Εἶναι ἔξω… Ἔξω ἀπὸ τὰ τετριμμένα καὶ τὰ συνήθη.
Εἶναι στὴν δράσιν, στὴν συμμετοχή, στὴν αἴσθησιν.
Εἶναι μακρυὰ ἀπὸ τὰ συνήθη καὶ τὰ ἀποδεκτά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Κάθε ἀπόφασις ποὺ παίρνουμε, εἶναι ξεκαθάρισμα ἀξιῶν.
Ἂν κάποιος δὲν μπορῇ νὰ πάρῃ μιὰν ἀπόφασι, αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ δὲν ἔχει ξεκαθαρίσει τὶ εἶναι σημαντικό
Δηλαδὴ τὸ τὶ ἔχει πραγματικὰ ἀξία γιὰ ἐκεῖνον σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωσι. Συνέχεια
Χαμογέλα Ῥέέέέ…!!! Τί σοῦ ζητᾶνε;
Τόν θυμᾶσθε αὐτόν τόν τίτλο;
Ἔ, πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν μοῦ …ἐφόρτωσαν τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο…
Τὸ ἐδιάβασα καὶ μοῦ ἔμεινε μία ἀπέραντος θλίψις.
Ἐλάχιστα θυμᾶμαι σήμερα ἀπὸ τὸ περιεχόμενόν του…
Κάπου μέσα στὰ ὑπόλοιπα κρύβεται καὶ μοῦ θυμίζει, κάπου κάπου, πὼς ζορίστηκα γιὰ νὰ τὸ τελειώσῳ.
Καὶ ζορίστηκα διότι αὐτὰ ποὺ ἔγραφε ὁ Μίσσιος ἦσαν ἀληθῆ καὶ πίσω τους κρύβονταν ἄνθρωποι μὲ οἰκογένειες, μὲ «πρόσωπο στὴν κοινωνία», μὲ «χριστιανικὰ ἤθη» ποὺ συνετέλεσαν στὸ ἔγκλημα. (Διότι ναί, ὑπῆρξε ἔγκλημα, ἄριστα μεθοδευμένο καὶ στόχο, ὅπως πάντα φυσικά, ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ!!!) Συνέχεια
Πετῶντας τὰ παλιό-ῥοῦχα…
Ἀδειάζοντας μίαν ντουλάπα ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ῥοῦχα ποὺ δὲν χρησιμοποιοῦμε, ἀνοίγει χῶρος γιὰ νὰ εὕρουν τόπο τὰ νέα.
Ἀδειάζοντας τὸ σπίτι μας ἀπὸ τὰ περιττά, ἀνοίγουμε χῶρο γιὰ νὰ μποῦν νέα, πιὸ χρήσιμα κι ἀναγκαῖα ἀντικείμενα…
Ἀδειάζοντας τὴν ζωή μας ἀπὸ …περιττὲς σχέσεις, ἀνοίγουμε τὸν δρόμο γιὰ νὰ δημιουργηθοῦν νέες, ἐνδιαφέρουσες, σημαντικὲς κι ὁπωσδήποτε πιὸ κοντινὲς στὶς αὐριανές μας ἀνάγκες.
Ἡ ζωή μας ὅλη εἶναι μία διαρκὴς προσπάθεια ἀνανεώσεως τῶν πάντων.
Ὅσο περισσότερο μένουμε προσκολλημένοι στὸ χθές, τόσο μικρότερα βήματα κάνουμε πρὸς τὸ αὔριο.
Κι ὅσο μικρότερα βήματα κάνουμε πρὸς τὸ αὔριο, τόσο δυσκολότερα ἀντέχουμε τὶς ἀλλαγές. Συνέχεια
Γιὰ νὰ ἀλλάξῃ ὁ κόσμος…
Γιὰ νὰ μπῇ σὲ τάξη ὁ κόσμος, ἡ χώρα μου πρέπει να ἀλλάξῃ.
Γιὰ νὰ ἀλλάξῃ ἡ χώρα πρέπει ἡ πόλις μου νὰ ἀνανεωθῇ.
Γιὰ νὰ ἀνανεωθῇ ἡ πόλις, χρειάζεται ἡ οἰκογένειά μου νὰ ἀναγεννηθῇ. Συνέχεια
Ἀφήνοντας τὰ προσωπεῖα.
Τὰ ὀμορφότερα καὶ τὰ ἀκριβότερα ποὺ ἔχουμε στὴν ζωή μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ ζοῦμε τὶς στιγμὲς ποὺ ἐπιτρέπουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ δροῦν δίχως μάσκες καὶ προσωπεῖα. Ἡ χαρά, ἡ λύπη, ὁ πόνος, ὁ ἔρως, ὁ πόθος, ἡ εὐτυχία μᾶς συναντοῦν μόνον ὅταν ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ ποὺ πράγματι εἴμαστε.
Ὁ καθωσπρεπισμὸς πολλὲς φορὲς μᾶς ὁδηγεῖ στὸ νὰ φορέσουμε κάποιο προσωπεῖο, ἄλλοτε προσωρινὸ κι ἄλλοτε μόνιμον, ποὺ ὅμως τὸ μόνον ποὺ μᾶς προσφέρει εἶναι τὸ νὰ παρουσιάζουμε καὶ στοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ στοὺς γύρω μας, πλαστὲς εἰκόνες, γιὰ αὐτὰ ποὺ πράγματι εἴμαστε ἤ γιὰ αὐτὰ ποὺ πράγματι θέλουμε καὶ χρειαζόμαστε. Συμβαίνει αὐτόματα καὶ σπανίως μποροῦμε νὰ τὸ ἐλέγξουμε. Συνέχεια