H ἀγάπη, ὁ φίλος, ὁ γείτονας, ὁ ἀδερφός, ὁ σεβασμὸς στὴν φύσῃ, εἶναι ἀξίες ποὺ τίς εἴχαμε ξεχάσει καὶ τὴν θέσι τους πῆραν ἡ ἀπληστία, ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἰδιοτέλεια, ὁ ὑλικὸς πλοῦτος.
Πῶς νὰ ἀναπτυχθῇ ὁ σπόρος τῆς ζωῆς σὲ τόσο σκληρὸ καὶ ἄγονο χῶμα;
Ὁπότε ἀντιμετωπίζουμε δυσκολίες, μᾶς ἔμαθαν νὰ ψάχνουμε ἔξω ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ νὰ εὕρουμε τὴν λύσι. Τί ψέμμα! Τί περιορισμὸς τῆς ὑπάρξεως! Συνέχεια
Ὁ Νίκος, φίλος παιδιόθεν, κάποτε ἔλαβε τὸ πτυχίον τῆς ἰατρικῆς. Τὸ πρῶτο ἐρώτημα ποὺ τοῦ ἔθεσα ἦταν ἐὰν ἦταν χειρουργὸς ἤ χειροῦργος. Μὲ ἐκύτταζε σὰν ἠλίθιος!!!
Δὲν χρειαζόταν νὰ ἀπανήσῃ! Εἶχα καταλάβῃ! χειρουργός ἦταν…
Χρόνια ἀργότερα τὸ ἐπεβεβαίωσε… Δυστυχῶς μὲ δυσάρεστα ἀποτελέσματα γιὰ κάποιους.
Πᾶμε καλά!
Πᾶμε πολὺ καλλίτερα ἀπὸ ὅσο θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναμένουμε ἤ νὰ φανταζόμασταν!
Πᾶμε καρφὶ γιὰ τὴν …καταστροφή μας!
Καὶ πάρα πολὺ καλὰ κάνουμε!
Τὰ προβλήματά μας εἶναι πάρα πάρα πάρα πολλά!
Ἀλλὰ ἐμεῖς ἀποφασίσαμε νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ κάποια ἀπὸ αὐτὰ μόλις ἄρχισε νὰ ἀδειάζῃ τὸ πορτοφόλι μας καὶ νὰ μεγαλώνουν οἱ οὐρὲς στὰ συσσίτια. Τί περισσότερο θά θέλαμε γιά τήν χώρα μας λοιπόν ἀπό τό νά πάψουν αὐτές οἱ οὐρές;
Δῆλα δὴ ἀρχίσαμε νὰ κουνιόμαστε ἀπὸ τὴν θέσιν μας ὅταν ὁ φόβος, παρέα μὲ τὴν νέα πραγματικότητα, ἄλλαξαν τὰ ἔως ἐκείνης τῆς στιγμῆς δεδομένα μας.
Ὁ κόσμος γύρω μας εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς θέλουμε νὰ βλέπουμε.
Ἐὰν ἡ ὀπτική μας εἶναι περιορισμένη, ὁ κόσμος γύρω μας εἶναι περιορισμένος. Κακός, μίζερος, στριφνός… Κι ἐμεῖς ἀπομονωμένοι.
Ἐὰν πάλι ἡ ὀπτική μας εἶναι ἀνοικτή, τότε ἀλλάζει κι ὁ κόσμος μας…
Εἶναι ὅλα διαφορετικά… Πιὸ ὄμορφα… Πιὸ ἀνθρώπινα…
Ἡ φωτογραφία ποὺ βλέπετε εἶναι μία ἀπὸ τὶς χιλιάδες ποὺ κυκλοφοροῦν στὸ διαδίκτυον ἀπὸ καμμένα δάση μας.
Ἔχετε δεῖ ἐλιά νά καίγεται; Ἔχετε συνειδητοποιήσει ἀπό πόσο βαθειά ξεκινᾷ ἡ φλόγα; Πόσο ἀπό μέσα της Συνέχεια
