Ἡ γαλλικὴ ἐπανάστασις, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων …«περιέργων» καταστάσεων ἀναρχίας, ἐπέφερε μία πιὸ …εὐρωπαϊκὴ ἐκδοχὴ τῆς ἐννοίας τοῦ …ἀποκεφαλισμοῦ.
Μίας τακτικῆς κατὰ κύριον λόγον βαρβαρικῆς, ἐξ ἀνατολῶν ἤ ἐκ ἀπολιτίστων φυλῶν, ποὺ γενικῶς,  στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο δὲν ἔχαιρε μεγάλης ἀποδοχῆς. 
Γενικῶς μετὰ τοῦ Μεσαίωνος ὁ ἐκπολιτισμὸς τῶν Εὐρωπαίων ἦταν ταχύς, δεδομένος καὶ κατ’ ἐπέκτασιν, ἀκόμη καὶ μία ἐπανάστασις, ἐὰν δὲν ἠλέγχετο ἀπὸ τὰ γνωστὰ ὑπανθρωποειδή, ὄφειλε καὶ ἔπρεπε νὰ σεβασθῇ τὸν ἄντίπαλον. Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα… Ὁ φερόμενος ὡς ἐπαναστάτης ποὺ ἔρχεται γιὰ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν (πραγματικὴ ἤ φανταστική) βία τοῦ ἀντιπάλου του μὲ ἄλλης μορφῆς βία, δὲν εἶναι ἐπαναστάτης, ἀλλὰ χρησιμοποιεῖ τὶς ἐπαναστατικὲς μάζες καὶ τὶς τάσεις τους, ἐρεθίζοντάς τες, γιὰ νὰ ἐξαφανίσῃ τὸν ἀντίπαλόν του. Συνέχεια →