Ὅταν κάποιος βλέπῃ τέτοιες φωτογραφίες σκίζεται ἡ καρδιά του.
Πονῶ πολύ. Πονάω γιὰ δύο λόγους.
Πονῶ γιὰ τὰ ἁπλωμένα χέρια αὐτῶν ποὺ περιμένουν λίγη ἐλεημοσύνη.
Πονῶ καὶ γιὰ τὸν Ἕλληνα ποὺ τελικῶς χάνεται στὰ μικρὰ καὶ χάνει τὰ μεγάλα.
Δούλους μᾶς θέλουν.
Ἀντέχουμε μωρέ νά γίνουμε δοῦλοι; Τό βαστᾶ ἡ καρδιά μας; Τό βαστᾶ ἡ καρδιά μας νά γίνουμε ἰκέτες;
Ὁ Νικόλας σήμερα μᾶς παρουσιάζει μίαν ἄλλην ὀπτικὴ μὲ τὴν ὁποίαν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ πράγματα.
Σὲ ἕναν βαθμὸ συμφωνῶ.
Σὲ ἕναν ὅμως.
Διότι ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ προβλήματα τῆς καθημερινότητος, ναί, πράγματι εἶναι θέμα τρόπου, ἤ ὀπτικῆς, τὸ πῶς θὰ δῶ ἤ θὰ ἀντιμετωπίσω τὶς καταστάσεις, πρὸ κειμένου νὰ ἐπιλύσω τὸ ὁποιοδήποτε πρόβλημα.
Ὄχι, δὲν τὸ γνωρίζει ἀκόμη ὁ τοῦρκος πὼς κατὰ ἐκεῖ πορεύεται.
Καί πῶς νά τό γνωρίζῃ ἄλλως τέ;
Τὸ συμπέρασμα βγαίνει ἀπὸ τὸ σύνολον τῆς συζητήσεως ποὺ διεξήχθῃ μὲ τὸν φίλο μας τὸν Ἀναπτήρα.
Γιὰ ἀρκετὴν ὥρα μετὰ σχολιάζαμε τὶς θέσεις τοῦ τούρκου καὶ πασχίζαμε νὰ καταλάβουμε τὸ τὶ δὲν ἔχει ἀκόμη καταλάβει.
Τό συμπέρασμα;
Ὁ τίτλος τοῦ παρακάτω κειμένου:
Κάθε στιγμή μας, κάθε ματιά μας, κάθε ἀνάσα μας θὰ μποροῦσε, ἐὰν τὸ θέλαμε, νὰ εἶναι μία στάλα γνώσεως.
Μία ἐπὶ πλέον βαθμίδα στὴν ἀντίληψίν μας…
Ἕνα νέο βῆμα πρὸς τὸ αὔριο…
Μά θέλουμε;
Ἐκεῖ εἶναι τὸ ἐρώτημα… Θέλουμε;
Διότι ἐὰν θέλουμε, τότε μποροῦμε…
Ἐὰν ὅμως θέλουμε… Ἐὰν εἴμαστε ἔτοιμοι νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε…
Ἐὰν τὸ βλέμμα μας εἶναι ἔτσι ἑστιασμένο κι ὄχι χαμένο…
Ἔχετε συνειδητοποιήσει τὴν συνειδητὴ προσπάθεια τῶν ἐκπαιδευτικῶν νὰ καταστήσουν τὰ παιδιά μας ἠλίθια; Μᾶλλον, φαντάζομαι πὼς τὸ ἔχετε ἀντιληφθεῖ.
Ἐχθὲς ὁ φίλος Αἰσχύλος, σχεδὸν ἀπελπισμένος, ζήτησε τὴν βοήθεια φίλων γιὰ νὰ καταφέρῃ νὰ μάθῃ στὰ παιδιά του τὴν προπαίδεια. Ἔψαχνε ὁ ἄνθρωπος νὰ βρῇ τρόπους γιὰ νὰ καταφέρῃ νὰ τοὺς ἐξηγήσῃ τὰ …ἀνεξήγητα.
Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας. Κι αυτός ο περήφανος, γυμνός, ανυπεράσπιστος, ανήμπορος, αφέθηκε να τον βοηθήσουν, εγγράψαν υποθήκες πάνω του, πήραν δικαιώματα, αξιώνουν, μιλάνε για λογαριασμό του, του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα, τον ελεούν, τον ντύνουν μ’ άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα, του σφίγγουν μ’ ένα καραβόσκοινο τη μέση.
