Θά σᾶς πῶ ἕνα παραμύθι πού διάβασα πρίν ἀπό μερικούς μῆνες, κάπου ἐδῶ κοντά.
Μία φορά κι ἕναν καιρό ζοῦσε ἕνας βασιλιᾶς σέ μία χώρα ἡ ὁποία ἦταν ὑπερχρεωμένη, (Καλή ὥρα – ἤ κακή ὥρα – ὅπως θέλετε πεῖτε το). Ὁ βασιλιᾶς γιά νά μπορέσῃ νά πληρώση τά χρέη τά δικά του καί τῆς χώρας ἀκολούθησε τήν γνωστή «συνταγή» ἀπό καταβολῆς κόσμου. Ἔβαλε φόρους στούς ὑπηκόους του. Τά γνωστά ὑποζύγια. Ἔστειλε καί ἕναν δημόσιο ὑπάλληλο γιά νά τοῦ μεταφέρῃ τίς ἀντιδράσεις τοῦ λαοῦ.
Μερικές ἡμέρες μετά ἔφτασε ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ βασιλιᾶ στό παλάτι καί τοῦ μετέφερε τίς ἀντιδράσεις τοῦ κόσμου. «Ἔχει στενοχωρηθεῖ πολύ ὁ λαός, ἀφέντη μου», εἶπε ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ βασιλιᾶ. «Δέν πειράζει, ἔτσι συμβαίνει, πάντοτε», εἶπε ὁ ἀφέντης.
Πέρασαν ἕνα δύο χρόνια ἀλλά Συνέχεια →
Ένας αναγνώστης μας από το εξωτερικό μας έστειλε μία μικρή αλλά ενδιαφέρουσα έρευνα. Αποφασίσαμε να τη δημοσιεύσουμε για δύο λόγους: α) Διότι διαφωτίζει τις δολοπλοκίες που χρησιμοποιούνται για να καταθέτουν αντιρατσιστικά νομοσχέδια οι διάφορες κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. β) Επειδή αποδεικνύει ότι οι “άρχοντες του συστήματος” δεν σταματούν μπροστά σε τίποτα.
