Ἔχουμε ἀναμνήσεις ποὺ μοιάζουν στὴν μνήμη μας σὰν πίνακες ζωγραφικῆς, μὲ θέματα καὶ πρόσωπα συχνὰ ἀσήμαντα, ζωγραφισμένα σὲ κάποια ἁπλῆ στιγμὴ τῆς ζωῆς τους, χωρὶς σπουδαία γεγονότα ἢ πολλὲς φορὲς χωρὶς καθόλου γεγονότα, σὲ ἔναν πίνακα χωρὶς τίποτα τὸ ἐξαιρετικὸ καὶ χωρὶς μεγαλοπρέπεια…
Ἐν τοῦτοις ὅμως μᾶς προκαλοῦν εὐχάριστα συναισθήματα.

Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ τὶ ἔκανε τὴν μνήμη μου νὰ κρατήσει αὐτὲς τὶς στιγμές, τὶς ἀθῶες σκηνές, ποὺ δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη χαρά. οὔτε ἰδιαίτερη λύπη, ἀλλὰ καθὼς διανύω τὴν ἀποστάση μὲ τὸν νοῦ μου, ἀνάμεσα σὲ αὐτές, μοῦ προκαλοῦν μιὰ γλυκιὰ τρυφερότητα. Συνέχεια →

Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς σκέψεις μου…
Ὑπάρχουν σκέψεις ποὺ πρέπει κι ὀφείλω νὰ μοιράζομαι κι ἄλλες ὄχι.
Ὑπάρχουν ἰδέες ποὺ πρέπει νὰ διαδίδονται κι ἄλλες ὄχι…
Ὑπάρχουν γνώσεις ποὺ πρέπει νὰ διδάσκονται κι ἄλλες ὄχι… Συνέχεια →

Γιὰ νὰ κάνουμε ὁποιανδήποτε ἀλλαγὴ πρὸς τὸ καλλίτερο, αὐτὸ ποὺ ἀληθινὰ χρειάζεται εἶναι νὰ βγοῦμε ἔξω ἀπὸ τὸ κουτί.
Τὸ κουτὶ ἀντιπροσωπεύει τὰ ὅρια, τὸ οἰκεῖο καὶ τὴν ζωὴ ὅπως τὴν προσδιορίζουμε.

Τὰ τοιχώματα τοῦ εἶναι φτιαγμένα ἀπὸ φόβο καὶ ψευδαισθήσεις καὶ γι αὐτὸ δὲν εἶναι ἀληθινά. Συνέχεια →

Οἱ Ἄνθρωποι ποὺ καταφέρνουν νὰ ἐπιτύχουν στὴν ζωή τους, καὶ νὰ γίνουν εὐτυχισμένοι, στὸ μοναδικὸ σημεῖον ποὺ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς γύρω τους, εἶναι στὸ πῶς …σηκώνονται.
Δὲν περιμένουν ἀπὸ ἄλλους νὰ τοὺς τραβήξουν.
Οὔτε περιμένουν ἀπὸ ἄλλους νὰ γίνουν τὰ …μπαστουνάκια τους.
Παλεύουν νὰ ξανὰ σταθοῦν στὰ πόδια τους καὶ νὰ ξανὰ κερδίσουν τὴν ζωή τους, μὲ ὅποιο κόστος. Συνέχεια →

Μόνο μὲ τὴν δράσι μποροῦμε νὰ ἀνακαλύψουμε τὴν τεράστια δύναμι, ποὺ ὅλοι ἔχουμε μέσα μας…

Ἁπλῶς  ἔνα κόμματί της τὸ ἔχουμε ἀφήσει νὰ κοιμᾶται… Συνέχεια →