Οἱ καλὲς ἐξηγήσεις…

Κάνουν τοὺς καλοὺς φίλους…

Λέει ὁ σοφός μας λαός.
Ὅμως γιὰ νὰ δοθοῦν ἤ γιὰ νὰ πραγματοποιοῦνται ἀπαιτοῦνται ΔΥΟ πρόσωπα. Αὐτὸς ποὺ ἐξηγεῖται κι αὐτὸς ποὺ ἀκούει.
Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι… Εἶναι τελείως διαφορετικά…
Γενικῶς ἠ πραγματικότης εἶναι κάπως πιὸ …πεζῆ. Συνέχεια →

Ἡ τελειότητα εἶναι ἀνέφικτη.

Πόσο μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς μας ἀναλώνεται καί πάει χαμένο, ἀπό τήν  νευρωτική ἐπιμονή μας στήν τελειομανία;

Ἴσως οἱ γονεῖς μας νὰ περίμεναν ἀπὸ ἐμᾶς νὰ πετύχουμε τὸ ἐπίπεδο τῆς ζωῆς ποὺ γνώριζαν ὅτι ἐκεῖνοι δὲν μποροὺν νὰ πετύχουν.
Ὁπότε ἤθελαν κάτι περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς.
Ἀλλά τί περισσότερο; Συνέχεια →

Νὰ ἔχουμε συναίσθησιν…

Τῶν πράξεών μας καὶ τῶν ἐπιπτώσεών τους στοὺς γύρω μας καὶ στοὺς ἑαυτούς μας.
Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει ἀπαραιτήτως ἀπόλυτη ἐπίγνωσιν καὶ τοῦ ποιοὶ εἴμαστε ἀλλὰ κυρίως τοῦ ποῦ θέλουμε νὰ πᾶμε.
Δῆλα δή, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ ἔχουμε πάντα ἐπίγνωσιν τοῦ ῥόλου μας σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνία, τῶν ὑποχρεώσεών μας καὶ τοῦ πόσο οἱ ἐπιλογές μας ἐπηρεάζουν τοὺς γύρω μας. Συνέχεια →

Τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμοῦ.

Ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξήντα καὶ μετὰ ξεκίνησαν τὰ συνθήματα:
τὰ πάντα ἀμέσως, θάνατος στὴν πλήξι, ζωὴ χωρὶς νεκρὸ χρόνο καὶ ἀπόλαυσις χωρὶς ὅρια.

Αὐτὸ ἦταν τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμού.

Ἡ πρόθεσις ἦταν ἀναρχικὴ ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἤταν διαφημιστικὸ καὶ ἔτσι ἀπηλευθερώθη ἡ λίμπιντός μας γιὰ ἀγορὲς δίχως ὅρια, ἁρπάζοντας ἀσυγκρτάτητοι ὅλα τὰ ἀγαθά. Συνέχεια →

Τὴν ἐπομένη ἡμέρα…

Κάποιες φορὲς στὴν ζωή μας χρειάζεται νὰ ἀφήσουμε κάτι πίσω μας.
Κάτι σημαντικὸ καὶ σπουδαῖο… Κάτι ἀγαπημένο… Κάτι ποὺ εἴχαμε μάθει γιὰ χρόνια νὰ διαβιοῦμε μαζύ του…
Ἴσως κάποιο ἀγαπημένο πρόσωπο… Ἤ κάποιο ἀγαπημένο ζωάκι… Ἤ ἀκόμη καὶ μία κατοικία…
Καὶ τότε, συνήθως, ἡ κατάθλιψις μᾶς περιτριγυρίζει…

Ἡ ἐπομένη ἡμέρα εἶναι μία δύσκολος ἡμέρα. Εἶναι μία ἡμέρα ποὺ μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους στὰ συναισθήματα καὶ κάποιες φορὲς στὸν φόβο.
Μία ἡμέρα, ποὺ κανονικά, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι …μαγική!!! Συνέχεια →

Ἀνάγκη νὰ γίνουμε …Ἀλχημιστές!

Στὸν Μεσαίωνα, σύμφωνα μὲ τὸν μύθο, ὑπῆρχαν οἱ Ἀλχημιστές, οἱ ὁποῖοι μετέτρεπαν τὸ μολύβι σὲ χρυσάφι.

Σὲ αὐτές τὶς δύσκολες ἐποχές ποὺ ζοῦμε, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ γίνουμε Ἀλχημιστὲς καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ κυττάζουμε πίσω ἀπὸ τὰ φαινόμενα. Συνέχεια →