Τῶν πράξεών μας καὶ τῶν ἐπιπτώσεών τους στοὺς γύρω μας καὶ στοὺς ἑαυτούς μας.
Αὐτὸ ὅμως προϋποθέτει ἀπαραιτήτως ἀπόλυτη ἐπίγνωσιν καὶ τοῦ ποιοὶ εἴμαστε ἀλλὰ κυρίως τοῦ ποῦ θέλουμε νὰ πᾶμε.
Δῆλα δή, μὲ ἄλλα λόγια, νὰ ἔχουμε πάντα ἐπίγνωσιν τοῦ ῥόλου μας σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνία, τῶν ὑποχρεώσεών μας καὶ τοῦ πόσο οἱ ἐπιλογές μας ἐπηρεάζουν τοὺς γύρω μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμοῦ.
Ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς δεκαετίας τοῦ ἑξήντα καὶ μετὰ ξεκίνησαν τὰ συνθήματα:
τὰ πάντα ἀμέσως, θάνατος στὴν πλήξι, ζωὴ χωρὶς νεκρὸ χρόνο καὶ ἀπόλαυσις χωρὶς ὅρια.
Αὐτὸ ἦταν τὸ ξεκίνημα τοῦ καταναλωτισμού.
Ἡ πρόθεσις ἦταν ἀναρχικὴ ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα ἤταν διαφημιστικὸ καὶ ἔτσι ἀπηλευθερώθη ἡ λίμπιντός μας γιὰ ἀγορὲς δίχως ὅρια, ἁρπάζοντας ἀσυγκρτάτητοι ὅλα τὰ ἀγαθά. Συνέχεια
Τὴν ἐπομένη ἡμέρα…
Κάποιες φορὲς στὴν ζωή μας χρειάζεται νὰ ἀφήσουμε κάτι πίσω μας.
Κάτι σημαντικὸ καὶ σπουδαῖο… Κάτι ἀγαπημένο… Κάτι ποὺ εἴχαμε μάθει γιὰ χρόνια νὰ διαβιοῦμε μαζύ του…
Ἴσως κάποιο ἀγαπημένο πρόσωπο… Ἤ κάποιο ἀγαπημένο ζωάκι… Ἤ ἀκόμη καὶ μία κατοικία…
Καὶ τότε, συνήθως, ἡ κατάθλιψις μᾶς περιτριγυρίζει…
Ἡ ἐπομένη ἡμέρα εἶναι μία δύσκολος ἡμέρα. Εἶναι μία ἡμέρα ποὺ μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους στὰ συναισθήματα καὶ κάποιες φορὲς στὸν φόβο.
Μία ἡμέρα, ποὺ κανονικά, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι …μαγική!!! Συνέχεια
Ἀνάγκη νὰ γίνουμε …Ἀλχημιστές!
Στὸν Μεσαίωνα, σύμφωνα μὲ τὸν μύθο, ὑπῆρχαν οἱ Ἀλχημιστές, οἱ ὁποῖοι μετέτρεπαν τὸ μολύβι σὲ χρυσάφι.
Σὲ αὐτές τὶς δύσκολες ἐποχές ποὺ ζοῦμε, εἶναι ἀναγκαῖο νὰ γίνουμε Ἀλχημιστὲς καὶ νὰ ἀρχίσουμε νὰ κυττάζουμε πίσω ἀπὸ τὰ φαινόμενα. Συνέχεια
Ἀναμνήσεις.
Ἔχουμε ἀναμνήσεις ποὺ μοιάζουν στὴν μνήμη μας σὰν πίνακες ζωγραφικῆς, μὲ θέματα καὶ πρόσωπα συχνὰ ἀσήμαντα, ζωγραφισμένα σὲ κάποια ἁπλῆ στιγμὴ τῆς ζωῆς τους, χωρὶς σπουδαία γεγονότα ἢ πολλὲς φορὲς χωρὶς καθόλου γεγονότα, σὲ ἔναν πίνακα χωρὶς τίποτα τὸ ἐξαιρετικὸ καὶ χωρὶς μεγαλοπρέπεια…
Ἐν τοῦτοις ὅμως μᾶς προκαλοῦν εὐχάριστα συναισθήματα.
Ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ τὶ ἔκανε τὴν μνήμη μου νὰ κρατήσει αὐτὲς τὶς στιγμές, τὶς ἀθῶες σκηνές, ποὺ δὲν ἔχουν ἰδιαίτερη χαρά. οὔτε ἰδιαίτερη λύπη, ἀλλὰ καθὼς διανύω τὴν ἀποστάση μὲ τὸν νοῦ μου, ἀνάμεσα σὲ αὐτές, μοῦ προκαλοῦν μιὰ γλυκιὰ τρυφερότητα. Συνέχεια
Νά μοιράζομαι τίς σκέψεις μου;
Ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς σκέψεις μου…
Ὑπάρχουν σκέψεις ποὺ πρέπει κι ὀφείλω νὰ μοιράζομαι κι ἄλλες ὄχι.
Ὑπάρχουν ἰδέες ποὺ πρέπει νὰ διαδίδονται κι ἄλλες ὄχι…
Ὑπάρχουν γνώσεις ποὺ πρέπει νὰ διδάσκονται κι ἄλλες ὄχι… Συνέχεια