Ὅταν σκάβῃς τὸν λᾶκκο τοῦ ἄλλου, ἕνα εἶναι βέβαιον…
Ἐσὺ θὰ εὑρεθῇς πρῶτος μέσα…
Ὅμως, ἄν καὶ φαίνονται δύσκολα, πολὺ δύσκολα ὅλα, αὐτὸ τὸ Φῶς, τὸ ἀπόλυτον Φῶς ποὺ μᾶς πλημμυρίζει, δὲν ἀφήνει τίποτα στὴν τύχη.
Ὁ δρόμος ποὺ μᾶς χάραξαν ἀλλοῦ θὰ ὁδηγήσῃ….
Συνέχεια
Εἶχα κάποιους πολὺ ἐνδιαφέροντες διαλόγους τὶς τελευταῖες ἡμέρες μὲ ἀφορφὴ τοὺς Γεφυραίους.
Ὁμολογῶ πὼς δὲν ἤμουν καὶ τόσο εὐγενὴς κάποιες φορές, διότι ἔχω ἀρχίσει πλέον νὰ κουράζομαι, καὶ κάποιες φορὲς νὰ θυμώνω, μὲ ὅσους ἀρνῶνται νὰ ἀντικρύσουν τὴν ἀλήθεια.
Ἔχω ξαναγράψει πολλὲς φορὲς γιὰ τὴν ἀλήθεια.
Ὅταν κάποιος βλέπῃ τέτοιες φωτογραφίες σκίζεται ἡ καρδιά του.
Πονῶ πολύ. Πονάω γιὰ δύο λόγους.
Πονῶ γιὰ τὰ ἁπλωμένα χέρια αὐτῶν ποὺ περιμένουν λίγη ἐλεημοσύνη.
Πονῶ καὶ γιὰ τὸν Ἕλληνα ποὺ τελικῶς χάνεται στὰ μικρὰ καὶ χάνει τὰ μεγάλα.
Δούλους μᾶς θέλουν.
Ἀντέχουμε μωρέ νά γίνουμε δοῦλοι; Τό βαστᾶ ἡ καρδιά μας; Τό βαστᾶ ἡ καρδιά μας νά γίνουμε ἰκέτες;
Ὁ Νικόλας σήμερα μᾶς παρουσιάζει μίαν ἄλλην ὀπτικὴ μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ πράγματα.
Σὲ ἕναν βαθμὸ συμφωνῶ.
Σὲ ἕναν ὅμως.
Διότι ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ προβλήματα τῆς καθημερινότητος, ναί, πράγματι εἶναι θέμα τρόπου, ἤ ὀπτικῆς, τὸ πῶς θὰ δῶ ἤ θὰ ἀντιμετωπίσω τὶς καταστάσεις, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιλύσω τὸ ὁποιοδήποτε πρόβλημα.
Ὄχι, δὲν τὸ γνωρίζει ἀκόμη ὁ τοῦρκος πὼς κατὰ ἐκεῖ πορεύεται.
Καί πῶς νά τό γνωρίζῃ ἄλλως τέ;
Τὸ συμπέρασμα βγαίνει ἀπὸ τὸ σύνολον τῆς συζητήσεως ποὺ διεξήχθῃ μὲ τὸν φίλο μας τὸν Ἀναπτήρα.
Γιὰ ἀρκετὴν ὥρα μετὰ σχολιάζαμε τὶς θέσεις τοῦ τούρκου καὶ πασχίζαμε νὰ καταλάβουμε τὸ τὶ δὲν ἔχει ἀκόμη καταλάβει.
Τό συμπέρασμα;
Ὁ τίτλος τοῦ παρακάτω κειμένου:
Κάθε στιγμή μας, κάθε ματιά μας, κάθε ἀνάσα μας θὰ μποροῦσε, ἐὰν τὸ θέλαμε, νὰ εἶναι μία στάλα γνώσεως.
Μία ἐπὶ πλέον βαθμίδα στὴν ἀντίληψίν μας…
Ἕνα νέο βῆμα πρὸς τὸ αὔριο…
Μά θέλουμε;
Ἐκεῖ εἶναι τὸ ἐρώτημα… Θέλουμε;
Διότι ἐὰν θέλουμε, τότε μποροῦμε…
Ἐὰν ὅμως θέλουμε… Ἐὰν εἴμαστε ἔτοιμοι νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε…
Ἐὰν τὸ βλέμμα μας εἶναι ἔτσι ἑστιασμένο κι ὄχι χαμένο…
