Στάσις ζωῆς!!!

Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἀναζητοῦσα κάποιες φωτογραφίες τοῦ Γέρου μας κι ἔπεσα ἐπάνω στὴν ζωγραφικὴ ἀπεικόνισιν τῆς Μπουμπουλίνας. 
Ναί, γνωρίζω πὼς δὲν γίνεται νὰ ἔχουμε κάποιαν πραγματικὴ εἰκόνα τῆς γυναίκας, λόγῳ μὴ ὑπάρξεως τῶν καταλλήλων μέσων. Οὔτε φυσικὰ μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε πὼς οἱ ἀπεικονίσεις ποὺ διαθέτουμε εἶναι οἱ καλλίτερες δυνατές. Παρ’ ὅλα αὐτὰ θὰ σταθῶ στὶς ὑπάρχουσες εἰκόνες γιὰ νὰ θαυμάσω τὸ ἀγέρωχον τῆς ματιᾶς της. 

Πρὸ μερικῶν ἐτῶν βρέθηκα στὴν Μάνη, σὲ ἕνα ὀρεινὸ χωριό, μαζὺ μὲ κάτι γριοῦλες. 
Δὲν ἔλεγαν πολλά. Δὲν ἔδιδαν στίγμα γιὰ τὶς σκέψεις τους.
Συνέχεια →

Σκῦψε εὐλογημένε!!!

Σκῦψε…
Πολύ!
Προσκύνα! Κυλίσου χάμω!!! Πέσε μέσα στὶς λᾶσπες!
Χώσου μέσα στὰ κόπρανα!!!
Γίνε μικρότερος ἀπὸ τὸ ταπεινὸ σκουλήκι…
Σκῦψε…
Συνέχεια →

Ὅσο πιὸ συχνὰ στρέφουμε τὸ βλέμμα μέσα σου…

Ὅσο πιὸ συχνὰ στρέφουμε τὸ βλέμμα μέσα σου...

H ἀγάπη, ὁ φίλος, ὁ γείτονας, ὁ ἀδερφός, ὁ σεβασμὸς στὴν φύσῃ, εἶναι ἀξίες ποὺ τίς εἴχαμε ξεχάσει καὶ τὴν θέσι τους πῆραν ἡ ἀπληστία, ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἰδιοτέλεια, ὁ ὑλικὸς πλοῦτος.
Πῶς νὰ ἀναπτυχθῇ ὁ σπόρος τῆς ζωῆς σὲ τόσο σκληρὸ καὶ ἄγονο χῶμα;
Ὁπότε ἀντιμετωπίζουμε δυσκολίες, μᾶς ἔμαθαν νὰ ψάχνουμε ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ νὰ εὕρουμε τὴν λύσι. Τί ψέμμα! Τί περιορισμὸς τῆς ὑπάρξεως! Συνέχεια →

Ὁ σωστὸς τονισμός. (Χειροῦργος ἤ χειρουργός;)

Ὁ Νίκος, φίλος παιδιόθεν, κάποτε ἔλαβε τὸ πτυχίον τῆς ἰατρικῆς. Τὸ πρῶτο ἐρώτημα ποὺ τοῦ ἔθεσα ἦταν ἐὰν ἦταν χειρουργὸς ἤ χειροῦργος. Μὲ ἐκύτταζε σὰν ἠλίθιος!!!

Δὲν χρειαζόταν νὰ ἀπανήσῃ! Εἶχα καταλάβῃ! χειρουργός ἦταν…
Χρόνια ἀργότερα τὸ ἐπεβεβαίωσε… Δυστυχῶς μὲ δυσάρεστα ἀποτελέσματα γιὰ κάποιους.

Συνέχεια →

Νὰ παραμερίζῃς ὅλα τὰ ἐμπόδια…

…καὶ νὰ φυτρώνῃς…

Γιὰ τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν δύναμι ποὺ ἐκφράζει αὐτὴ ἡ εἰκόνα…
Νὰ παραμερίζῃς ὅλα τὰ ἐμπόδια καὶ νά …φυτρώνῃς!!

Συνέχεια →

Ἦταν στραβὸ τὸ κλίμα… Τὸ ‘φαγε κι ὁ γάιδαρος…

Πᾶμε καλά!
Πᾶμε πολὺ καλλίτερα ἀπὸ ὅσο θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναμένουμε ἤ νὰ φανταζόμασταν!
Πᾶμε καρφὶ γιὰ τὴν …καταστροφή μας!
Καὶ πάρα πολὺ καλὰ κάνουμε!

Τὰ προβλήματά μας εἶναι πάρα πάρα πάρα πολλά!
Ἀλλὰ ἐμεῖς ἀποφασίσαμε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ κάποια ἀπὸ αὐτὰ μόλις ἄρχισε νὰ ἀδειάζῃ τὸ πορτοφόλι μας καὶ νὰ μεγαλώνουν οἱ οὐρὲς στὰ συσσίτια. Τί περισσότερο θά θέλαμε γιά τήν χώρα μας λοιπόν ἀπό τό νά πάψουν αὐτές οἱ οὐρές;
Δῆλα δὴ ἀρχίσαμε νὰ κουνιόμαστε ἀπὸ τὴν θέσιν μας ὅταν ὁ φόβος, παρέα μὲ τὴν νέα πραγματικότητα, ἄλλαξαν τὰ ἔως ἐκείνης τῆς στιγμῆς δεδομένα μας. 

Συνέχεια →