Ἴσως ναί… Ἴσως κι ὄχι…
Μέσα στὴν ἀσφυκτικὴ καθημερινότητα δὲν μένει καιρὸς γιὰ σκέψεις καὶ προβληματισμούς.
Ἀνήκουμε κάπου; Δέν ἀνήκουμε; Κι ἐάν ναί, ποῦ;
Ὑπάρχει ἕνα τραγούδι τοῦ Χατζῆ, τὸ «ὅταν κυττᾷς ἀπὸ ψηλά…», ποὺ ἀπὸ παιδὶ μὲ ἀναστάτωνε. Συνέχεια
Πολλὲς φορὲς ἀκούγεται λίγο …μοιραία αὐτὴ ἡ φράσις, ἀλλὰ ἐὰν ἀναλογισθοῦμε τὸ ἀπὸ ποῦ προερχόμεθα καὶ ποῦ θὰ φθάσουμε, ἴσως νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς παραμένουμε, παρὰ τὶς ὅποιες προσωπικές μας διαφοροποιήσεις, «κομμάτια» τοῦ γενικοτέρου συνόλου καὶ τελικῶς τμήματα ἑνὸς μεγάλου ὀργανισμοῦ.
Ἐὰν ὅμως ἕνας ὀργανισμὸς πρόκειται νὰ πεθάνῃ, τότε ὅσο κι ἐὰν κάποια κύτταρά του πασκίζουν νὰ ἀναγεννηθοῦν, δὲν θὰ καταφέρουν νὰ ἀλλάξουν τὴν πορεία τοῦ ὀργανισμοῦ πρὸς τὸν θάνατο. Συνέχεια
Τὰ παιδιὰ εὑρίσκουν πάντα τρόπους..
Μήπως τό παιδί μέσα μας μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσῃ στό νά ζήσουμε μὲ περισσότερη χαρά καί ἐνθουσιασμό καί νά ἐπιτύχουμε περισσότερα πράγματα ἀπὸ ἐκείνα πού ἐπιτρέπει τό μενοῦ τῆς ἐνηλίκου ζωῆς μας; Συνέχεια
Τὸ πλέον δύσκολο στὴν ζωή μας εἶναι τὸ νὰ μποροῦμε νὰ κυττᾶμε τὸν ἄλλον στὰ μάτια καὶ νὰ τοῦ λέμε εὐθέως αὐτὰ ποὺ αἰσθανόμεθα, πιστεύουμε, σκεπτόμεθα γιὰ αὐτόν.
Δύσκολο διότι μᾶς κυβερνᾶ τὴν σκέψιν κυρίως ὁ συναισθηματισμός, ποὺ δυστυχῶς μᾶς καθορίζει τὸ ἐὰν θὰ εἴμεθα ἔντιμοι ἤ ὄχι, μὲ τοὺς γύρω μας.
Ὁ φόβος, νὰ μὴ κριθοῦμε μὲ θυμό, ἤ μὲ ἀπέχθεια, μᾶς κρατᾶ συνήθως σιωπηλούς, κι ἄς βράζουμε ἀπὸ μέσα μας…
Δύσκολος ἡ ἀπόφασις λοιπὸν νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς γύρω μας κυτ Συνέχεια
Ὁ ἄνθρωπος παραμένει μυστήριο καὶ οἱ πράξεις του φαίνεται νὰ εἶναι ἀκατανόητες τόσο στὴν παιδικὴ ἡλικία ὅσο καὶ στὴν ἐνήλικη ζωή του!!!
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ παίζουν τὴν ζωή τους κορώνα γράμματα, γιὰ νὰ πατήσουν πρῶτοι στὴν κορυφὴ ἐνὸς βουνοῦ. Ἄλλοι ποὺ θυσιάζουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ κατακτήσουν ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ὅμως αὐτὸς δὲν θέλει νὰ τοὺς ξέρει. Μερικοὶ νομίζουν ὅτι μόνο ὅταν βρεθοῦν σὲ ἕνα ἄλλο μέρος διαφορετικὸ μποροῦν νὰ εὐτυχήσουν. Ἄλλοι ἂν δὲν ἀποκτήσουν δύναμη, δὲν μποροῦν νὰ ἡσυχάσουν. Ἄλλοι ἐπιδίδονται σ΄ ἕναν ἀγῶνα ἐρωτικοῦ καταναλωτισμοῦ, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ σταθοῦν σὲ κανέναν θεωρῶντας ὅτι τὸ κλειδὶ τὸ ἔχει ὁ ἐπόμενος. Ἄλλοι ἀναζητοῦν ἀπελπισμένα τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀποδοχή, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν ἐκτιμοῦν. Ἄλλοι παίρνουν οὐσίες γιὰ νὰ ναρκώνουν τὸν ἐγκέφαλό τους. Ἄλλοι κρίνουν συνεχῶς καὶ προσπαθοῦν νὰ κατεδαφίσουν τοὺς ἄλλους. Συνέχεια
Ἡ ἀνάγκη μας, σὰν ἄτομα, ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν ὀπτική μας καὶ τὶς στοχεύσεις μας, εἶναι τὸ νὰ προστατεύσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλλίτερα τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς ἀλλαγές μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρώτη μας μέριμνα ὀφείλουμε νὰ εἶναι ἡ θωράκισις τοῦ ἑαυτοῦ μας. Δῆλα δὴ ἡ προστασία μας ἀπὸ ὅποιες ἐξωτερικὲς παρεμβολές.
Ἡ θωράκισις δὲν εἶναι κάτι εὔκολο.
Βαλλόμεθα καθημερινῶς ἀπὸ δεκάδες φοβίες, ἀπειλές, καταστάσεις.
Ἀπὸ τὶς ἁπλὲς εἰδήσεις, ποὺ στοχεύουν στὸ νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν καταστολῇ, ἔως τὶς προσωπικές μας συναναστροφές. Ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς σκέψεις μας καὶ τὶς συνήθειές μας. Συνέχεια
