Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι

Κοινωνία σημαίνει ἐπικοινωνία μὲ τὸν …ἑαυτόν μας!

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ Λόγος εἶναι τὸ μοναδικὸν μέσον ἐπικοινωνίας μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας.
Ἡ χρήσις ὅμως τοῦ Λόγου θὰ πρέπη νὰ γίνεται μὲ τέτοιον τρόπο, ὥςτε νὰ ἀναβαθμίζονται διαρκῶς οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ σημαντικότερος ὅρος ἐκφορᾶς τοῦ Λόγου ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Βέβαια, ἡ καθημερινότης μας εἶναι κάπως διαφορετική.
Συνήθως ὁ καθωσπρεπισμός μας μᾶς ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἐκφέρουμε ἀληθὴ Λόγο. Συνήθως παραμένουμε στὰ τυπικά, δίχως νὰ ἀναζητοῦμε τὴν οὐσία στὶς σχέσεις μας. Κι αὐτὸ ὁδηγεῖ σήμερα ταχύτερα τὶς ὑπάρχουσες κοινωνίες μας στὴν διάλυσιν. Συνέχεια →

Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἐπιδεικνύῃς τὸν ἑαυτόν σου…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Δέξου ὅτι εἶσαι ἀρκετός.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ δείχνῃς κάτι ποὺ δὲν εἶσαι.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδεικνύῃς τὸν ἑαυτό σου.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη να ὑποχωρῇς στοὺς φόβους σου καὶ νὰ κρύβῃς τὸν ἀληθινό σου ἑαυτό. Συνέχεια →

«Μά τί πάθατε ὅλοι σήμερα;»

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

Τὴν ἡμέρα τῶν ἐκλογῶν εὑβρέθην ἐμπρὸς σὲ ἕνα σκυλὶ ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ κάτι, δίχως νὰ γνωρίζω αὐτὸ τὸ κάτι.
Φαινόταν ταλαιπωρημένο καὶ σχεδὸν τυφλό.
Ἡ προσπάθειά μου ἐκείνην τὴν στιγμή, ἐφ΄ ὅσον δὲν ἐγνώριζα ἀπὸ ἀνάλογα περιστατικά, ἦταν νὰ φροντίσω τὸ ζωάκι, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ὑποφέρῃ.
Μίλησα μὲ φίλους στὸ τηλέφωνο καὶ μοῦ συνέστησαν νὰ εὕρω συγκεκριμένα φάρμακα, ἔως νὰ μπορέσω  νὰ τὸ πάω σὲ κάποιον κτηνίατρο.
Φάρμακα δὲν εἶχα, ἐκεῖ ποὺ εὑρισκόμουν. Οὔτε μποροῦσα νὰ εὕρω κτηνίατρο, ἄν καὶ προσεπάθησα. (Ἦταν ὑποψήφιος!!!)
Τελικῶς ὁδηγῶντας γιὰ ἀρκετὰ χιλιόμετρα, κατάφερα νὰ εὕρω ἕνα φαρμακεῖο καὶ νὰ προμηθευθῶ τὰ ἀναγκαῖα. Συνέχεια →

Ἡ πραγματικὴ ἐπανάστασις.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Αὐτὸ ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε, ὠς ἄτομα κι ὡς κοινωνίες, εἶναι τὸ ποῦ εἴμαστε καὶ τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε.
Θὰ φθάσουμε, ἐκεῖ ποὺ θὰ φθάσουμε, ἀπὸ κάποιον δρόμο ποὺ θὰ ὁρίσουμε. Ἀλλὰ γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ ζητούμενον, ἀναγκαῖον εἶναι νὰ ξέρουμε τὸ ποιὸ εἶναι τὸ ζητούμενον.
Τί θέλουμε; Τί ἀκριβῶς ὀνειρευόμαστε; Τί εἴμαστε ἕτοιμοι νά θυσιάσουμε ἤ νά διεκδικήσουμε;

Τὸ πρόβλημα πάντα εἶναι ἡ πραγματικότης μας, τὴν ὁποίαν συνήθως ἀρνούμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε.
Μᾶς φταίει τὸ ἕνα, μᾶς φταίει τὸ ἄλλο ἀλλὰ ποτὲ δὲν μᾶς φταίει ὁ ἑαυτός μας.
Καὶ δὲν μᾶς φταίει ὁ ἑαυτός μας, διότι θεωροῦμε δεδομένον πὼς ἐμεῖς τὰ ἔχουμε ὅλα ξεκαθαρίσει μέσα μας.
Μά εἶναι ἔτσι; Συνέχεια →

Μὴ κάνῃς ΠΟΤΕ ὅ,τι δὲν θέλεις νὰ σοῦ κάνουν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Τὴν φωτογραφία τὴν «ἐτσίμπησα» ἀπὸ τὸν Κύρο.
Ὅμως, ἄν καὶ σκληρὴ ἡ εἰκόνα, ἀπεικονίζει οὐσιαστικῶς κάτι ποὺ ἤθελα ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ νὰ θίξῳ…
Κι αὐτὸ ποὺ θέλω νὰ θίξω εἶναι τὸ αὐτονόητον…
Πόσες φορές ἐμεῖς συμπεριφερόμεθα μέ τέτοιον τρόπο πού νά ἀποδεικνύῃ πώς σεβόμεθα τά πάντα καί τούς πάντες;
Πόσες φορές ἐμεῖς συμπεριφερόμεθα ἀκριβῶς μέ αὐτόν τόν τρόπου πού θά θέλαμε νά μᾶς συμπεριφερθοῦν;
Πόσες συμπεριφορές μας ἀποπνέουν σεβασμό πρός κάθε πλάσμα τῆς Φύσεως, πρό κειμένου μετά νά ἀξιώνουμε μέ τήν σειρά μας ἀντίστοιχες συμπεριφορές; Συνέχεια →

Τὸ χάδι.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὁ καθένας μας αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ τὸν ἀγγίζουν καὶ νὰ τὸν ἀναγνωρίζουν οἱ ἄλλοι.
Ἡ ἀνάγκη αὐτὴ εἶναι βιολογικὴ καὶ ψυχολογική.

Ἡ δίψα γιὰ ἄγγιγμα μπορεῖ νὰ ἰκανοποιηθῇ μὲ χάδια…
Μία πράξις ποὺ σημαίνει ἀναγνώρισι τῆς παρουσίας τοῦ ἄλλου. Συνέχεια →