Θὰ ἤθελα νὰ ζῷ ἔτσι, ἤ ἀλλοιῶς…
Ἤ κάπου ἀλλοῦ…
Ἤ μὲ κάποιους ἄλλους ἀνθρώπους…
Ἤ σὲ …ἄλλον πλανήτη…
Ἤ μὲ ἄλλες προοπτικές…
Ἤ μὲ περισσότερα ὄνειρα…
Ἤ…
… Συνέχεια →

Θὰ μοῦ ἔλεγε κάποιος…
Καὶ πολὺ σωστὰ θὰ μοῦ ἔλεγε, ἐὰν  θὰ ἤθελα ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώσῳ, σὲ ἕναν κόσμο ἀπολύτως συμβιβασμένο.
Μὰ ἔχω μίαν ἄλλην ἀνάγκη… Ἔχω τὴν ἀνάγκη νὰ ἀλλάξῳ τὰ πάντα.
Κι αὐτὸ πηγάζει, ὡς κραυγὴ ἀπὸ μέσα μου… Μὲ πνίγει καὶ μόνον ἡ ἰδέα τοῦ ὅ,τι κάτι ἤ κάποιος θὰ μοῦ ἀνακόψη τὴν πορεία ποὺ ἐπέλεξα νὰ ἀκολουθήσῳ. Κι αὐτὴ ἡ πορεία, δύσκολη συνήθως, μὲ πολλὲς ἀναποδιές, εἶναι ἡ μόνη ποὺ μοῦ ἐπιτρέπει νὰ ἀναπνέῳ ἐλευθέρα. Συνέχεια →

Ὅσο χρειαστῆ…
Πόσοι θά ἀντέξουν;
Ὅσοι ἀπαιτοῦνται…
Πῶς θά εἴμαστε μετά ἀπό αὐτό; Συνέχεια →

Ὑπάρχουν καθημερινῶς πολλὲς δυσκολίες στὴν καθημερινότητά μας.
Καὶ κάποιες φορές, ὅταν ἰδιαιτέρως κουρασμένοι, ἤ κι ἀπογοητευμένοι, διαπιστώνουμε πὼς ἔχουμε ἀκόμη ἕναν μικρὸ ἀγωνα δρόμου νὰ τρέξουμε, ἡ πρώτη ἐρώτησις ποὺ γεννᾶται μέσα μας εἶναι: «Πρέπει νά περάσῳ κι ἀπό αὐτό»; Συνέχεια →

Εἶναι κάτι πολὺ περίεργο αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στοὺς ἀνθρώπους ὅταν μετὰ τὸ «ἐγώ» τους ἀρχιζουν νὰ …«ἀνοίγουν» καὶ νὰ συναντοῦν, παντοῦ γύρω τους, μέσα τους, στὸν κόσμο τους, τὸ «ἐμεῖς».
Αὐτὴ ἡ στιγμὴ ποὺ θὰ συμβῆ, στὸν ὁποιονδήποτε, ἐὰν συμβῇ, εἶναι κάτι ξαφνικὸ καὶ ἀλλάζει ὅλην τὴν ἔως τότε ἀντιμετώπισιν τῶν δεδομένων, τῶν σχέσεων καὶ τῶν ἐπιλογῶν μας. Συνέχεια →

Τὸ κάθε μας βῆμα ἐὰν δὲν συνοδεύεται κι ἀπὸ ἀντίστοιχο κίνητρο, μικρὸ ἤ μεγάλο, δυσκολευόμαστε νὰ πάρουμε τὴν ἀπόφασιν, ἤ καὶ τὸ ῥίσκο, γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε.
Ὅμως τὰ κίνητρα εἶναι κάτι ποὺ ἐμφανίζεται σὲ μίαν στιγμή, ἀλλὰ μέσα στὴν ἐπομένη στιγμὴ κινδυνεύει νὰ …ἐξαφανισθῇ!
Τὸ νὰ κρατᾶμε τὸ κίνητρό μας ζωντανό, κάτω ἀπὸ ὁποιεσδήποτε συνθῆκες, εἶναι τὸ ὡραῖο «παιχνίδι» ποὺ καλούμαστε νὰ παίξουμε μὲ τοὺς ἑαυτούς μας. Συνέχεια →