Μέσα ἀπὸ αὐτὲς τὶς σελίδες καθημερινῶς, ἐδῶ καὶ τρία χρόνια, γράφω διαρκῶς μόνον γιὰ τὴν ἀλήθεια…
Κάποιοι θεωροῦν πὼς εἶναι μόνον δική μου…
Ἤ πὼς τὸ βλέμμα μου ἔχει ἀλληθωρέυσει…
Ἤ πὼς ἔχω κάποια στεγανά… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἐναρκτήριον Σάλπισμα.
Ἡ Λέξις «Master» στὰ ἀγγλικὰ σημαίνει τόσο τὸ «Δάσκαλος», ὅσο καὶ τὸ «Ἀφέντης».
Δὲν εἶναι τυχαῖο … ἄλλωστε οἱ συγχρόνου τύπου ἀποκρυφιστικὲς ὁμάδες ποὺ εὐθύνονται γιὰ τὴν ἠθικὴ κατάπτωσι τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, ἔχουν σὰν μητρικὴ γλῶσσα τὴν ἀγγλική. Συνέχεια
Λόγος καὶ Λογοκρατία. (2)
Ὁ ἔλεγχος τοῦ Λόγου, δῆλα δὴ ἡ Λογοκρατία, ἔχει ὁδηγήσει σὲ ἐξανδραποδισμὸν τοῦ πνεύματος, τῆς σκέψεως καὶ τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου.
Αὐτονόητον γιά τήν Φύσιν τοῦ Ἀνθρώπου;
Ὄχι, ἀλλὰ συμβαίνει…
Ἡ Φύσις ἐπιτάσσει ἀριστεία…
Κι ὅμως, πνίγοντας τὸν Λόγο ἐκπέσαμε σὲ μίαν ἄνευ προηγουμένου κατάστασιν δουλείας…
Ἀνατρέπεται;
Σαφῶς….
Ἀπόλυτα…
Ἀλλὰ χρειάζεται κόπος, πόνος καὶ αἷμα…
Ἄλλως τε ἡ ἀλήθεια πάντα πονᾶ.. Καὶ ὁδηγεῖ…
Λόγος καὶ Λογοκρατία. (1)
Τὸ παρακάτω κείμενον τὸ εἶχα διαβάσει πρὸ ἐτῶν καὶ τὸ εἶχα ξεχάσει.
Δὲν συνεφώνησα ἀπολύτως ποτὲ μὲ τὸν Δημήτρη Λάμπρου, ἀλλὰ εὑρίσκω ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρουσες τὶς παρακάτω τοποθετήσεις.
Ἴσως κατὰ μίαν ἔννοιαν ἀποκαλύπτουν καὶ τὴν ἐκ τοῦ προχείρου ἀντιμετώπισιν τῆς Ἑλληνικότητος. Συνέχεια
Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες…
Οἱ σκέψεις τοῦ Νικόλα μὲ ταξειδεύουν!
Μὲ κάνουν νὰ παίρνω θάῤῥος καὶ δύναμιν γιὰ νὰ συνεχίσω.
Ἄν καὶ μόνον διαδικτυακοὶ φίλοι, αἰσθάνομαι πὼς μία ὄμορφη ἡμέρα γίνεται ὀμορφότερη ἐὰν ξεκινήσῃ μὲ ὄμορφες σκέψεις γιὰ ὅλους μας καί, κυρίως, γιὰ τὸ πῶς θὰ κάνουμε πραγματικότητα τὰ ὄνειρά μας γιὰ τὸν τόπο μας καὶ τὶς ζωές μας.
Συνέχεια
Οἱ Ἄνεμοι τῆς Ἀλλαγῆς….
15 Ἰουνίου…
Κάποιοι μικρόνοες χαρτογιακάδες ἀπεφάσισαν ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ Παγκόσμιος Ἡμέρα Ἀνέμου…
Πόσο ἀνόητα ἀλαζόνες…
Κλεισμένοι μέσα στὰ ἀνήλιαγα γραφεῖα τους νὰ πιστεύουν ὅτι μποροῦν νὰ ἐξουσιάσουν τὴν Δύναμιν τοῦ Ὀνόματος τῶν Στοιχείων … καὶ κυρίως τοῦ Ἄρχοντος τῆς Ἀλλαγῆς.
Τιμοῦν τὸν ζωηφόρο Ἄνεμο δίδοντάς του μίαν ἡμέρα τὸν χρόνο… ἡμέρα ποὺ εὐελπιστοῦν πὼς θὰ νοιώσουν τὸ Χάδι Του στὶς παγωμένες, ἀσάλευτες ψυχὲς τοων… πεθαμένοι αἰῶνες τώρα καὶ σαβανωμένοι στὰ κομψά, πανάκριβα κουστούμια τους προσπαθοῦν μὲ τὶς γητειές τους νὰ Νοιώσουν τὴν Πνοὴ τῆς Ζωῆς στὰ ἄψυχα κουφάρια των… Συνέχεια