Συζήτησις στὸ τηλέφωνο μὲ φίλο, γιὰ κάποιο πρόσωπο, ποὺ τώρα τελευταῖα ναὶ μὲν εἶναι «μαζύ μας» ἀλλὰ ταὐτοχρόνως εἶναι καὶ μὲ «τοὺς ἄλλους».
Δῆλα δή, ναὶ μὲν θέλει νὰ τὰ ἔχῃ καλὰ μὲ ὅλους, ἀλλὰ καλλίτερα μὲ τὸν ἑαυτόν του καὶ τὴν τσέπη του.
Μεγάλο μπέρδεμα. Στὸ τέλος μαλώσαμε. 
Δὲν γινόταν νὰ μὴ μαλώσουμε…

-Ἐν τάξει, ἔχεις δίκαιον, ἀλλά τί νά κάνῃ ὁ ἄνθρωπος; Ἄλλως τέ, γιατί νά μαλώσῃ μέ τούς ἄλλους; Ἔτσι εἶναι τὸ σωστό. Νὰ μὴν τὰ χαλάσουμε τώρα μὲ τὴν ἐξουσία. Δὲν εἴμαστε κι ἐχθροί. Σιγά, φαντάζεσε τί ἔχει νά γίνῃ ἐάν σταθοῦμε ἀπέναντι καί μᾶς κτυπήσουν; Ἐάν μᾶς θεωρήσουν ἐχθρούς;

Συνέχεια →

Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, φίλος καὶ δάσκαλος, εἶπε:
«δὲν ὑπάρχουν ἀκριβὰ πράγματα. Ὑπάρχει ἡ δική σου δυνατότης νὰ νὰ ἀποκτήσῃς ἤ νὰ μὴ τὰ ἀποκτήσῃς…»

Σήμερα θὰ τὸ ἐπεκτείνω λίγο.
Θὰ τὸ ἀγγίξω ἀπὸ μίαν πιὸ …ἐσωτερικὴ Ὁπτική.

Συνέχεια →