Μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ τοὺς τρόπους.
Μία προσπάθεια γενναία χρειάζεται γιὰ νὰ μπορέσῃ ἐπὶ τέλους τὸ μυαλό μας νὰ λειτουργήσῃ ὅπως ἐμεῖς χρειάζομαι κι ὄχι ὅπως ἄλλοι τὸ προγραμματίζουν.
Κι αὐτὸ μπορεῖ νὰ συμβῇ μόνον μὲ ἕναν τρόπο: ἐπαναφέροντας τὶς φυσικὲς λειτουργίες στὴν ζωή μας.

Ἡ Φύσις σαφῶς καὶ γνωρίζει καλλίτερα. Συνέχεια →

Τότε δὲν αἰσθάνομαι καὶ τμῆμα κάποιου σώματος ἤ κάποιου ὀργανισμοῦ…
Μὰ ἐὰν δὲν αἰσθάνομαι τμῆμα ἑνὸς ὀργανισμοῦ, τότε εἶμαι κάτι ἀπεκομμένο καὶ ἄνευ ταὐτότητος.
Κατ’  ἐπέκτασιν δὲν ἀνήκω κάπου… Συνεπῶς συντόμως τὸ εἶδος μου θὰ σβήση… Συνέχεια →

Γιατί νά λειτουργοῦμε ὑπό συνθῆκες πιέσεως;
Γιατί νά πρέπῃ νά δουλεύουμε κι ὄχι νά παράγουμε ἔργο;
Γιατί στόν πλανήτη διαρκῶς ἡ βία εἶναι ἡ κινητήριος δύναμις;
Γιατί ὁ ἄνθρωπος, ἀπό τά ἀρχαιότατα χρόνια, ἔπρεπε νά δουλεύῃ γιά νά παράξῃ τήν τροφή του;
Γιατί νά πολεμᾷ πρό κειμένου νά διατηρῇ τήν ἐλευθερία του;
Γιατί νά πεθαίνει ὅταν δέν εἶναι ἀρκετά καλός στόν πόλεμο; Συνέχεια →

Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ θεωροῦμε τοὺς ἄλλους ὑπευθύνους γιὰ τὰ δικά μας λάθη, τὶς ἐπιλογές μας ἤ τὶς ἀτυχίες μας.
Εἶναι ἀκόμη πιὸ εὔκολο νὰ ξεσπᾶμε ἐπάνω τους τὸν θυμό μας, ἰδίως ἐὰν πιστεύουμε πὼς εἶναι, κατὰ ἕνα μικρὸ ἤ μεγάλο μέρος, ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν δική μας πραγματικότητα.
Καὶ εἶναι δύσκολο, ἔως ἀδύνατον, νὰ διακρίνουμε τὶς δικές μας εὐθύνες, ὅταν κι ὅπου ὑπάρχουν καὶ νὰ μάθουμε ἀπὸ τὰ δικά μας λάθη. Συνέχεια →

Τὸ δικό μας χρῶμα.
Ἡ δική μας σφραγίδα…
Αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς εἴμαστε σήμερα, καὶ εἶναι ἀποτέλεσμα ὅλης τῆς προηγουμένης ζωῆς καὶ γνώσεώς μας, εἶναι κι αὐτὸ ποὺ ἀφήνει τὴν ὑπογραφή μας στὸν πλανήτη, κάνοντάς τον πιὸ ὄμορφο ἤ πιὸ πτωχό.
Αὐτὸ ποὺ θὰ ἀφήσουμε συνολικῶς πίσω μας, φεύγοντας ἀπὸ αὐτὸν τὸν πλανήτη, εἶναι καιρὸς νὰ ἀρχίζουμε νὰ τὸ καθορίζουμε καὶ νὰ τὸ ἀποφασίσουμε ἐμεῖς κι ὄχι οἱ ὅποιες …τυχαιότητες. Συνέχεια →