Τὸ νὰ γεράσω θὰ τὸ κάνω ἔτσι κι ἀλλοιῶς…
Τὸ νὰ γεράσω ὅμως ὄμορφα καὶ μὲ χάρι θὰ τὸ προσπαθήσω.
Ἡ φύσις μας δίδει τὸ πρόσωπο ποὺ ἔχουμε στὰ εἴκοσι… Συνέχεια →

Ἡ δική μου ματιὰ εἶναι κάπως διαφορετική…
Λίγο… Τόσο λίγο, ὅσο νὰ μπορῶ νὰ βλέπω κάπως πιὸ …πίσω ἀπὸ τὶς ὁποίες, ζοφερὲς σαφῶς, καταστάσεις τοῦ σήμερα καὶ νὰ μπορῶ νὰ γεμίζω μὲ ἐνέργεια καὶ …χαρά, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν τόση καταστροφή!!!
Δὲν χαίρομαι ὅμως γιατὶ οἱ συνάνθρωποί μου ὑποφέρουν…
Οὔτε διότι ὁ πόνος τῶν ἄλλων μὲ ἱκανοποιεῖ…
Οὔτε χαίρομαι διότι τὰ ἀδιέξοδα αὐξάνονται…
Χαίρομαι διότι πλησιάζουμε στὸ πέρας τῆς διαδρομῆς… Συνέχεια →

Εἶναι πολὺ δύσκολος αὐτὴ ἡ περίοδος ποὺ διανύουμε.
Εἶναι ἡ ἀρχὴ μίας ἄλλης περιόδου γιὰ τὴν ζωὴ στὸν πλανήτη, ποὺ δυστυχῶς, ἀρνούμεθα νὰ ἀποδεχθοῦμε.
Ὅμως αὐτὴ ἡ ἄρνησις εἶναι καὶ τὸ μεγαλύτερον ἐμπόδιον γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ξεπεράσουμε τὰ …ἐμπόδια!
Διότι τὰ ἐμπόδια πλέον δὲν εἶναι ἐμπρός μας ἀλλὰ …πίσω μας!!! Συνέχεια →

Ὑπῆρχε κάποτε ἔνας ἄνθρωπός ποὺ περίμενε γιὰ ὁλόκληρη τὴν ζωή του νὰ γίνῃ εὐτυχισμένος.
Τὴν τελευταία φορὰ ποὺ εἴχαμε νέα του, ἀκόμη περίμενε…
Καθόταν στὴν αἴθουσα ἀναμονῆς καὶ περίμενε…. τὸ πράσινο φανάρι, τὸν μεγάλο ἔρωτα, τὶς καλλίτερες ἐποχές, Συνέχεια →

Ὄμορφα πρόσωπα, σώματα, φορέματα… Σαγηνεύουν τὸ βλέμμα καὶ γιὰ κάποιους, πολλοὺς ἴσως, τὸ φυλακίζουν… Ὅπως καὶ τὴν σκέψιν τους… Πολλὲς φορὲς μάλιστα αὐτὲς οἱ εἰκόνες μετατρέπονται σὲ δεσμά, φυλακές… Ἀκόμη καὶ τάφους…
Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ ποὺ δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε…
Διότι αὐτὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ πρόσωπο κρύβει… Αὐτὸ ποὺ χρειάζεται νὰ μάθουμε εἶναι τὸ εἶδος, διότι αὐτὸ τὸ χαρακτηρίζει… Αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει καὶ  μᾶς ἀφορᾷ εἶναι ἡ ποιότης ἤ ἡ κενότης… Συνέχεια →