Χωρὶς ὑποδομὴ δὲν ὑπάρχει δομή!
Χωρὶς ἀρχαία ἑλληνικὰ δὲν ὑπάρχει φυσιολατρικὴ ἀντίληψις
Οἱ μεγάλοι ἄνθρωποι ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα γιατί. Οἱ μεσαῖοι ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ πεπραγμένα. Οἱ μικροὶ ἄνθρωποι μιλοῦν γιὰ γεγονότα. Οἱ πολὺ μικροὶ φλυαροῦν γιὰ τὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς ἄλλους.
Ἡ ἐπιστημονικὴ πειθαρχία στοχεύει στὴν διατύπωσι καὶ τεκμηρίωσι τοῦ γιατί, ἔχοντας λάβει ὑπ’ ὄψιν της καὶ ἀναλύσει τὰ πραγματικὰ δεδομένα καὶ γεγονότα, ἀφοῦ πρῶτα ἔχει ἐξασφαλίσει ὅτι αὐτὰ εἶναι ὄντως πραγματικά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὁ προπάππος τοῦ GAP ποὺ ἐθωράκιζε τοὺς Τούρκους.
Ο Στρατηλάτης Κωνσταντίνος
Δὲν μᾶς τὰ λένε αὐτά! Ὁ προπάππους τοῦ Γιωργάκη μοσχοπούλησε στοὺς Τούρκους ὀχυρωματικὰ ἔργα στὴν Ἤπειρο… προκαλῶντας πολλὲς ἀπώλειες στὸν ἑλληνικὸ στρατό!
Όπως θα επιβαλλόταν να είναι γνωστό σε όλους τους Έλληνες, (άν είχαμε ιστορική αυτογνωσία και “πραγματικά” σχολεία), στις 21 Φεβρουαρίου εορτάσαμε τα 100 χρόνια, απο την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων απο τον τουρκικό ζυγό. Όχι, δεν θα προβούμε σε μακροσκελή ιστορική αναδρομή, άν και θα έπρεπε…
Θα πούμε μόνον, ότι η κεντρική λεωφόρος της πόλεως, επί 80 χρόνια ονομαζόταν “Λεωφόρος Στρατηλάτου Συνέχεια
Ἀνοικτὴ Ἐπιστολὴ Πρόσκλησις πρὸς ὅλους τοὺς Ἕλληνες!
Συν-Ἕλληνες,
Ὅλοι μας, ἐδῶ καὶ καιρό, ἔχουμε ἐπικεντρωθῇ στὰ πολὺ μεγάλα προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τὰ τελευταῖα χρόνια, λόγῳ τῶν μνημονίων. Ὅλοι μας ἔχουμε φτωχύνῃ ἀρκετὰ καὶ κινδυνεύουμε νὰ φτωχύνουμε ἀκόμη περισσότερο.
Ὅλοι μας ἔχουμε τρομοκρατηθῇ ἴσως ἀπὸ τὸ δυσοίωνο μέλλον ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσουν ὅλα τὰ κατακάθια τοῦ πλανήτου.
Ὅλοι μας πονᾶμε, ἀγωνιοῦμε, ἴσως καὶ νὰ φοβόμαστε.
Μόνον ποὺ θὰ σᾶς ζητήσω γιὰ μίαν στιγμὴ νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ πάρουμε μίαν ἀνάσα. Συνέχεια
Ὁ κόσμος ὅλος στὸ χέρι μας!!!
Ἡ φωτογραφία αὐτὴ μὲ μάγεψε.
Μοῦ θύμισε τὸν Ἥλιο μας ποὺ εἶναι οὐσιαστικῶς τὸ κέντρο τοῦ κόσμου μας.
Ὁ παραλληλισμὸς εἶναι κάπως …δυσανάλογος, ἀναφορικῶςμὲ τὸ μέγεθος. Ἀλλὰ σίγουρα ἡ ἀναλογία εἶναι τέτοια, ποὺ θὰ μπορούσαμε, ἐὰν δοῦμε τοὺς ἑαυτούς μας στὶς πραγμτικές τους διαστάσεις, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς πράγματι, αὐτὸ ὁ κόσμος ὁ μέγας, εἶναι παραλλήλως τόσο μικρός, τόσο δὰ μικρός, ποὺ χωρᾷ μέσα στὴν παλάμη μας… Καὶ σὲ πιὸ λίγο ἀκόμη…
Γιατί τό εὐρῶ εἶναι μία ἀπάτη;
Γιατί ἄρα γέ; Τό ἔχουμε σκεφθῇ;
Εἶναι μήπως κάποιο νόμισμα πού ἔχει ἀντίκρυσμα σέ χρυσό;
Εἶναι μήπως κάποιο ἀπό τά παραδοσιακά ἐθνικά νομίσματα πού ἔχει ἀξία πραγματική;
Ἤ εἶναι κάτι τό ὁποῖον σέ μερικά χρόνια θά ἔχῃ κάποιαν διαφορετική ἀξία ἀπό τά κατοχικά;
Γιὰ νὰ μὴν σᾶς κουράζω, τὸ ἐρώτημα, μαζὺ μὲ τὶς ἀπαντήσεις, θὰ μᾶς ἀποδείξουν πὼς τὸ εὐρῶ εἶναι ἁπλῶς Συνέχεια
Κι ἔζησαν αὐτοί καλά;
Νὰ ἕνα ὡραῖο θέμα γιὰ συζήτησι.
Σὲ ὅλα τὰ παραμύθια ποὺ διαβάζαμε, ἤ μᾶς διάβαζαν, ὅταν ἤμασταν παιδιά, τὸ παραμύθι εἶχε πάντα ἕνα ὡραῖο τέλος.
Μία πριγκίπισσα κι ἕνας πρίγκηψ, ποὺ ἄλλοτε ἦταν βάτραχος, ἄλλοτε περιπλανώμενος, ἄλλοτε μουγκός, τυφλός, κουτσός, ἀλλὰ ὅταν ἐμφανιζόταν ἡ πριγκίπισσα, τότε μεταμορφωνόταν σὲ ἱππότη. Ἄν καὶ ποτὲ δὲν μοῦ ἄρεσαν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ παραμύθια, μὲ πρίγκιπες καὶ βασιλιάδες, δὲν γίνεται νὰ μὴν τοὺς ἀναγνωρίσω τὴν καλὴ πρόθεσιν.
Ἀλλά εἶναι ἔτσι πράγματι ἤ μᾶς ἔχουν πείσει πώς εἶναι ἔτσι;