στὴν ὁποιανδήποτε ἐπιλογή…
Ἀρκεῖ νὰ εἶμαι ἕτοιμος νὰ πληρώνῳ τὸ ἀντίστοιχον τίμημα τῶν ἐπιλογῶν μου…
Κι ὄχι νὰ τὸ ἀποφεύγῳ ἤ νὰ τὸ μεταθέτῳ, κατὰ πῶς μὲ ἐξυπηρετεῖ…

Τὸ τίμημα δὲν ἐμφανίζεται πάντα στὴν ἀρχὴ τῶν ἐπιλογῶν μου…
Καὶ ἴσως, κάποιες φορές, νὰ ἀργήσῃ νὰ ἐμφανισθῇ… Συνέχεια →

Ὅλοι μας ἔχουμε ἐκπαιδευθεῖ νὰ πιστεύουμε στὰ προβλήματα καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συλλάβουμε τὴν ζωή μας χωρὶς αὐτά.
Τὰ προβλήματα εἶναι ὁ νούμερο ἔνας ἐργοδότης τῆς κοινωνίας μας, ἡ ὁποία εἶναι γεμάτη ἀπὸ προβληματολόγους. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ κάποιος θεωρεῖ ὅτι κάτι εἶναι πρόβλημα, προσδιορίζει Συνέχεια →