Ἡ ζωὴ εἶναι γιὰ νὰ τὴν χαιρόμαστε…

Οἱ ὡραιότερες καὶ πιὸ γλυκὲς ἡμέρες δὲν εἶναι μόνον αὐτὲς στὶς ὁποῖες συμβαίνει κάτι ὑπέροχο ἤ συγκλονιστικό, ἄλλα καὶ ἐκεῖνες ποὺ μᾶς χαρίζουν μικρές, ἀπλὲς χαρές, ποὺ ἀκολουθοῦν ἁπαλὰ ἡ μία τὴν ἄλλη.

Εἶναι αὐτὲς οἱ ἡμέρες ποὺ μποροῦμε νὰ κοιτάξουμε μπροστὰ καὶ νὰ ὀνειρευτοῦμε… Συνέχεια →

Πῶς ἐπικοινωνοῦμε μέ τόν ἑαυτόν μας;

Τὸ 80% τῶν ἐπιτυχιὼν στὴν ζωή μας ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὴν ψυχολογικὴ καὶ τὴν νοητική μας καταστάσι καὶ μόνο τὸ 20% μὲ τὶς στρατηγικές.
Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλα.

Ἡ ψυχολογία μας καθορίζεται ἀπὸ τὸ πῶς ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς ἐπικοινωνεῖ μὲ τὸν ἑαυτό του.
Τὸ μεγαλύτερο καὶ τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅπλο ποὺ ἔχουμε εἶναι ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸ μεγαλύτερο λάθος ποὺ κάνουμε εἶναι ἡ κατασπατάλησις αὐτῆς τῆς ἐπικοινωνίας. Συνέχεια →

Κι ὅλα εἶναι ἕνα;

Ἴσως ναί… Ἴσως κι ὄχι…
Μέσα στὴν ἀσφυκτικὴ καθημερινότητα δὲν μένει καιρὸς γιὰ σκέψεις καὶ προβληματισμούς.
Ἀνήκουμε κάπου; Δέν ἀνήκουμε; Κι ἐάν ναί, ποῦ;

Ὑπάρχει ἕνα τραγούδι τοῦ Χατζῆ, τὸ «ὅταν κυττᾷς ἀπὸ ψηλά…», ποὺ ἀπὸ παιδὶ μὲ ἀναστάτωνε. Συνέχεια →

Ἔτσι κι ἀλλοιῶς αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ γίνουν θὰ γίνουν…

Πολλὲς φορὲς ἀκούγεται λίγο …μοιραία αὐτὴ ἡ φράσις, ἀλλὰ ἐὰν ἀναλογισθοῦμε τὸ ἀπὸ ποῦ προερχόμεθα καὶ ποῦ θὰ φθάσουμε, ἴσως νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς παραμένουμε, παρὰ τὶς ὅποιες προσωπικές μας διαφοροποιήσεις, «κομμάτια» τοῦ γενικοτέρου συνόλου καὶ τελικῶς τμήματα ἑνὸς μεγάλου ὀργανισμοῦ.
Ἐὰν ὅμως ἕνας ὀργανισμὸς πρόκειται νὰ πεθάνῃ, τότε ὅσο κι ἐὰν κάποια κύτταρά του πασκίζουν νὰ ἀναγεννηθοῦν, δὲν θὰ καταφέρουν νὰ ἀλλάξουν τὴν πορεία τοῦ ὀργανισμοῦ πρὸς τὸν θάνατο. Συνέχεια →

Τὰ παιδιὰ εὑρίσκουν πάντα τρόπους…

Τὰ παιδιὰ εὑρίσκουν πάντα τρόπους..
Μήπως τό παιδί μέσα μας μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσῃ στό νά ζήσουμε μὲ περισσότερη χαρά καί ἐνθουσιασμό καί νά ἐπιτύχουμε περισσότερα πράγματα ἀπὸ ἐκείνα πού ἐπιτρέπει τό μενοῦ τῆς ἐνηλίκου ζωῆς μας; Συνέχεια →

Καθαρὲς ἐξηγήσεις.

Τὸ πλέον δύσκολο στὴν ζωή μας εἶναι τὸ νὰ μποροῦμε νὰ κυττᾶμε τὸν ἄλλον στὰ μάτια καὶ νὰ τοῦ λέμε εὐθέως αὐτὰ ποὺ αἰσθανόμεθα, πιστεύουμε, σκεπτόμεθα γιὰ αὐτόν.
Δύσκολο διότι μᾶς κυβερνᾶ τὴν σκέψιν κυρίως ὁ συναισθηματισμός, ποὺ δυστυχῶς μᾶς καθορίζει τὸ ἐὰν θὰ εἴμεθα ἔντιμοι ἤ ὄχι, μὲ τοὺς γύρω μας.
Ὁ φόβος, νὰ μὴ κριθοῦμε μὲ θυμό, ἤ μὲ ἀπέχθεια, μᾶς κρατᾶ συνήθως σιωπηλούς, κι ἄς βράζουμε ἀπὸ μέσα μας…
Δύσκολος ἡ ἀπόφασις λοιπὸν νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς γύρω μας κυτ Συνέχεια →