Ὁ Ζεύς, λέγει ὁ φιλόσοφος ποιητὴς Ὅμηρος, ὑστερεῖ τὸ ἥμισυ τοῦ λογικοῦ ἀπὸ ἕνα λαὸν ὑποδουλωμένον, εἰς τρόπον ὅπου γίνεται ἀντιληπτός, ὅτι ἐνόμιζεν τοὺς δούλους νὰ εἶναι μιᾶς διαφορετικῆς φύσεως, καὶ πολλὰ κατωτέρας ἱκανότητος ἀπὸ τοὺς ἐλευθέρους.
Τόσον δὲ ἀναγκαίαν τὴν ἐλευθερίαν ἔκρινε εἰς τὸν ἄνθρωπον, ὅπου χωρὶς αὐτὴν δὲν μποροῦσε νὰ ὀνομασθῇ ἄνθρωπος.
Ἡ ἐλευθερία λοιπόν, ὦ Ἕλληνες, εἰς ἡμᾶς εἶναι, ὡς ἡ ὅρασις εἰς τοὺς ὀφθαλμούς.
Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἐλεύθερος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίσῃ τὴν διαφοράν του ἀπὸ τὸν δοῦλον, καὶ ἐξακολούθως εἶναι ἀναγκαῖον πρᾶγμα εἰς τὸν δοῦλον νὰ γνωρίσῃ τὴν ἐλευθερίαν, διὰ νὰ μισήσῃ τὴν δουλείαν, καὶ νὰ τὴν ἀποστραφῇ.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Νοσταλγοῦμε ἥρωες ἐπεὶ δὴ βλέπουμε γύρω μας νάνους…
Μᾶς ἔλειψαν…
Μᾶς κούρασε ἡ ἀναμονὴ ἐκείνων τῶν ὁλίγων καὶ σημαντικῶν καὶ σπουδαίων ποὺ θὰ μᾶς τραβήξουν ἀπὸ τὴν μετριότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν μάχη καὶ στὴν νίκη…
Μά κι ἐμεῖς;
Εἵμαστε ἐμεῖς ἕτοιμοι γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν ἡγέτη καί τόν ἥρωα καί τόν κάθε ἕνα πού εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστῇ γιά τό κοινό καλό;
Εἴμαστε ἕτοιμοι νά τόν ἀναγνωρίσουμε καί νά τοῦ δόσουμε χῶρο νά κινηθῇ ἐλεύθερα;
Ὑπάρχει χῶρος γιά αὐτόν στίς κοινωνίες μας; Ὑπάρχει πιθανότης νά ἀποφασίσῃ, ἐὰν φυσικὰ ὑπάρχῃ, νά δόσῃ τό παρόν; Θά ἤθελε νά ἡγηθῇ σέ ἔναν σκορπισμένο καί διαλυμένο στρατό; Ἤ θά τρομάξῃ καί θά παραμείνῃ στήν ἀφάνεια;
Καὶ νά… Μία θαυμασία εὐκαιρία γιὰ νὰ γίνουμε ἐλεύθεροι!!!
Σήμερα εἶναι μία μοναδικὴ ἡμέρα… Εἶναι μία ἡμέρα ἑορτῆς…
Μὰ ὅπως κάθε χρόνο ἐμεῖς ἀν τὶ νὰ τὴν τιμήσουμε πράγματι, εἰλικρινῶς κι ἐντίμως, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ μεγάλα καὶ τὰ γενναῖα καὶ τὰ σπουδαῖα τῶν παππούδων μας, συμπεριφερόμαστε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ: «περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς»…
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς πρῶτα μέσα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κερδίζει τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία καὶ μετὰ πιάνει τὸ σπαθί, τὸ γιαταγάνι, τὴν κουμπούρα ἤ ὅ,τι ἄλλο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ… Συνέχεια
Ὅσο ἀντέχει…
Πολλὲς φορὲς πασκίζουμε, ἀκόμη καὶ διὰ τῆς βίας, νὰ …«βοηθήσουμε» ἄλλους νὰ καταλάβουν, αὐτὰ ποὺ ἐμεῖς ἔχουμε ἀντιληφθεῖ.
Καὶ πασκίζουμε, καὶ πιέζουμε, καὶ ἀγωνιοῦμε….
Καὶ θυμώνουμε… Καὶ μαλώνουμε… Καὶ φωνάζουμε… Καὶ ἀπογοητευόμεθα…
Ἔ καί; Γιατί τόσο πολύ ὑποφέρουμε γιά αὐτά πού οἱ ἄλλοι θέλουν ἤ δέν θέλουν;
Γιατί διά τῆς βίας νά ἀλλάξουν τοποθετήσεις, ἀντιλήψεις, ἀπόψεις, ὀπτικές, ἀνάγκες, κατευθύνσεις;
Γιατί μέ τό ζόρι νά μᾶς ὁμοιάσουν;
Καί ποιός μᾶς διαβεβαιώνει πώς ἐμεῖς πράγματι εἴμαστε παράδειγμα πρός μίμησιν κι ὄχι παράδειγμα πρός …ἀποφυγήν; Συνέχεια
Τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρως διαβιεῖν.
Ὅπως κάθε πουλί, κάθε ζῶο, κάθε ψάρι ἔτσι καὶ κάθε ἄνθρωπος ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρως διαβιεῖν.
Ὁ ἄνθρωπος, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ἐμβια ὄντα, διότι τυγχάνει καὶ σκεπτόμενος… Ἤ τοὐλάχιστον ἔτσι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι… Ἀλλὰ γιὰ νὰ συμβαίνῃ αὐτὸ πρέπει νὰ προηγοῦνται ἄλλα…
Πρέπει γιὰ παράδειγμα πρῶτα νὰ σκεπτόμεθα ἐλεύθερα καὶ μετὰ νὰ ἀξιώνουμε ἐλευθέρα διαβίωσιν… Συνέχεια
Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ εἶναι κάποιος αὐτὸς ποὺ πρέπει νὰ εἶναι.
Χρειάζεται τελικὰ θάῤῥος γιὰ νὰ ζήσῃ κάποιος τὴν ἐλευθερία ποὺ τοῦ δίδουν οἱ ἐπιλογές του.
Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ ζήσῃ τὴν οἰκειότητα καὶ τὴν σύνδεση μὲ τοὺς ἄλλους.
Θάῤῥος γιὰ νὰ διευθύνει μόνος του τὴν ζωή του, νὰ καθορίσει τὴν Μοίρα του, νὰ πάρῃ τὴν εὐθύνη γιὰ Συνέχεια